tag:blogger.com,1999:blog-91634018687618088172012-01-09T15:10:51.667+02:00The cinema uses the language of dreams; years can pass in a second and you can hop from one place to another. It’s a language made of image. And in the real cinema, every object and every light means something, as in a dream. F.Felliniwarriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.comBlogger421100tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-67126778005112804242011-09-15T00:12:00.006+03:002011-09-15T00:40:40.195+03:00<div style="text-align: left;">Διάβασα ότι η συγκεκριμένη ταινία του Woody Allen είναι φόρος τιμής στον γερμανικό εξπρεσιονισμό και στον Φραντς Κάφκα και δε μπόρεσα ν' αντισταθώ. Δεν είναι από τις γνωστές του και την δόξα της δεκαετίας την έχει πάρει το Bullets Over Broadway. Δικαίως, αλλά όταν σου λένε ότι έχει βάλει κάποιες αγάπες σε μια ταινία, δε μπορεί να μη γίνει ενδιαφέρον. Αγαπημένες παραμένουν το Manhattan και το Purple Rose of Cairo.</div><div><br /></div><div><b>Σκηνοθέτης:</b> Woody Allen<br /><b>Σεναριογράφος:</b> Woody Allen</div><div><b>Προβλήθηκε:</b> Μάρτιος 1992<br /><b>Είδος:</b> Κωμωδία, Μυστηρίου</div><div><br /></div><div><img src="http://2.bp.blogspot.com/-RLrV-SMhpf0/TkcCmQB7-4I/AAAAAAAAWvc/XzXyyfW2anM/s1600/Shadows.and.Fog.1991.jpg" border="0" alt="" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 334px; height: 475px; " /></div><div><br /></div><div>Ένας κατά συρροήν δολοφόνος σκοτώνει τα θύματά του τη νύχτα, όταν πέφτει η ομίχλη. Απηυδισμένοι οι πολίτες, αποφασίζουν να οργανωθούν και να τον πιάσουν μόνοι τους. Μέσα σ' όλους οργανώνουν κι έναν λογιστή, ο οποίος μη ξέροντας το σχέδιο καταλήγει μέχρι και για ένοχος να κατηγορηθεί. Τη νύχτα εκείνη όμως περιπλανιέται και μία κοπέλα από ένα τσίρκο που έχει παρατήσει τη σχέση της επειδή την απατούσε. Αφημένοι από τη μοίρα, συναντιούνται και προσπαθούν να προστατευτούν, αλλά και να βρουν τον δολοφόνο με κωμικοτραγικές εξελίξεις.</div><div>Το σκηνικό είναι ατμοσφαιρικό. Παντού υπάρχει ομίχλη, τα σοκάκια είναι λιτά με λάμπες και πλακόστρωτους δρόμους να κάνουν έντονη την παρουσία τους. Ο δολοφόνος κινείται αργά, σκιές ξεπροβάλλουν από παντού και επιβλητικές φωτογραφίες δημιουργούνται με την απλότητα του ασπρόμαυρου. Άκρως εξπρεσιονιστικό το τοπίο, γινόταν άνετα θεατρικό.<br />Ο ήρωας μας πάλι, είναι ένας κακομοίρης λογιστής που εξαρτάται από το αφεντικό του κι έχει μια πιεστική σπιτονοικοκυρά και μια αδιάφορη αρραβωνιαστικιά. Νευρικός Γουντιαλενικός χαρακτήρας, δίχως να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει, αλλά να θεωρείται αυτονόητο, περιτριγυρίζεται από ανθρώπους που ακολουθούν πιστά τα σχέδια και τα προγράμματά τους, χωρίς τη λογική. Πάντα βέβαια βρίσκει την άκρη με τον δικό του κωμικοτραγικό τρόπο. Και υπάρχει ο Κάφκα, αλλά μέσα από τη ματιά του Γούντι Άλεν δεν ξεφτιλίζεται, απλά διακωμωδείται και πηγαίνει στον δικό του νευρικό και με υπαρξιακές ανησυχίες (ρομαντισμοί τύπου Μανχάταν) κόσμο. Μ' ένα επικό κι ευχάριστο τέλος η διάθεση φτιάχνει και ξέρεις πως έχεις δει Γούντι Άλεν, που δεν έχει παρασυρθεί από τις επιρροές του, αλλά τις έχει φέρει στα μέτρα του και σ' έχει κάνει να τις εκτιμήσεις ακόμα περισσότερο. Μου διέγειρε τόσο τη φαντασία που καθώς την έβλεπα σκεφτόμουν τους δολοφόνους από τα film noir, αλλά και τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-6712677800511280424?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-831695047850648282011-06-23T19:05:00.014+03:002011-06-26T01:39:58.611+03:00Πήρα θάρρος με τις Γυναίκες της Disney και σκέφτηκα να γράψω για αγαπημένα και κλασσικά/καλτ δίδυμα. Αιτία ο Timon και ο Pumbaa! Επειδή βλέπω μας διαβάζει κόσμος, αν θέλετε, πείτε κι εσείς κανά δίδυμο, γιατί προφανώς θα ξεχάσω πολλά. Είχα σκεφτεί να γράψω για το ντουετάκι από <span style="font-weight: bold;">Manhattan</span> (Woody Allen, Diane Keaton) και <span style="font-weight: bold;">The Odd Couple</span> (Jack Lemmon, Walter Matthau), αλλά σ' αυτά τα δίδυμα έδεσε περισσότερο η χημεία των ηθοποιών, όχι τόσο οι χαρακτήρες -αν και οι δεύτεροι ήταν αξιομνημόνευτοι στις εν λόγω ταινίες. Συνεργάστηκαν και σε κάμποσες κιόλας. Για κάποιο λόγο βέβαια, θεωρώ χαζή την ανάρτηση αυτή και θα επανέλθω με ταινία. Για πάμε.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Timon &amp; Pumba</span><span style="font-weight: bold;">a</span> <span style="font-size:78%;">(Lion King)</span><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-s5LoomszYQA/TgNlE8LcGQI/AAAAAAAAAKU/9U_9p0xkdwE/s1600/timon-and-pumba.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-s5LoomszYQA/TgNlE8LcGQI/AAAAAAAAAKU/9U_9p0xkdwE/s320/timon-and-pumba.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5621447895436499202" border="0" /></a><br />Από τα καλύτερα δίδυμα στον κινηματογράφο και ειδικά στα κινούμενα. Βέβαια, μιλάμε για την καλύτερη ταινία της Disney. Ο Timon λοιπόν είναι ένα νευρικό σουρικάτα και ο Pumbaa ένα καλοσυνάτο αγριογούρουνο. Ο πρώτος είναι ο αρχηγός, ο φαινομενικά έξυπνος, έχει μια απάντηση ένα σχέδιο για όλα. Δίνει διαταγές στον Pumbaa, στον οποίο όμως είναι γατζωμένος, κυρίως για να προστατεύεται. Μπορεί να μην το δείχνει, αλλά τον υπεραγαπά. Ο Pumbaa από την άλλη είναι αγαθός, με καλές προθέσεις κι έχει κάποιες φοβερές αναλαμπές, τις οποίες ο Timon, είτε απορρίπτει, είτε παρουσιάζει ως δικές του ιδέες. Και οι δύο είναι αυτό που λέμε απόκληροι και περιθωριακοί της κοινωνίας(χωρίς να παρουσιάζεται αρνητικά στην ταινία), ζουν νομαδικά, έχοντας ο ένας τον άλλον, ισχυρίζονται ότι πατρίδα τους είναι η γη και είναι της απόψης ότι δεν πρέπει να υπάρχουν έννοιες... Hakuna Matata δηλαδή!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Woody &amp; BuzzLightyear</span> <span style="font-size:78%;">(Toy Story)</span><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-MaTX900Bagk/TgWPkB0Ic0I/AAAAAAAAAKc/18P5ybxnbf8/s1600/woody-buzzlightyear.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 229px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-MaTX900Bagk/TgWPkB0Ic0I/AAAAAAAAAKc/18P5ybxnbf8/s320/woody-buzzlightyear.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622057558967087938" border="0" /></a><br />Από το λατρεμένο Toy Story, την πρώτη ολοκληρωτικά ψηφιακή ταινία της Disney σε συνεργασία με την Pixar, γνωρίσαμε τον Woody και τον Buzz. Ο Woody είναι το αγαπημένο παιχνίδι του Andy, ένας cowboy και τα υπόλοιπα παιχνίδια τον έχουν σαν αρχηγό μέχρι που στα γενέθλια του Andy, έρχεται ο space ranger, BuzzLightyear, ο οποίος όμως νομίζει ότι είναι πραγματικός διαστημάνθρωπος και όχι παιχνίδι. Λόγω των δυνατοτήτων του, κλέβει τη δόξα από τον Woody, αλλά και την θέση στην καρδιά του Andy και στην προσπάθεια του δεύτερου να πάρει πίσω τη θέση του, χάνονται στον έξω κόσμο και πλέον οι δύο αντίπαλοι πρέπει να συνεργαστούν για να γυρίσουν πίσω. Έχουν έναν ηρωισμό κι ένα τσαγανό γενικότερα. Και οι δύο είναι αυτό που λέμε "αρχηγοί", επομένως η κόντρα είναι έντονη, τσακώνονται συνεχώς, αλλά στο τέλος πάντα τα βρίσκουν.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Shrek &amp; Donkey </span><span style="font-size:78%;">(Shrek)</span><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-aPcCGlpFqJI/TgWRsbOptYI/AAAAAAAAAKk/sBUFBHuSXYA/s1600/shrek%252Bdonkey2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 136px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-aPcCGlpFqJI/TgWRsbOptYI/AAAAAAAAAKk/sBUFBHuSXYA/s320/shrek%252Bdonkey2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622059902251414914" border="0" /></a><br />Από τις αγαπημένες μου ταινίες κινουμένων σχεδίων. Ο Σρεκ, ο πρωταγωνιστής μας, είναι ένα τέρας (Ogre το λέει το καλό μας google, εγώ δε τα ξέρω αυτά όμως) το οποίο ζει στον βάλτο του και θέλει την ησυχία του γενικώς. Αυτή του την ησυχία διάφοροι χαρακτήρες από παραμύθια, όπως ο γάιδαρος που έρχονται να ζήσουν στον βάλτο του, επειδή τους διώχνει ο πρίγκιπας από το βασίλειο. Ο μουρτζούφλης Σρεκ πρέπει να πάει να βρει τον πρίγκιπα και ο νευρικός, αγχώδης κι ανασφαλής γάιδαρος του πιάνει φιλίες στο ταξίδι του. Γενικότερα ο γάιδαρος είναι ο μπελάς της υπόθεσης και ο Σρεκ αυτός που θέλει να ξεμπερδεύει. Με διαφορετική ιδιοσυγκρασία και διαφορετικά μυαλά, ο Σρεκ και ο γάιδαρος πρέπει να σώσουν πριγκίπισσες, να αντιμετωπίσουν δράκους, πλεκτάνες κι όλα αυτά δε μπορούν να γίνουν από κανέναν σωστά λόγω της απροθυμίας του πρώτου και της αδυναμίας του δεύτερου. Αλλά στο τέλος πάντα τα καταφέρνουν και-προφανώς-τα βρίσκουν... Και κάπου εδώ τελειώνω με τα κινούμενα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Gomez &amp; Morticia</span> <span style="font-size:78%;">(Addams Family)</span><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-lRUffIvqMQw/TgWVMgYyeZI/AAAAAAAAAKs/Q1-GGwM5cfY/s1600/gomez%252Bmorticia.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-lRUffIvqMQw/TgWVMgYyeZI/AAAAAAAAAKs/Q1-GGwM5cfY/s320/gomez%252Bmorticia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622063751926806930" border="0" /></a><br />Όπως φαίνεται κι από την φωτογραφία θα σταθώ στην ταινία, γιατί τα cartoon και τη σειρά δε τα έχω τιμήσει. Οικογένεια Ανταμς λοιπόν, λατρεμένοι χαρακτήρες με το τέ-λει-ο ζευγάρι της οικογένειας, την Μορτιτσία και τον Γκομέζ. Ο Γκομέζ είναι ένας περήφανα αποτυχημένος δικηγόρος. Κατάγεται από την Ισπανία, είναι πάμπλουτος χωρίς να τον νοιάζει ιδιαίτερα, εκκεντρικός και με πολλή αυτοπεποίθηση. Το κυριότερο όμως είναι ότι είναι τρελά ερωτευμένος με τη γυναίκα του, Μορτιτσία. Δείχνει συνέχεια τον έρωτα του -παθιασμένα- και την αποκαλεί <span style="font-style: italic;">Cara mia</span>. H Μορτιτσία είναι πιο χαμηλών τόνων και ήρεμη. Η εμφάνιση της υπονοεί ότι είναι βαμπιρ και γνωρίζει μαγεία. Δεν δείχνεται όσο ο Γκομεζ και δεν λέει πολλά, αλλά είναι έξυπνη και σοφή και όλοι στην οικογένεια υπακούν στις επιθυμίες. Υπεραγαπάει κι αυτή με τη σειρά της τον Γκομεζ και τον αποκαλεί <span style="font-style: italic;">Mon cher. </span>Το αστείο μ' αυτό το ζευγάρι είναι ότι, ενώ ότι ο Γκομέζ είναι αγαθός, ευχάριστος, ικανοποιημένος με τα πάντα, δείχνει τη χαρά του και η Μορτιτσία με μια πραότητα προσεγγίζει οτιδήποτε αφορά το θάνατο και το κακό-χωρίς να είναι ουσιαστικά κακιά, αγαπιούνται παράφορα και υπόσχονται ο ένας στον άλλον να <span style="font-style: italic;">σαπίσουν μαζί στην αιωνιότητα.</span> <span style="font-style: italic;"><br /><br /></span><span style="font-weight: bold;">Mulder &amp; Scully</span><span style="font-style: italic;"> </span><span style="font-size:78%;">(X-Files)</span><span style="font-style: italic;"><br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/-zJpZ9902ugI/TgWZySmaA3I/AAAAAAAAAK0/Spx7tS3eYfc/s1600/mulder-scully.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-zJpZ9902ugI/TgWZySmaA3I/AAAAAAAAAK0/Spx7tS3eYfc/s320/mulder-scully.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622068799107367794" border="0" /></a><br />Οι γνώσεις μου γύρω από τα X-Files είναι περιορισμένες, αλλά απολαμβάνω να βλέπω, ακόμα κι αν δε γίνεται συχνά. Απλά δε μου έκανε να τους παραλείψω. Κι ας κάνουμε τα στραβά μάτια επειδή είναι σειρά. Η πιο πολυσυζητημένη και καλτ σειρά των 90's και σίγουρα από τις πιο αγαπημένες του κοινού. Η Σκάλη, γιατρός, καλείται να δουλέψει στο FBI και γίνεται συνεργάτης του ιδιότροπου Μόλντερ. Μαζί ερευνούν παραφυσικά γεγονότα. Ο Μόλντερ είναι πεπεισμένος πως υπάρχει μια διαφορετική αλήθεια από αυτή που θέλουν να πιστεύουμε και είναι παθιασμένος ν' αποδείξει πως η λογική-όπως την έχουμε στο μυαλό μας-κάνει λάθος πολλές φορές. Θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε συνομοσιολόγο σε πρώτη φάση. Η Σκάλη, από την άλλη, έχοντας σπουδάσει θετικές επιστήμες, είναι καθαρά ορθολογίστρια και η φωνή της λογικής και ποτέ δεν πιστεύει τις θεωρίες του Μόλντερ. Βέβαια, ο Μόλντερ είναι αυτός που συνήθως βγαίνει αληθινός. Με τον καιρό η Σκάλη τον εμπιστεύεται. Προφανώς υπάρχει και love story, αλλά ποτέ δε στάθηκαν σ' αυτό οι δημιουργοί του για να προσεγγίσουν το κοινό. Είναι απλά καλτ να βλέπεις δύο τόσο διαφορετικούς κόσμους να συνεργάζονται, να προσεγγίζουν ο καθένας με τον τρόπο του υποθέσεις και τελικά να συμπαθιούνται τόσο και πάντα να καταφέρνουν να τα βγάζουν πέρα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Murtaugh &amp; Riggs </span><span style="font-size:78%;">(Lethal Weapon)</span><span style="font-weight: bold;"><br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/-UrLdcprq9xM/TgWc9IvI7iI/AAAAAAAAAK8/j21H0XjK20M/s1600/Lethal-Weaponr.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 257px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-UrLdcprq9xM/TgWc9IvI7iI/AAAAAAAAAK8/j21H0XjK20M/s320/Lethal-Weaponr.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622072283973086754" border="0" /></a><br />Ανάλαφρο και αξιοσημείωτο δίδυμο. Γενικά το "Φονικό Όπλο" είναι περισσότερο σάτιρα προς τις μπατσοταινίες, παρά μπατσοταινία. Όπως το πάρει κανείς βέβαια, απολαυστικό κι από τις δύο όψεις είναι! Ο Murtaugh έχει το προφιλ του κλασικού Αμερικανού πολίτη-όπως παρουσιάζεται στις ταινίες- και είναι και μπάτσος. Ήσυχος γενικά, έχει κλείσει τα 50 κι ανησυχεί για τα γεράματα. Του στέλνουν συνεργάτη τον νέο <span>Riggs, για να τον βοηθήσει σαν παλαιότερος, ο οποίος είναι αυτοκαταστροφικός κι έχει προβλήματα θυμού επειδή δε μπορεί να ξεπεράσει το θάνατο της γυναίκας του. Οι υποθέσεις δε μας νοιάζουν, όσο βλέπουμε όπλα καταστροφές κι εμπόρους ναρκωτικών και νταβατζήδες να γίνονται κομμάτια. Το δίδυμο είναι φοβερό. Ο Murtaugh συνοδεύει περισσότερο τον Riggs, ο οποίος πάντα κάνει το χαμό. Συνήθως του βγαίνει ο ώμος πχ. Μέσα από την τριβή που έχουν λόγω διαφορετικής ηλικίας, διαφορετικών εμπειριών και ιδιοσυγκρασίας, μαθαίνουν τη συνεργασία και τη φιλία. Ειδικά ο Riggs, αποβάλλει τον αυτοκαταστροφικό εαυτό του και γίνεται οικογένεια του Murtaugh.<br /><br /></span><span style="font-weight: bold;">Jules Winnfield &amp; Vincent Vega</span> <span style="font-size:78%;">(Pulp Fiction)</span><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-rbbz82qYpiM/TgWibIkeReI/AAAAAAAAALE/920VUfvg_TI/s1600/pulp-fiction.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-rbbz82qYpiM/TgWibIkeReI/AAAAAAAAALE/920VUfvg_TI/s320/pulp-fiction.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622078296882562530" border="0" /></a><br />Πολυαγαπημένη ταινία το Pulp Fiction. Έχει λατρευτεί για τους χαρακτήρες του, μέσα στους οποίους είναι οι κύριοι που αναφέρουμε. Δουλεύουν και οι δύο για έναν γκάνγκστερ και είναι, αυτό που λέμε κι εννοούμε, συνεργάτες. Ο πρώτος έχει βίτσιο να λέει αποσπάσματα από τη Βίβλο και ο δεύτερος είναι συνειδητά διεφθαρμένος για να τον ενδιαφέρει οτιδήποτε. Δε μπορώ να πω ότι ψυχογραφεί ο Ταραντίνο τους χαρακτήρες αυτούς, απλά βλέπουμε τα ευτράπελα μιας υπόθεσης που αναλαμβάνουν. Δεν έχουν επικοινωνία μεταξύ τους, ασχολούνται με τη δουλειά που τους ανατίθεται, αλλά συχνά έχουν διαφωνίες περί σωστού και λάθους πχ, με τον Winnfield να είναι πιο συντηρητικός και τον Vega αδιάφορο προς οτιδήποτε. Περπατάνε κι έχουν στυλ, όπως όλοι οι Ταραντινοχαρακτήρες, απλά αυτοί πάνε μαζί, ξελασπώνουν και είναι τα κουλ σκυλάκια ενός γκανγκστερ.<br /><span class="osl" style="color:#000"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-83169504785064828?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-39374449102498923752011-06-13T23:30:00.019+03:002011-07-05T16:11:39.243+03:00Έχω μία ιδιαίτερη αγάπη για την Disney από μικρή, ειδικά με τις ηρωιδές της, οι οποίες με πορώνανε όσο προχωρούσε ο καιρός, μέχρι και τώρα που είμαι 19 ετών. Πρόσφατα πέτυχα και στο meh.ro μια φωτογραφία μ' ένα χρονοδιάγραμμα που περιγράφει επιγραμματικά την εξέλιξη των "πριγκιπισσών" και μου 'χει καρφωθεί στο μυαλό. Ίσως επειδή δικαιολογήθηκε η μέχρι και σήμερα πόρωσή μου. Ήθελα από καιρό να ξεκινήσω διαφορετικές αναρτήσεις, έχουν αρχίσει κι οι ζέστες, οπότε να 'μαστε.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">1937-Χιονάτη</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-pA5XG7HFA88/TfZ1HmNYqdI/AAAAAAAAAHY/zuALKjSA-b4/s1600/SnowWhite6.gif"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 251px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-pA5XG7HFA88/TfZ1HmNYqdI/AAAAAAAAAHY/zuALKjSA-b4/s320/SnowWhite6.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617806358567496146" border="0" /></a><br />Από το γνωστό παραμύθι, με επικρατέστερη την εκδοχή των Αδερφών Γκριμ, έρχεται η Χιονάτη, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Disney. Η Χιονάτη είναι μια πανέμορφη πριγκίπισσα με άσπρο δέρμα, μαύρα μαλλιά και κόκκινα χείλη, που την ζηλεύει η κακιά της μητριά για την ομορφιά της και αποφασίζει να την σκοτώσει. Μετά από κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες η Χιονάτη ζει σ' ένα δάσος με 7 νάνους που την προσέχουν. Η κακιά βασίλισσα τελικά της δίνει ένα δηλητηριώδες μήλο και η Χιονάτη πέφτει σε βαρύ λήθαργο. Όταν την βλέπει ένας πρίγκιπας στο φέρετρο, την ερωτεύεται κεραυνοβόλα και με το μαγικό του φιλί, την φέρνει στη ζωή. Η πριγκίπισσά μας λοιπόν είναι αναμφισβήτητα πανέμορφη (καθρεύτη, καθρευτάκη μου ποια είναι η ομορφότερη απ' όλες?) και βρίσκεται εκεί, αβοήθητη και αθώα να την σώσει ο πρίγκιπας από το κακό που την έχει βρει χωρίς να φταίει. Πρόθυμη να βοήθησει, απονήρευτη και καλόβουλη βρίσκεται θύμα στη βούληση των κακών. Αλλά φυσικά, ο καλός πρίγκιπας και η "θεία" δικαιοσύνη βάζουν τα πράγματα στη φυσική τους θέση.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-0ICSsdaFfr0/TfaNKA9vBmI/AAAAAAAAAII/OsnA62csbFQ/s1600/esmeralda.jpg"><br /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">1950 - Σταχτοπούτα</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-OItxjYqbwVw/TfZ6lQJH8dI/AAAAAAAAAHg/pik6S9N0kJ4/s1600/cinderella.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-OItxjYqbwVw/TfZ6lQJH8dI/AAAAAAAAAHg/pik6S9N0kJ4/s320/cinderella.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617812365598257618" border="0" /></a><br />Η επόμενη γνωστή πριγκίπισσα της disney είναι η Σταχτοπούτα. Η Σταχτοπούτα είναι κόρη ενός χήρου που ξαναπαντρεύεται μία σκληρή και κακιά γυναίκα. Μαζί της αποκτάει δύο κόρες, οι οποίες μαζί με την μητέρα τους, εκμεταλλεύονται την Σταχτοπούτα και την αναγκάζουν να κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού. Μια μέρα ο πρίγκιπας καλεί όλες τις κοπέλες από το βασίλειο σε χορό για να διαλέξει σύζυγο. Οι αδελφές της Σταχτοπούτας της απαγορεύουν να πάει κι εκείνη απελπίζεται μέχρι τη στιγμή που κάνει την εμφάνιση της η καλή νεράιδα, η νονά της και μεταμορφώνει την Σταχτοπούτα η οποία πηγαίνει στον χορό και εντυπωσιάζει τον πρίγκιπα. Φεύγει όμως νωρίς και ο πρίγκιπας την επόμενη να την βρει παίρνει το γοβάκι που της έφυγε κι αρχίζει να το δοκιμάζει σε όλες τις κοπέλες μέχρι να την βρει. Η Σταχτοπούτα γίνεται πριγκίπισσα και συγχωρεί τις αδελφές της. Έχει γίνει ήδη φανερή η εξέλιξη του προτύπου. Η πρωταγωνίστρια μας είναι από χαμηλή κοινωνική τάξη, αλλά παντρεύεται τον πρίγκιπα επειδή είναι όμορφη και κυρίως καλή, πράγμα που αποδεικνύεται όχι μόνο από την ανοχή της, αλλά κι επειδή συγχώρησε όσα της έκαναν οι αδελφές της. Και η Χιονάτη είναι καλή, αλλά η Σταχτοπούτα έχει ενεργότερο ρόλο και αποδεικνύει έμπρακτα την καλοσύνη της. Ονειρεύεται σαν τις άλλες κοπέλες, αλλά είναι σεμνή.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">1959- Η Ωραία Κοιμωμένη</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-vkYvyhwAT9o/TfZ-0vmJ7oI/AAAAAAAAAHo/jIbzTofx6vs/s1600/sleepingbeauty.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 239px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-vkYvyhwAT9o/TfZ-0vmJ7oI/AAAAAAAAAHo/jIbzTofx6vs/s320/sleepingbeauty.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617817029786070658" border="0" /></a><br />Ίσως το πιο κλασικό έργο της Disney με τις περισσότερες θαυμάστριες, η ωραία κοιμωμένη είναι η πλέον κλασσική. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα κάνουν ένα όμορφο κοριτσάκι και στην γιορτή για τη γέννησή της καλούν τους πάντες εκτός από την κακιά μάγισσα η οποία για να τους εκδικηθεί, ρίχνει κατάρα στην μικρή, ν' ακουμπήσει ένα αδράχτι στα 16 της χρόνια και να πεθάνει. Οι καλές νεράιδες που είναι και νονές της, "ελαφραίνουν" την κατάρα και από θάνατο πάμε σε βαθύ ύπνο μέχρι να την ξυπνήσει το φιλί της αγάπης, κάτι το οποίο προσπαθούν να αποτρέψουν μεγαλώνοντας την μακριά από το παλάτι. Τελικά, δεν τα καταφέρνουν και η Αυγούλα... κοιμάται μέχρι τη στιγμή που έρχεται το πριγκιπόπουλο-το οποίο είναι συμφωνημένο από τους γονείς να την παντρευτεί-της δίνει το φιλί, καταστρέφει την κακιά μάγισσα, λύνει τα μάγια και την παντρεύεται. Ενώ είχαμε κάνει ένα καλό βήμα με την Σταχτοπούτα, η Ωραία Κοιμωμένη μας χαλάει λίγο την πορεία πηγαίνοντάς μας πίσω, αλλά πάντα στο ιδεατό της εποχής. Η Αυγούλα μαθαίνει να ζει χωρίς πολυτέλειες- δεν είναι άλλωστε το πεπρωμένο της- και ν' αγαπά τη φύση. Είναι ευγενική, ονειροπόλα και ζει στην άγνοια. Το γεγονός ότι ο πρίγκιπας δεν είναι "από μηχανής θεός", αλλά προορίζεται για γαμπρός της από τους γονείς τους, χωρίς αυτό όμως να έχει σημασία αφού κι αυτός την ερωτεύεται χωρίς να ξέρει ποια είναι είναι ένας πρωτότυπος συνδυασμός και άξιο αναφοράς το ότι η Αυγούλα ερωτεύται κάποιον χωρίς να την προσελκύει η ευγενική του καταγωγή, αλλά η θύμηση από το όνειρο, από έναν ιδεατό κόσμο. Αρκετά ρομαντική.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">1989 - Άριελ, η Μικρή Γοργόνα<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-yh3DiktnUnw/TfaB8Z4mb4I/AAAAAAAAAHw/ko6B_s3KDCQ/s1600/the%2Blittle%2Bmermaid.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 216px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-yh3DiktnUnw/TfaB8Z4mb4I/AAAAAAAAAHw/ko6B_s3KDCQ/s320/the%2Blittle%2Bmermaid.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617820459931692930" border="0" /></a><br />Κάνουμε ένα άλμα 30 χρόνων, αλλά δε βρίσκω κάτι άξιο αναφοράς σε πρωταγωνιστικό ρόλο και που να μην είναι (μόνο) ζώο. Ίσως να κάνω ξεχωριστή ανάρτηση γι' αυτούς! Η Μικρή Γοργόνα είναι εμπνευσμένη από το παραμύθι του Άντερσεν με τον ίδιο τίτλο, αλλά σε αρκετά πιο αισιόδοξη εκδοχή. Η Άριελ είναι η πριγκίπισσα γοργόνα του βυθού και θέλει να γνωρίσει τον κόσμο των ανθρώπων. Ερωτεύεται τον πρίγκιπα Έρικ που σώζει από βέβαιο θάνατο και η μάγισσα Ούρσουλα την μεταμορφώνει σε άνθρωπο προκειμένου να τον κατακτήσει, αλλά με τους δικούς της περιοριστικούς όρους: σε τρεις μέρες η Άριελ πρέπει να πάρει το φιλί της αγάπης από τον πρίγκιπα και να τον κερδίσει, αλλιώς θα ξαναγίνει γοργόνα και θ' ανήκει στην Ούρσουλα. Συν τοις άλλοις είναι μουγκή και δε μπορεί να εκφράσει την αγάπη της, αλλά ούτε και να του τραγούδησει (η φωνή της Άριελ είχε γοητεύσει τον πρίγκιπα). Η Ούρσουλα μεταμορφώνεται σε άνθρωπο με τη φωνή της Άριελ για να μαγέψει και να παντρευτεί τον πρίγκιπα. Ακολουθεί μια σειρά περιπετειών όπου ο πρίγκιπας ανακαλύπτει την αλήθεια, η Ούρσουλα σκοτώνεται από τον πρίγκιπα, σώζει την Άριελ και ο πατέρας της την κάνει άνθρωπο για να μπορέσει να είναι μ' αυτόν που αγαπάει. Υπάρχει πλέον φανερή εξέλιξη της γυναίκας στην Disney. Η Άριελ έχει την περιέργεια μιας μικρής κοπέλας για ν' ανακαλύψει έναν κόσμο που δε γνωρίζει, παίρνει ρίσκα, κάνει επιπολαιότητες. Το κυριότερο είναι ότι σώζει τον άνθρωπο που αγαπάει, θυσιάζεται γι' αυτόν τόσο όταν δέχεται τους εξευτελιστικούς όρους της Ούρσουλας, αλλά και όταν αφήνει την οικογένειά της για να είναι μαζί του. Υπάρχει έντονη διαμάχη για την καρδιά ενός άντρα. Η Άριελ δεν μοιρολατρεί, ούτε είναι παθητικός δέκτης, αλλά προσπαθεί με κάθε μέσο να κερδίσει αυτό που θέλει, χωρίς να γίνεται όμως άδικη. Παράλληλα όμως δεν έχει αποκοπεί τελείως από το μοτίβο της απροστάτευτης αφού τόσο ο πρίγκιπας όσο και ο πατέρας της την βοηθάνε σε δύσκολες καταστάσεις που δεν μπορεί ν' αντιμετωπίσει μόνη της.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">1991- Η Πεντάμορφη και το Τέρας<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-m29oDMq7msA/TfaGEOxtQDI/AAAAAAAAAH4/8q0LTeWLE1c/s1600/belle.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 186px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-m29oDMq7msA/TfaGEOxtQDI/AAAAAAAAAH4/8q0LTeWLE1c/s320/belle.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617824992435454002" border="0" /></a><br />Δύο χρόνια μετά και συναντάμε μια πιο ώριμη εκδοχή της δυναμικής πριγκίπισσας. Ο λόγος φυσικά για την πολυαγαπημένη Μπελ, μια χαμηλών τόνων χωριατοπούλα που αγαπάει τα βιβλία και την θέλει ο αγροίκος του χωριού, κόρη ενός αξιαγάπητου εφευρέτη, που παγιδεύεται στον πύργο ενός τέρατος σ' ένα ταξίδι που κάνει. Η Μπελ αλλάζει θέση με τον πατέρα της που είναι γέρος κι εδώ ξεκινάει η περιπέτεια: το τέρας είναι ένας μαγεμένος κακομαθημένος πρίγκιπας, ο οποίος κάποτε είχε αρνηθεί την φιλοξενία σε μια γριά γυναίκα επειδή ήταν άσχημη, που όμως αποδείχτηκε μάγισσα και τον καταράστηκε να μείνει για πάντα τέρας, αν δεν βρει την πραγματική αγάπη μέχρι τα 21 του χρόνια. Κι αυτή φυσικά δεν είναι άλλη από την Μπελ. Η Μπελ λοιπόν έρχεται αντιμέτωπη με το τέρας, το οποίο όμως δεν είναι μόνο άσχημο στην εμφάνιση, αλλά έχει άσχημους τρόπους, είναι κλειστός χαρακτήρας και φυσικά το μαγεμένο του παλάτι-όλοι θυμόμαστε τον τικιτάκα και τον μεσιε φουφου! Εν τέλει, ερωτεύονται και η Μπελ σώζει το τέρας από την παγίδα που του έστησαν οι χωρικοί με πρώτο και καλύτερο τον αγροίκο, τον Γκαστόν που την θέλει γυναίκα του. Ετοιμοθάνατο το τέρας στην αγκαλιά της Μπελ, μεταμορφώνεται σε πρίγκιπα μετά από την εξομολόγηση της Μπελ πως τον αγαπά και λύνονται τα μάγια. Η Μπελ έχει λατρευτεί από πολλές ρομαντικές ψυχές που γνωρίζω και δεν είναι τυχαίο. Εκφράζει με μεγάλη απλότητα την μετριοφροσύνη, αλλά και τον δυναμισμό. Δεν είναι αυτό που λέμε αγγούρι... Σώζει το τέρας, αδιαφορεί για την εμφάνισή του, τον εξευγενίζει ουσιαστικά και τον ερωτεύεται χωρίς να γνωρίζει την καλή ή την κακή τροπή που μπορούν να πάρουν τα πράγματα. Ερωτεύεται με τους δικούς της όρους και το υπερασπίζεται. Ίσως η πρώτη κοπέλα που σώζει τον άντρα και που είναι πιο δυνατή από αυτόν. Όχι φυσικά ότι το τέρας είναι άβουλος και ηλίθιος. Σημαντική όχι μόνο η αυτοθυσία, αλλά αν τη συγκρίνουμε με τις προηγούμενες κοπέλες, ανήκει στην χαμηλότερη κοινωνική τάξη, χωρίς φιλοδοξίες για κάτι κοινωνικά ανώτερο, όπως η Σταχτοπούτα, μόνο πνευματικά-γι' αυτό και η αγάπη για τα βιβλία. Εδώ φαίνεται πεντακάθαρα η εξέλιξη του γυναικείου προτύπου.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">1995 - Ποκαχόντας<br /><br /></span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-NWotvTUqTq0/TfaKY1rQgDI/AAAAAAAAAIA/UsYZer9SvPM/s1600/pocahontas.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 236px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-NWotvTUqTq0/TfaKY1rQgDI/AAAAAAAAAIA/UsYZer9SvPM/s320/pocahontas.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617829744521281586" border="0" /></a><br /></span></span><span><span>Λίγα χρόνια μετά συναντάω άλλη μία πριγκίπισσα που λατρεύουν πολλές συνομίληκές μου, μιας και μ' αυτά μεγαλώσαμε κι εκφράζουν τον καιρό μας</span></span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"> </span></span>περισσότερο απ' ότι οι πορσελάνινες ηρωίδες. Από τα μεγάλα μου κολλήματα η Ποκαχόντας λοιπόν, πριγκίπισσα των Ινδιάνων, ερωτεύεται έναν Άγγλο κατακτητή που τελικά τον σώζει από το μίσος τόσο των δικών της ανθρώπων, αλλά και των δικών του που τον κυνηγούν επειδή δεν υπακούει. Επαναστατική η Ποκαχόντας, δεν κρίνει με βάση την καταγωγή και το χρώμα και δίνει ένα εξαιρετικό αντιρατσιστικό και για την διαφορετικότητα μήνυμα, μετά την Μπελ. Εδώ περνάμε από την εμφάνιση στην φυλή. Αγαπάει την φύση και τον τόπο της, αλλά κι έναν άντρα ο οποίος ούτε αυτός μπορεί να συμβιβαστεί με την επίθεση που κάνουν οι δικοί του και το όλο αποικιακό "στυλ". Η πιο χίπισσα απ' όλες, δρα για την ειρήνη μεταξύ των λαών που συγκρούονται, την αγάπη και την ισότητα κι αφήνει τα συναισθήματά της να την καθοδηγήσουν χωρίς όμως να την παρασύρουν, αφού στο τέλος αποφασίζει να μείνει με τους ανθρώπους της και να μην δράσει απερίσκεπτα και ίσως εγωιστικά. Απογοητευτική όσο δεν πάει η δεύτερη ταινία, κρατήστε την μακριά από παιδιά.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">1996 - Η Παναγία των Παρισίων</span><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-0ICSsdaFfr0/TfaNKA9vBmI/AAAAAAAAAII/OsnA62csbFQ/s1600/esmeralda.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 261px; height: 293px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-0ICSsdaFfr0/TfaNKA9vBmI/AAAAAAAAAII/OsnA62csbFQ/s320/esmeralda.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617832788388415074" border="0" /></a><br />Την Εσμεράλδα θα μπορούσα να την παραλείψω, αλλά την προτίμησα αντί της Γιασμίν, γιατί είναι η no. 1 λατρεία μου. Από το βιβλίο του Ουγκώ με τον ίδιο τίτλο λοιπόν, η Παναγία των Παρισίων έχει μήλο της Έριδος μια τσιγγάνα, την Εσμεράλδα που την ερωτεύεται ο άσχημος κοδονοκρούστης της Παναγίας των Παρισίων, ο Κουασιμόδος, τον λοχαγό της φρουράς, ο Φοίβος και την ποθεί ο ιερέας Φρόλω που θεωρεί πως η ελξή που του ασκεί είναι μαγεία και την κυνηγάει, ενώ παράλληλα έχει κάνει το ψυχοπαίδι του Κουασιμόδο, δούλο έπειτα από τύψεις όταν σκότωσε την τσιγγάνα μητέρα του. Η Εσμεράλδα μαθαίνει στον Κουασιμόδο τι σημαίνει ανεξαρτησία, να βλέπει πέρα από την ασχήμια του-κάτι που την ίδια δεν την ενδιαφέρει και τελικά επαναστατεί ενάντια στην εξουσία που του ασκεί ο Φρόλω και στον Φοίβο τον ασυμβίβαστο και με πάθος τρόπο ζωής, εντελώς έξω από τα στενά όρια που έχει μάθει ως στρατιωτικός. Είναι ανεξάρτητη σε γενικές γραμμές και δεν καταφέρνει να την σκλαβώσει ούτε ο έρωτάς της για τον Φοίβο, αλλά και ούτε και οι προσπάθειες του Φρόλω. Τελικά σώζει και φροντίζει τον Φοίβο και η ίδια σώζεται από τον Κουασιμόδο, έναν από τους πιο αγαθούς ήρωες που έχει δείξει ποτέ η Disney. Η Disney έχει αφήσει με μαεστρία πίσω της τις ταξικές διαφορές και σ' αυτό το σημείο έχει καταπιαστεί με τις εθνικές και της μικροδιαφορές στην αντίληψη και τον τρόπο ζωής. Η ηρωίδα είναι από τις πλέον ανεξάρτητες, θαμπώνει και κερδίζει τον θαυμασμό διαφορετικών ανθρώπων χωρίς να το επιδιώκει κι έχει κάτι να δώσει σε όλους τους. Το love story δε παίζει τόσο σημαντικό ρόλο σ'αυτή την περιπετειώδη ταινία της disney, αλλά συνυπάρχει μαζί με τα προβλήματα των ηρώων.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">1998 - Μουλάν</span><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Q6O4q-xIjS8/TfaQOtgsUCI/AAAAAAAAAIQ/oVpd7hDYoAk/s1600/mulan.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 225px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Q6O4q-xIjS8/TfaQOtgsUCI/AAAAAAAAAIQ/oVpd7hDYoAk/s320/mulan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617836167600558114" border="0" /></a><br />Η Μουλάν είναι η πρώτη μου ανάμνηση από κινηματογράφο, αλλά και πάλι τέτοια γυναίκα δε θα μπορούσε να λείπει, αλλά και να μην κλείσει την ανάρτηση αυτή. Η Μουλάν είναι μια Κινέζα, ασυμβίβαστη, ανάξια για γάμο και οικογένεια, μπελάς κι ατσούμπαλη. Όταν οι Ούνοι επιτίθενται στην Κίνα, η Μουλάν μεταμφιέζεται σε άντρα και παίρνει την θέση του πατέρα της που είναι μεγάλος σε ηλικία για να μην πολεμήσει. Πιάνει φιλίες με διάφορους στρατιώτες, ερωτεύεται τον λοχαγό, αποκαλύπτεται το μυστικό της και τελικά σώζει την Κίνα από τους Ούνους με την ευστροφία, τις έξυπνες ιδέες της και την... ανδρία της. Στο τελός (προφανώς) υποκύπτει ο λοχαγός, ο αυτοκράτορας της Κίνας την συγχαίρει και η οικογένεια της την δέχεται πίσω. Το ωραίο με τη Μουλάν είναι ότι δεν μιμείται τ' αντρικά πρότυπα και την αντρική σκέψη. Έχει καθαρά προσωπική, δυναμική και -κυρίως για την αντιπαράθεση- γυναικεία σκέψη. Έχει αυτό που λέμε γυναικεία λογική, με την κατάλληλη δόση συναισθήματος. Οι άντρες την θαυμάζουν για τον ηρωισμό της, όχι μόνο επειδή έκανε την διαφορά σαν γυναίκα. Είναι αρκετά προσεγμένη ταινία και δε θίγει άσχημα τον ανδρισμό ή τις ικανότητες της γυναίκας.<br /><br />...Και τώρα ξανακοιτάξτε την Χιονάτη!<br /><br />Ένα μπράβο και στην <span style="font-weight: bold;">Γιασμίν</span> του Αλαντίν, που αψήφησε τους βασιλικούς νόμους και κανόνες κι ερωτεύτηκε τελικά ένα εργατόπαιδο, αλλά και στην προκλητική εμφάνιση της <span style="font-weight: bold;">Μεγάρας</span>, που τον πονεμένο και ίσως κακό της χαρακτήρα, εξομάλυνε η αγάπη για έναν άντρα.<br />Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-3937444910249892375?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-10899436852198656462011-06-10T12:40:00.007+03:002011-06-14T15:29:14.396+03:00Και συνεχίζω με ταινίες από το Ταινιόραμα. Αυτή τη φορά με μια πολυσυζητημένη ταινία, που έχει λογοκριθεί αρκετά για την προβολή ξεκάθαρων ερωτικών επαφών. Αλλά δε θέλω να σταθώ μόνο σ' αυτό.<br /><br /><b>Σκηνοθέτης: </b>Nagisa Oshima<br /><b>Σεναριογράφος: </b>Nagisa Oshima<b><br />Προβλήθηκε: </b>Απρίλιος 1977 (Η.Π.Α.)<br /><b>Είδος: </b>Δραματικό, Ερωτικό<b><br /></b><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-h9ZAki9Ak-c/TfHno3SUreI/AAAAAAAAAGw/IqznyrHj9bY/s1600/intherealmofsenses.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 252px; height: 355px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-h9ZAki9Ak-c/TfHno3SUreI/AAAAAAAAAGw/IqznyrHj9bY/s320/intherealmofsenses.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5616524899529305570" border="0" /></a> Βρισκόμαστε στην Ιαπωνία πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σ' ένα ξενοδοχείο πιάνει δουλειά μια πρώην πόρνη ως υπηρέτρια. Δεν περνάει πολύς καιρός και ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου την προσεγγίζει με αποτέλεσμα να ξεκίνησει μια θυελλώδης ερωτική σχέση. Η Sada Abe παθιάζεται με το αφεντικό της και ζητάει συνεχώς όλο και περισσότερο σεξ. Αυτός, υπάκουος και πρόθυμος κάνει ό,τι του ζητήσει. Φαίνονται ερωτευμένοι, αλλά το πάθος τους οδηγεί σε ακραίους πειραματισμούς προκειμένου να φτάσουν την απόλυτη ηδονή και τελικά στον θάνατο. Η ταινία είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία που είχε σοκάρει την Ιαπωνία κατά την οποία η Sada Abe ήταν τόσο παθιασμένη με τον εραστή της που κατέληξε να τον σκοτώσει για να βρει την ηρεμία της, αλλά και να του κόψει τα γεννητικά του όργανα, τα οποία τύλιξε σ' ένα χαρτί και κουβαλούσε μαζί της μέχρι που την έπιασαν.<br />Το ζευγάρι δεν ενδιαφέρεται για τους γύρω του και κάνει σεξ υπό την παρουσία γκέισας, δεν σταματάνε ακόμα κι όταν τους σερβίρουν, δεν ενδιαφέρονται παρά μονάχα για το σεξ, δηλώνουν πως δεν τρώνε. Πάνω σ' αυτό, μου θύμισε τον Πλατωνικό μύθο του Αριστοφάνη στο Συμπόσιο σύμφωνα με τον οποίο οι άνθρωποι όταν χωρίστηκαν από τον Δία (ήταν ένας τέλειος άνθρωπος κάποτε) έψαχναν το άλλο τους μισό και όταν το έβρισκαν αγκαλιάζονταν χωρίς να τους νοιάζει τίποτ' άλλο μέχρι που πέθαιναν από ασιτία.<br />Υπάρχει μια γενικότερη σύζευξη έρωτα και θανάτου - που βλέπουμε να συνδυάζεται σε πολλά σημεία στην πορεία της σκέψης - η οποία φτάνει τα άκρα. Πρόκειται άλλωστε για δύο σημαντικά στάδια στη ζωή του ανθρώπου. Η επαλήθευση του συσχετισμού τους από τη ζωή απ' ότι καταλαβαίνω, κίνησε το ενδιαφέρον του σκηνοθέτη-σεναριογράφου και δημιούργησε την αυτοκρατορία των αισθήσεων.<br />Η ταινία όπως ανέφερα έχει λογοκριθεί για τις ερωτικές της σκηνές και απαγορεύτηκε σε πολλές χώρες. Όποιος περιμένει να δει τσόντα, δε θα τη δει. Προφανώς και πρωταγωνιστεί το σεξ, αλλά πρόκειται για μια ερωτική σ χ έ σ η. Ο τρόπος με τον οποίο κλιμακώνεται η σχέση αυτή, που ξεκινάει από την πιο απλή ερωτική έλξη, καταστρέφει και οδηγεί στο θάνατο, είναι άρτια. Η κάμερα βρίσκεται εκεί και παρατηρεί. Δεν καταλαβαίνεις για πότε αρχίζει η σχέση και για πότε τελειώνει, αλλά σε κάνει να καταλάβεις -χωρίς "τσαπατσουλιές" - ότι ακολουθεί μία εξέλιξη, την οποία ίσως θα χαρακτήριζα κακή σε γενικές γραμμές, γιατί διαλύει τη ζωή και το μυαλό των ηρώων μέχρι την τελική τους καταστροφή.<br />Η σχέση αυτή, μπορεί να πάρει και άλλη διάσταση, την οποία δεν σκέφτηκα πολύ μέχρι που διάβασα αυτή εδώ την αναδημοσίευση http://contactiongr.blogspot.com/2010/06/32.html. Κι εννοώ το πολιτικό περιθώριο στο οποίο βρίσκονται οι πρωταγωνιστές. Και μόνο που για ένα λεπτό η κάμερα παρατηρεί τους στρατιώτες, σημαίνει πως τοποθετεί ένα πολιτικό πλαίσιο. Αυτό δεν το κάνεις αν δε θες να το συσχετίσεις με την ιστορία που περιγράφεις, έστω και στο ελάχιστο. Οι ήρωες περιθωριοποιήθηκαν -αναγκαστικά- από την ζωή που καταπίεζε τους ανθρώπους για χάρη της οργάνωσης και της τάξης. Ίσως η ακραία εξέλιξη τους ήταν αναλογικά ακραία με το πολιτικό σκηνικό της εποχής τους.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-6Hm7AN9wtyE/TfdT54XzkaI/AAAAAAAAAIY/OAguMpUSnXY/s1600/in%2Bthe%2Brealm%2Bof%2Bsenses.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-6Hm7AN9wtyE/TfdT54XzkaI/AAAAAAAAAIY/OAguMpUSnXY/s320/in%2Bthe%2Brealm%2Bof%2Bsenses.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618051314017866146" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-qzaiyNGuYJ4/TfdUAhfBV2I/AAAAAAAAAIg/npEdjlRCnNM/s1600/in%2Bthe%2Brealm%2Bof%2Bsenses2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 181px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-qzaiyNGuYJ4/TfdUAhfBV2I/AAAAAAAAAIg/npEdjlRCnNM/s320/in%2Bthe%2Brealm%2Bof%2Bsenses2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618051428133197666" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-1089943685219865646?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-65657721667304330812011-06-06T15:54:00.007+03:002011-06-06T16:03:47.455+03:00Πριν αρκετό καιρό είχα πάει με μια φίλη στο Dasein, στα Εξάρχεια, όπου η κινηματογραφική λέσχη του που λειτουργεί εκεί είχε προβολή το "Μόνος Εναντίον Όλων" του Gaspar Noe. Συνδέεται με το "Κρέας" και το "Μη Αναστρέψιμος" του ίδιου. Την ταινία προλόγιζε ο Γιάννης Οικονομίδης<b> </b>("Σπιρτόκουτο", "Ψυχή στο Στόμα"). Μου άρεσε η γενικότερη κίνηση και το κλίμα. Το μέρος ήταν γεμάτο και δεν βλέπαμε καλά αλλά δεν πειράζει, άξιζε τον κόπο<span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;">.</span></span><b><br /><br />Σκηνοθέτης: </b>Gaspar Noe<b><br />Σεναριογράφος: </b>Gaspar Noe<b><br />Προβλήθηκε: </b>1999 (Γαλλία)<br /><b>Είδος: </b>Δράμα<b><br /><br /><br /></b><a href="http://images.amazon.com/images/P/B00005K9O8.01.LZZZZZZZ.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 265px; height: 380px;" src="http://images.amazon.com/images/P/B00005K9O8.01.LZZZZZZZ.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Η ταινία είναι έκθεση και αφήγηση των περιπετειών ενός χασάπη - από τον ίδιο- που περιπλανιέται στην Γαλλία. Συνοπτικά μαθαίνουμε ότι τον πατέρα του τον είχαν σκοτώσει Ναζιστές, ότι έχει μια αυτιστική κόρη σε ίδρυμα της οποίας η μητέρα αυτοκτόνησε, ότι αναγκάστηκε να πουλήσει το μαγαζί του σε κάτι Άραβες και ότι μπήκε φυλακή για χάρη της κόρης του. Ξεκινάμε από την ζωή του μετά την φυλακή όμως: είναι με μια καταπιεστική, μίζερη γυναίκα που μένει μαζί της επειδή την έχει αφήσει έγκυο κι επειδή δεν έχει χρήματα να ζήσει μόνος του. Μαζί τους μένει και η μητέρα της. Σ' ένα βίαιο ξέσπασμα του ξυλοφορτώνει την γυναίκα αυτή με αποτέλεσμα να χάσει το παιδί της και με την συντροφιά ενός όπλου με τρεις σφαίρες μέσα πηγαίνει στο Παρίσι να βρει δουλειά και στέγη. Στην προσπάθεια του να βρει δουλειά έρχεται αντιμέτωπος με τους πλούσιους, τους απλούς εργαζόμενους, το κεφάλαιο.<br />Αφηγητής είναι ο χασάπης κι έτσι τον γνωρίζουμε καλύτερα. Μισάνθρωπος, με κακία για τον κόσμο, μια αίσθηση αδικίας και δίψα για ανταπόδωση κι εκδίκηση σε ό,τι του στέκεται εμπόδιο, σε ό,τι τον ενοχλεί και σε ό,τι τον καταπιέζει. Ο μόνος άνθρωπος που του έχει μείνει ν' αγαπάει και που έχει αγνή καρδιά είναι η κόρη του, η οποία όμως είναι αυτιστική και δε μπορεί να επικοινωνήσει μαζί της. Σε μια έκρηξη αντίδρασης και υπερβολικής αγάπης (;) ξεσπάει στην κόρη του- αλλά δε θα ήθελα να το "χαλάσω" λέγοντας περισσότερα.<br />Πώς η κοινωνία με την απρόσωπη ηθική της και την αδιαφορία της κάνει στην άκρη ανθρώπους, δεν τους δέχεται, τους αναγκάζει να συναναστραφούν με όμοιους περιθωριακούς και να ζήσουν μία χαμηλού βιωτικού επιπέδου ζωή. Μαζί με λίγη κακή τύχη έχουμε τον πρωταγωνιστή της ταινίας. Τι γίνεται όμως όταν αυτός ο άνθρωπος αποφασίσει να πάρει λίγες σφαίρες και να τις ονομάσει δικαιοσύνη; Να γυρίσεις τον χρόνο πίσω δε μπορείς, έχεις ήδη προσπαθήσει για τους τύπους να του βάλεις μυαλό και να τον πείσεις για το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο, και παρέα με μια δόση αντίδρασης, τον έχεις στρέψει ενάντια σε όλους.<br />Φεύγοντας είχα ανακατευτεί κάπως απ' όλη αυτή την ανθρώπινη αρρώστια και την ωμότητα της σκηνοθεσίας. Η ταινία είναι στα όρια του αριστουργήματος με χαρτί την ειλικρίνεια, την αμεσότητα και την (μισ)ανθρωπιά της. Είναι κοινωνική, γιατί αντιμετωπίζει πρόσωπο με πρόσωπο έναν περιθωριακό άνθρωπο, χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς να προσπαθήσει να μας κάνει να συμπαθήσουμε τον "κακό". Ο Gaspar Noe είναι γνωστός για το "Μη Αναστρέψιμος" και όχι για το "I Stand Alone" και λογικό, αφού αποφεύγει την καλλιτεχνική σκηνοθεσία για να απαλύνει την βία. Να αναφέρω ότι το είδος της ταινίας είναι <span style="font-style: italic;">Γαλλικός Εξτρεμισμός</span> και απ' όσο ξέρω ο Gaspar Noe είναι από αυτούς που το έκαναν γνωστό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-6565772166730433081?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-45167828530887029072011-06-03T21:52:00.006+03:002011-06-03T22:30:52.542+03:00Ταινιόραμα, η τιτλοφορούμενη "Στίγματα Πολέμου" 15η μέρα είχε, μεταξύ άλλων, τις τελευταίες μέρες της Σόφι Σολ.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθέτης:</span> Marc Rothemund<br /><span style="font-weight: bold;">Σεναριογράφος: </span>Fred Breinersdorfer<br /><span style="font-weight: bold;">Προβλήθηκε:</span> Οκτώβριος 2006<br /><span style="font-weight: bold;">Είδος:</span> Βιογραφικό, Δραματικό<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-jOGeuYAckSU/TekuTLB5mhI/AAAAAAAAAFM/kuX0WMkR_Ic/s1600/sophie%2Bscholl.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 242px; height: 358px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-jOGeuYAckSU/TekuTLB5mhI/AAAAAAAAAFM/kuX0WMkR_Ic/s320/sophie%2Bscholl.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614069317407185426" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> Η φοιτήτρια Σόφι Σολ και ο αδερφός της Χανς, είναι μέλη της αντιστασιακής οργάνωσης "Λευκό Ρόδο" στα τέλη του ΒΠΠ στην Γερμανία και δρουν ειρηνικά, προσπαθώντας ν' αλλάξουν και να αφυπνίσουν τον Γερμανικό λαό με τα λόγια και όχι με βίαιες πράξεις. Αποφασίζουν να μοιράσουν αντιστασιακά φυλλάδια στο πανεπιστήμιο, αλλά συλλαμβάνονται. Η ταινία περιγράφει τις τελευταίες μέρες της, από την σύλληψή της μέχρι την εκτέλεση της.<br />Η Σόφι Σολ έρχεται αντιμέτωπη με διοικητές αστυνομίας, κρατούμενους και γενικά την απόρροια του φασισμού. Μένει πιστή στις ιδέες της, δεν τρομάζει και είναι σίγουρη για την τελική δικαίωση των πράξεών της. Μπορεί να την εκτελούν, αλλά έτσι αποδεικνύεται ότι είναι δυνατότερα ο λόγος της, οι ιδέες της και η γαλήνια πίστη της από τον φασισμό του Χίτλερ και ότι οι Ναζί έχουν κάτι να φοβούνται. Χαρακτηριστική η σκηνή της δίκης όπου, απευθυνόμενη στο δικαστήριο, λέει "θα έρθετε σύντομα στη θέση μου".<br />Προσωπικά μετά από αυτή την ατάκα ήθελα να δω την Δίκη της Νυρεμβέργης για να δικαιωθώ ηθικά. Η ταινία είναι πολύ δυνατή, ο ορισμός του αντιπολεμικού δράματος. Από τις ταινίες που ταυτίζεσαι εύκολα και παθιάζεσαι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Είτε θες να κάνεις κι εσύ κάτι τόσο πιστό στης αρχές σου, είτε να δικάσεις τους Ναζί. Προφανώς και υπάρχει οπτική γωνία από τη στιγμή που πρόκειται για τη βιογραφία αντιστασιακού, αλλά δεν τερατοποιεί τους φασίστες, περισσότερο παραθέτει καταστάσεις, όσο τερατώδης κι αν είναι. Πιστεύω πως παίζει ρόλο το ότι η ταινία είναι Γερμανική, έχει δηλαδή κάτι προσωπικό, κάτι που την πονάει να πει. Αξίζει να σημειωθεί πως τόσο η Σόφι Σολ, όσο και η οργάνωση "Λευκό Ρόδο", υπήρξαν και δρούσαν ειρηνικά.<br />Όπως και να 'χει, η ταινία είναι από τις λίγες που μ' έχουν εντυπωσιάσει τελευταία, αρκετά "κινηματογραφική" με την ένταση της περιπέτειας, αν και δραματική και μ' έναν συνεχή<br />πολιτικό, κοινωνικό, ηθικό προβληματισμό.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-ynxhB6C1MfE/Tek11kyrMwI/AAAAAAAAAFs/9xsBW4hkWX0/s1600/Sophie-Scholl.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 363px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ynxhB6C1MfE/Tek11kyrMwI/AAAAAAAAAFs/9xsBW4hkWX0/s320/Sophie-Scholl.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614077605019595522" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-7urv94h-Ufk/Tek1rRfASAI/AAAAAAAAAFk/5VbviZ6qj54/s1600/sophie%2Bscholl2.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 368px; height: 244px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-7urv94h-Ufk/Tek1rRfASAI/AAAAAAAAAFk/5VbviZ6qj54/s320/sophie%2Bscholl2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614077428038125570" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-4516782853088702907?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-76641919786637675622011-06-02T15:13:00.007+03:002011-06-02T15:57:05.024+03:00Ο Chan-wook Park έχει καταλήξει να είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες. Πέρα από κάποιες γνωστές ταινίες του -πρώτες και καλύτερες αυτές που περιλαμβάνονται στην τριλογία της εκδίκησης- υπάρχουν κάποιες που, έχω την εντύπωση πως δεν έχουν την ίδια απήχηση, ενώ είναι εξίσου καλές. Το Joint Security Area είναι μια από αυτές.<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Σκηνοθέτης:</span> Chan-wook Park<br /><span style="font-weight: bold;">Σεναριογράφος: </span>Seon-san Jeong, Hyeon-seok Kim, Mu-yeong Lee, Chan-wook Park, Sang-yeon Park (βιβλίο)<br /><span style="font-weight: bold;">Προβλήθηκε:</span> Σεπτέμβριος 2000 (Ν. Κορέα)<br /><span style="font-weight: bold;">Είδος:</span> Δραματικό, Πολεμικό<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-pxnAqiRwFDg/TeeCHrBojdI/AAAAAAAAAEk/eLwV97tN0II/s1600/JSA.jpg"><br /><br /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-pxnAqiRwFDg/TeeCHrBojdI/AAAAAAAAAEk/eLwV97tN0II/s1600/JSA.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 237px; height: 341px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-pxnAqiRwFDg/TeeCHrBojdI/AAAAAAAAAEk/eLwV97tN0II/s200/JSA.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613598528860884434" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-pxnAqiRwFDg/TeeCHrBojdI/AAAAAAAAAEk/eLwV97tN0II/s1600/JSA.jpg"><br /><br /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-pxnAqiRwFDg/TeeCHrBojdI/AAAAAAAAAEk/eLwV97tN0II/s1600/JSA.jpg"><br /><br /><br /><br /><br /><br /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Στην γη των συνόρων που χωρίζει την Νότια από την Βόρεια Κορέα δολοφονούνται δύο Βόρειοι από έναν Νότιο, σε Βόρειο έδαφος. Ο νοτιοκορεάτης ισχυρίζεται ότι τον απήγαγαν, ο Βορειοκορεάτης που επιβίωσε ισχυρίζεται ότι τους προκαλούσε. Την υπόθεση προσπαθεί να διελευκάνει μία Ελβετή-Κορεάτισσα στρατιωτικός, που είναι ουδέτερη, για να μην εξελιχθεί η κατάσταση σε σοβαρή εμφύλια διαμάχη. Τα στοιχεία την οδηγούν στο συμπέρασμα πως υπήρξε κι άλλο ένα άτομο που πάτησε τη σκανδάλη, αλλά όσες περισσότερες ερωτήσεις κάνει, τόσο λιγότερο μιλάνε οι ύποπτοι.<br />Κάνοντας ένα flash-back μαθαίνουμε ότι ο ένας Βορειοκορεάτης που σκοτώθηκε μαζί με αυτόν που επέζησε, είχαν βοηθήσει τον Νότιο που τους πυροβόλησε να σωθεί από μια νάρκη και σιγά σιγά έγιναν φίλοι, μαζί μ' έναν ακόμα Νότιο, φίλο του πρώτου. Όταν, κατά τύχη, τους ανακάλυψαν έγινε επεισόδιο κι αναγκάστηκαν να βγάλουν όπλα. Η λύση και η διαδικασία διελεύκανσης θα παίξει σημαντικό ρόλο τόσο για τους στρατιώτες, όσο και για την στρατιωτικό που ερευνά την υπόθεση.<br />Ένα εξαιρετικό πολεμικό δράμα, που εξετάζει τον πόλεμο μέσα από την πιο ανθρώπινη μεριά και με μια έξυπνη υπόθεση. Η φιλία και η εξέλιξή της είναι τόσο απλή, γίνεται ξεχωριστά από τον πόλεμο, αποδεικνύει πόσο απρόσωπος και παράλογος είναι, αλλά και πόσο καταστροφικός όταν εισβάλει στις ανθρώπινες σχέσεις και πόσο μεγάλο και σημαντικό μπορεί να καταλήξει να γίνει ένα "στρατευμένο" γεγονός.<br />Χαμηλών τόνων σκηνοθεσία, απλός παρατηρητής και "αφηγητής" ο σκηνοθέτης μας παραθέτει τα γεγονότα χωρίς να πάρει θέση, λέγοντας κάτι απλό όπως "ο πόλεμος είναι κακός" με την πιο ανθρώπινη και τραγική ιστορία.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-p3izek7tBdw/TeeHcqa9X3I/AAAAAAAAAEs/_VJlxdIQYjQ/s1600/vlcsnap-2011-05-12-00h28m45s106.png"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 397px; height: 168px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-p3izek7tBdw/TeeHcqa9X3I/AAAAAAAAAEs/_VJlxdIQYjQ/s320/vlcsnap-2011-05-12-00h28m45s106.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613604387034062706" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-01vWXBwbZuo/TeeHx2qyLeI/AAAAAAAAAE0/oiT1PSGsAGA/s1600/Joint-Security-Area.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 392px; height: 220px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-01vWXBwbZuo/TeeHx2qyLeI/AAAAAAAAAE0/oiT1PSGsAGA/s320/Joint-Security-Area.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613604751098916322" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-7664191978663767562?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-6813012614392893282011-06-01T16:41:00.006+03:002011-06-04T16:39:45.042+03:00Πάει πάνω από ένας χρόνος που έχει να γράψει κάποιος στο blog και απ' ότι βλέπω υπάρχουν επισκέψεις, πράγμα που πήρα ως αφορμή για ν' αρχίσω να ξαναγράφω. Ελπίζω να "επιστρέψουν" και οι υπόλοιποι bloggers. Καλώς σας (ξανα)βρήκα λοιπόν!<br />Αυτό τον καιρό στην Αθήνα συμβαίνει ένα όμορφο πολιτιστικό -ας πούμε- γεγονός. Ο κινηματογράφος "Άστυ" επί της οδού Κοραή φιλοξενεί το ονομαζόμενο "Ταινιόραμα", ένα πλήθος προβολών ταινιών μεγάλου μήκους από γνωστούς σκηνοθέτες, κινήματα κλπ. Είναι χωρισμένο σε θεματολογίες, αλλά και ονόματα σκηνοθετών. Συνολικά θα προβληθούν 168 ταινίες. Προσωπικά έχω πάρει κάρτα απεριορίστων προβολών και πηγαίνω κάθε μέρα, όσο μπορώ. Η σημερινή είναι η 14η μέρα και απ' όσες ταινίες έχω δει θα ήθελα να γράψω αρχικά για την 10η μέρα, που είχε αφιέρωμα στον Τσέχικο Κινηματογράφο.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Έρωτας στο Zelary</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθέτης:</span> Ondrej Trojan<br /><span style="font-weight: bold;">Σεναριογράφος:</span> Petr Jarchovsky, Kveta Legatova (βιβλίο)<span style="font-weight: bold;"><br />Προβλήθηκε:</span> Δεκέμβριος 2004<br /><span style="font-weight: bold;">Είδος:</span> Δράμα, Ρομαντικό<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://thecia.com.au/reviews/z/images/zelary-poster-0.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 246px; height: 350px;" src="http://thecia.com.au/reviews/z/images/zelary-poster-0.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μία εκπαιδευόμενη γιατρός είναι μέλος της αντίστασης μαζί με τον εραστή της. Όταν οι Ναζί τους ανακαλύπτουν, αποφασίζεται να φυγαδευθεί σ' ένα ορεινό χωριό όπου ένας ασθενής της, τον οποίο έσωσε, δέχεται να τη παρουσιάσει ως γυναίκα του. Ο εραστής της πεθαίνει και η ίδια πράγματι κρύβεται σ' αυτό το χωριό, αλλάζει ταυτότητα και παντρεύεται τον ασθενή της.<br />Επικεντρωνόμαστε στη εντελώς ορεινή ζωή του χωριού και στην προσπάθεια της πρωταγωνίστριας να αντέξει τη νέα της καθημερινότητα -πριν πάει να ζήσει στο χωριό δούλευε στην πόλη ως νοσοκόμα και ήταν μέλος της αντίστασης άλλωστε. Εκεί θα γνωρίσει όλες τις γραφικές, λογοτεχνικές κι απαραίτητες φιγούρες μιας μικρής κοινωνίας: τον μεθύστακα άντρα, την σοφή γριά γυναίκα, την χήρα με το παιδί κ.λ.π. Εργάζεται, γίνεται νοικοκυρά, κάνει φιλίες, εχθρούς και τελικά ερωτεύεται τον άντρα της, έναν καλό και όπως αποδεικνύεται γενναίο άντρα.<br />Η ταινία δεν είναι πρωτότυπη, αλλά είναι έξοχα γυρισμένη με καλούς ηθοποιούς. Στο σύνολο της είναι καθαρά ηθογραφική, πράγμα που ευνοεί την μεγάλη της διάρκεια- δεν την κάνει κουραστική δηλαδή. Επι τη ευκαιρία, μου θύμισε λίγο Louis Malle σ' αυτό το σημείο. Δεν "πέφτει" σε ερωτικά ξεσπάσματα, γίνεται μελαγχολική και αποφεύγει τους μελοδραματισμούς. Οι εικόνες από το ορεινό τοπίο είναι όμορφες και τ' όλο πλέξιμο του έρωτα των δύο αυτών χαρακτήρων είναι απλό κι ανθρώπινο. Στα συν το φόντο του ΒΠΠ. Πρωτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Κάθε ψέμα κρύβει μια αλήθεια</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθέτης: </span>Jan Hrebejk<span style="font-weight: bold;"><br />Σεναριογράφος:</span> Petr Jarchovsky<br /><span style="font-weight: bold;">Προβλήθηκε:</span> Ιανουάριος 2011<br /><span style="font-weight: bold;">Είδος:</span> Δραματικό<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRtuTklIpGx_0Y9totCkKT1Bd7x7dH22PRb6JFlGv5ZOvj4WKstew&amp;t=1"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 188px; height: 268px;" src="http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRtuTklIpGx_0Y9totCkKT1Bd7x7dH22PRb6JFlGv5ZOvj4WKstew&amp;t=1" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ο Πάβελ Γιόσεκ είναι ένας σπουδαίος ψυχίατρος και πρόκειται να του απονεμηθεί βραβείο για το έργο του, αλλά και την αντιφασιστική δράση που είχε αναπτύξει στα χρόνια του ΒΠΠ. Ο γαμπρός του, που τον ζηλεύει, εργάζεται στη δημοσιογραφική ομάδα που γυρίζει ένα ρεπορτάζ γύρω από το πρόσωπο του Πάβελ. Ανακαλύπτει πως ο πεθερός του, εκείνα τα χρόνια, δεν ήταν τόσο ηθικός όσο παρουσιάζεται, γιατί είχε συνεργαστεί με τις Μυστικές Υπηρεσίες. Αυτό το νέο ταράζει την οικογενεία του Πάβελ και αλήθειες και ψέματα αρχίζουν να έρχονται στο προσκήνιο, που επηρεάζουν την καθημερινότητα τους.<br />Εξαιρετική πλοκή, ένα πιο κοινωνικό "Μουσικό Κουτί". Καθ' όλη την ζύμωση των χαρακτήρων επικρατεί η σύγχυση και η απαίτηση του ηρωισμού, ενώ, εν τέλει, ο Πάβελ έπεσε στην ανάγκη που είχαν πέσει οι περισσότεροι άνθρωποι που φοβήθηκαν γι' αυτούς και την οικογένεια τους, με όλα όμως τα παρελκόμενα που επηρέασαν και κάποιους άλλους γύρω του. Καθαρά δραματική η ταινία, που δεν γίνεται ούτε αυτή μελό-ενώ θα μπορούσε, σου αφήνει γλυκόπικρη γεύση.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Υπηρέτησα το Βασιλιά της Αγγλίας</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σκηνοθέτης: </span>Jiri Menzel<br /><span style="font-weight: bold;">Σεναριογράφος:</span> Jiri Menzel, Bohumil Hrabal<br /><span style="font-weight: bold;">Προβλήθηκε:</span> Ιανουάριος 2007 (Τσεχία)<br /><span style="font-weight: bold;">Είδος: </span><span>Κωμωδία, Δράμα, Ρομαντικό</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.movie-list.com/posters/big/zoom/iservedthekingofengland.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 266px; height: 395px;" src="http://www.movie-list.com/posters/big/zoom/iservedthekingofengland.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, είναι ένας άνθρωπος που έζησε και μας αφηγείται με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο την ιστορία της Τσεχοσλοβακίας κατά τον ΒΠΠ. Είναι φιλόδοξος σερβιτόρος που κάνει σιγά σιγά γνωριμίες με τους κατάλληλους ανθρώπους προκειμένου να φτάσει ψηλά και να δημιουργήσει δικό του ξενοδοχείο σε μια εποχή όπου το χάσμα των τάξεων, αλλά και των εθνών εντίνεται. Μέσα στην αφέλεια, τον τρόπο ζωής των πλουσίων και την ονειροπόλησή του, γνωρίζει κι ερωτεύεται μία Γερμανίδα και με τον τρόπο του βοηθάει τους Ναζί. Εν τέλει τιμωρείται για την πράξη του αυτή.<br />Όλη η ταινία περιστρέφεται γύρω από την υπερβολή των πλουσίων και των φασιστών, αλλά και τον ιδιαίτερα αφελή αυτό άνθρωπο. Θεωρεί πως τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία, ερωτεύεται, χωρίς να σκεφτεί ένα συλλογικό καλό. Οι εικόνες και ο τρόπος που παρουσιάζονται οι βασιλιάδες και οι αριστοκράτες είναι απολαυστικός. Σκηνές που θυμίζουν Παζολίνι, με πόρνες που τις ταϊζουν άπειρα φαγητά διάφοροι αριστοκράτες. Γενικότερα η ταινία είναι ειρωνική, με καυστικό πολιτικό μήνυμα και δίνει το μάθημα της στον ήρωα στο τέλος και ουσιαστικά μιλάει για το τίμημα μιας τόσο ρηχής φιλοδοξίας, αλλά και την ίδια της τη φύση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-681301261439289328?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-44651785055564058722010-03-27T02:12:00.002+02:002010-03-27T02:45:55.470+02:00Για τα δεδομένα μου πάω συχνά κινηματογράφο τελευταία... Σήμερα λοιπόν είδα το Shutter Island, την καινούρια ταινία του Scorsese. Θα γράψω και για Ghost Writer κάποια στιγμή.<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Σκηνοθέτης:</span> Martin Scorsese<br /><span style="font-weight: bold;">Σεναριογράφος:</span> Laeta Kalogridis, Dennis Lehane(βιβλίο)<br /><span style="font-weight: bold;">Προβλήθηκε:</span> Φεβρουάριος 2010<br /><span style="font-weight: bold;">Είδος:</span> Θρίλερ, Μυστηρίου, Αστυνομικό<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/7/76/Shutterislandposter.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 299px; height: 451px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/7/76/Shutterislandposter.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Την δεκαετία του 50, ένας αστυνομικός με τον καινούριο συνεργάτη του φτάνουν σ' ένα νησί το οποίο στεγάζει ένα ψυχιατρείο όπου περιθάλπονται επικίνδυνοι ψυχασθενείς με σκοπό να εξιχνίασουν την μυστηριώδη δραπέτευση μιας ασθενούς. Οι καταιγίδες εμποδίζουν τον αστυνομικό να φύγει και αρχίζει ν' ανακαλύπτει στοιχεία τα οποία τον οδηγούν στην τρέλα. Ανακαλύπτει ότι οι γιατροί κάνουν πειράματα στους ασθενείς τους και σιγά σιγά αμφιβολίες για την ψυχική του υγεία αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Είναι αληθινά όλα αυτά; Είναι τρελός ή πάει κάποιος να τον τρελάνει;<br />Αυτά τα ερωτήματα θέτει ο σκηνοθέτης στον θεατή ο οποίος μετά την λήξη της ταινίας δεν θα ξέρει τι να πιστέψει. Μια ταινία για την παράνοια και την λογική. Την κοντινή τους σχέση και πώς υπερισχύει η μία έναντι της άλλης, ακόμα και όταν το τοπίο ξεκαθαρίζει. Η ταινία έχει μια μαεστρική σκηνοθεσία. Ακόμα κι αν δεν σου πουν ότι είναι Scorsese, καταλαβαίνεις πως πρόκειται για κάποιο "θηρίο". Οι ηθοποιίες -με αυτή του Di Caprio να ξεχωρίζει- έχουν μια δόση από Χιτσκοκικές ταινίες του 50'. Ο τρόπος που έχει τοποθετηθεί η σκέψη είναι Καφκική. Το θέμα που καταπιάνεται έχει την διαχρονικότητα που έδωσε ο Κιούμπρικ στις ταινίες του. Μια απίστευτη συνταγή για να γυρίσει κανείς θρίλερ δίχως να τον κατηγορήσουν για αντιγραφή. Τα παιχνίδια του μυαλού πάντα άρεσαν και πάντα κατέληγαν να τελειώνουν λίγο άδοξα, λίγο ξενέρωτα. Η συγκεκριμένη ταινία σου δίνει το τέλος το οποίο περιμένεις να δεις, όχι για να μην την πεις "Αμερικανιά", αλλά για να δέσει με όλη την υπόλοιπη. Δίνει αυτό που υπόσχεται με λίγα λόγια. Στην αρχή σκεφτόμουν ότι θα έδινε άλλη αίσθηση το ασπρόμαυρο αλλά γρήγορα το ξέχασα γιατί το μουντό σκηνικό που αποδίδεται είναι ιδανικό έγχρωμο. Καθ' όλη την διάρκεια παρουσιάζονται λίγα στοιχεία που θα σε κάνουν να "μαντέψεις" το τέλος της ταινίας, ακόμα κι αν το περιμένεις. Κι εκεί είναι η ευφυΐα: οτιδήποτε κι αν αποδειχθεί στο τέλος, η ταινία θα έχει επικεντρωθεί στο ανθρώπινο μυαλό, στο οποίο -αν και κάτοχος- δεν θα έχεις καταφέρει να εισχωρήσεις. Θα μπορέσεις να πεις ότι κατέληξε όπου κατέληξε λογικά αλλά και παρανοικά. Γνωρίζεις, η αλήθεια είναι μπροστά σου αλλά έχεις συγχυστεί, δεν ξέρεις τι έχεις πιστέψει.<br />Επιμένω πως η μαγεία της ταινίας βρίσκεται στην σκηνοθεσία και το τί κατάφερε αυτή να κάνει σε υπόθεση, ηθοποιούς και την σχέση της ταινίας με το κοινό. Ίσως όχι η καλύτερη ταινία για το ανθρώπινο μυαλό αλλά σίγουρα μια από τις πιο ώριμες.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.rogdykker.com/wp-content/plugins/wp-o-matic/cache/81841_shutter_trailer-park.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 433px; height: 300px;" src="http://www.rogdykker.com/wp-content/plugins/wp-o-matic/cache/81841_shutter_trailer-park.jpg" alt="" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://mos.totalfilm.com/images/o/on-set-of-shutter-island-09-420-75.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 420px; height: 259px;" src="http://mos.totalfilm.com/images/o/on-set-of-shutter-island-09-420-75.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-4465178505556405872?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-18557304551223034162010-01-10T23:43:00.004+02:002011-06-02T16:04:53.499+03:00Ο χώρος μας είναι στο ψυγείο και λέω να τον βγάλω μιας και τελευταία βλέπω συνεχώς αξιόλογα πράγματα..Εδώ λοιπόν έχουμε κάτι απο τη γειτονική μας Σερβία και πάλι.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/--Zeqh8B7Vz0/TeeKX1YLhGI/AAAAAAAAAE8/VgNfCW8wIOg/s1600/PrettyVillagePrettyFlame.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 315px; height: 450px;" src="http://4.bp.blogspot.com/--Zeqh8B7Vz0/TeeKX1YLhGI/AAAAAAAAAE8/VgNfCW8wIOg/s320/PrettyVillagePrettyFlame.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613607602610734178" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://filimadami.com/afisler/Lepa_sela_lepo_gore___Pretty_Village,_Pretty_Flame%281996%29.jpg"><br /></a><br /><span style="font-weight: bold;">Director</span><span style="text-decoration: underline; font-weight: bold;">:</span><a onclick="(new Image()).src='/rg/directorlist/position-1/images/b.gif?link=name/nm0236729/';" style="font-weight: normal;" href="http://www.imdb.com/name/nm0236729/">Srdjan Dragojevic</a><br /><div class="info-content"><span style="font-weight: bold;">Writers:</span><a onclick="(new Image()).src='/rg/writerlist/position-1/images/b.gif?link=name/nm0119919/';" style="font-weight: normal;" href="http://www.imdb.com/name/nm0119919/">Vanja Bulic</a><span style="font-weight: normal;"> (story)</span><span style="font-weight: normal;"> </span><a onclick="(new Image()).src='/rg/writerlist/position-2/images/b.gif?link=name/nm0236729/';" style="font-weight: normal;" href="http://www.imdb.com/name/nm0236729/">Srdjan Dragojevic</a> (dialogue)<span style="font-weight: normal;"><span style="font-weight: bold;"><br />Έτος</span></span><span style="font-weight: normal;"><span style="font-weight: bold;">:</span> 1996</span><br /></div> <div style="font-weight: bold;" id="director-info" class="info"> </div><br />Eίμαστε στο 1994 σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο με κάποιους τραυματίες απο τον πόλεμο μεταξύ Σερβίας και Βοσνίας.Μεταφερόμαστε στο 1992 σε κάποια χωριά της εμπόλεμης ζώνης λίγο πριν τον πόλεμο.Σε ένα εγκατελείμενο τούνελ που υποτίθεται οτι κατασκευάστηκε για να ενώνει τις δύο αυτές χώρες κάτω απο τη σκέπη της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο αλλά τώρα αποτελεί το καταφύγιο μιας μικρής ομάδας Σέρβων κατα τη διάρκεια του πολέμου.<br /><br />Ο πόλεμος μεταξύ Ορθόδοξων και Μουσουλμάνων στα εδάφη που αυτοί ζούσαν μέχρι πριν λίγο όλοι μαζί.Η άτσαλη επέλαση του καπιταλισμού.Οι μνήμες της προηγούμενης ζωής.Οι ελπίδες που κατέρευσαν υπο όλα τα καθεστώτα.Το κατευθυνόμενο μίσος.Οι φυτεμένοι για τα καλά εθνικιστικοί σπόροι στα κεφάλια των ανθρώπων.Το παράλογο το πολέμου.Όλα αυτά μέσα απο τη πορεία ενός Σέρβου που φτάνει να μισεί παθητικά τους ''Τούρκους'' οπως λένε τους Βόσνιους.Με μπόλικο σαρκαστικό δηλητήριο,ειρωνία και μερικές απο τις πιο δυνατές εικόνες που έχω δεί τελευταία καταφέρε να με κάνει να παρακολουθώ με κομένη την ανάσα χωρίς άκυρους διδακτισμούς,φλερτς του κώλου εν μέσω οβίδων και χωρίς να παίρνει το μέρος κανενός.Ακολουθώντας τον ''πατερούλη'' Κουστουρίτσα αλλα μαλλον περισσότερο την ''Σλάβικη νοοτροπία'' ο Dragojevic καταφέρνει και καταπιάνεται με ένα τόσο σοβαρό θέμα αλλά σε κάνει τη μία να γελάς και την άλλη να ξεροκαταπίνεις χωρίς να το φαρσοποιεί ούτε μια στιγμή.Μαζί με το Underground άλλο ένα αριστούργημα των γειτόνων μας για τα 90s...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Fn1LJl_e51k/SHMiRgcMiFI/AAAAAAAAABk/Qfpkv6c55yc/s400/Vera+Dedovic-Lepa+sela+lepo+gore.BMP"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Fn1LJl_e51k/SHMiRgcMiFI/AAAAAAAAABk/Qfpkv6c55yc/s400/Vera+Dedovic-Lepa+sela+lepo+gore.BMP" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.iffkv.cz/image/12280-pretty-village-pretty-flame.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 549px; height: 356px;" src="http://www.iffkv.cz/image/12280-pretty-village-pretty-flame.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-1855730455122303416?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>zumuritonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-81404422118029241352009-09-20T15:00:00.006+03:002011-06-14T15:32:23.205+03:00Έχω καιρό να γράψω στο blog και σκέφτηκα να γράψω για μια ταινία που είδα το καλοκαίρι, με συγκλόνισε και είναι πλέον στις αγαπημένες μου.<br /><div><div><br /><div><strong>Σκηνοθέτης:</strong> Harmony Korine<br /><strong>Σεναριογράφος:</strong> Harmony Korine, Avi Korine<br /><strong>Προβλήθηκε:</strong> 2008<br /><strong>Είδος:</strong> Δραματικό, Κωμωδία</div><div> </div><div></div><div><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 270px; display: block; height: 421px;" alt="" src="http://farm4.static.flickr.com/3558/3432652745_ebf7e7353d.jpg" border="0" /></div></div></div><br /><p>Τοποθετούμαστε στο Παρίσι όπου παρακολουθούμε έναν νεαρό να βγάζει τα προς το ζην κάνοντας στον δρόμο τον Michael Jackson. Γνωρίζει μια μίμο της Marilyn Monroe η οποία τον προσκαλεί να μείνει μαζί της στον πύργο που έχει στην Σκωτία όπου ζει με τον άντρα της, μίμο του Charlie Chaplin, την κόρη της Shirley Temple και άλλους μίμους μεταξύ των οποίων η Βασίλισσα της Αγγλίας, ο James Dean, ο Αβράαμ Λίνκον, ο Πάπας, η κοκκινοσκουφίτσα, η Madonna και άλλοι. Ο Michael τους πετυχαίνει σε μια περίοδο που προετοιμάζουν ένα σόου για τον κόσμο. Αρχίζει να ερωτεύεται την Marilyn. Το ίδιο κι εκείνη, δίχως όμως να διευκρινίζουν τα συναισθήματα τους ο ένας στον άλλο. Και με την άφιξη του Michael και το άγχος για την παράσταση αρχίζουν να πέφτουν τα προσωπεία των κατοίκων του πύργου. Παράλληλα βλέπουμε την εξής περιπέτεια: σ' ένα μοναστήρι ένας μοναχός μαζί με κάποιες καλόγριες πάνε να εφοδιάσουν ένα φτωχό χωριό με τρόφιμα πετώντας τα από ένα αεροπλάνο. Κατά τη διάρκεια της αποστολής μια από τις καλόγριες πέφτει από το αεροπλάνο αλλά δεν παθαίνει απολύτως τίποτα. Πεπεισμένη πως την έσωσε η προσευχή, πηγαίνει στις υπόλοιπες μοναχές και τους λέει πως ο Θεός τις καλεί για να ελέγξει την πίστη τους. Παρατηρούμε ότι κατά την διάρκεια της τριβής των μίμων αρχίζει να φαίνεται ο πραγματικός εαυτός τους και ότι στην πραγματικότητα ο εαυτός που φαίνεται να έχουν είναι δανεικός, δηλαδή οι άνθρωποι που μιμούνται. Ο Τσάπλιν είναι γυναικάς, ο Αβράαμ Λίνκον αυστηρός αλλά και αλληλέγγυος, η Βασίλισσα διακοσμητική. Με αυτή την στάση τους θέλουν να ενταχθούν στην κοινωνία ή θέλουν να την αποφύγουν γιατί πιστεύουν ότι δεν ανήκουν εκεί; Στην πραγματικότητα είναι άνθρωποι μοναχικοί, με συναισθήματα που δεν μπορούν να μοιραστούν και τους πνίγουν, που έχουν πιστέψει πως όλη τους η ζωή είναι το σόου που ετοιμάζουν. Ο Michael το καταλαβαίνει πιο γρήγορα από τους άλλους και προσπαθεί να γνωρίσει τον πραγματικό του εαυτό, βλέποντας θετικά την ζωή, σε αντίθεση με την Marilyn που όταν συνειδητοποιεί ποιά είναι, συμπεριφέρεται αυστηρά στον εαυτό της... Αυτοί οι άνθρωποι έχουν σαν ελπίδα για να ζουν τις ζωές κάποιων άλλων. Οι καλόγριες έχουν την πίστη στο Θεό. Και οι δύο μεριές μοιάζουν αρκετά. Θεωρούν ότι πρέπει να βασιστείς αλλού για να πάνε όλα στη ζωή σου όπως τα θες. Φυσικά αυτή η θέληση αποδεικνύεται ψεύτικη και αυτό φαίνεται έντονα στην κατάληξη που έχουν οι καλόγριες όταν δοκιμάζουν να πέσουν από το αεροπλάνο. Κανείς δεν χρησιμοποιεί την δική του δύναμη. Ο σκηνοθέτης φαίνεται να κρατά παραμυθένια στάση απέναντι στους ήρωές του πράγμα που δένει ωραία με την απαισιόδοξη αύρα που επικρατεί. Το σενάριο έχει κάποια κενά γιατί οι ήρωες στις συζητήσεις τους (ή και στους μονόλογους) αοριστολογούν αλλά όταν αρχίζουν τα πράγματα να γίνονται πιο σφαιρικά, που είναι και ο σκοπός της σκηνοθεσίας εφόσον έχει να καλύψει κάτι αχανές, δεν καταλαβαίνεις καν τα κενά τα οποία και ίσως να μην υπάρχουν και να εξυπηρετείται έτσι η ταινία. Πολύ πιθανό μιας και ο σκηνοθέτης έχει γράψει το σενάριο. Συνοψίζοντας, το θέμα που διαπραγματεύεται η ταινία είναι το αχανές "υπάρχω" και δεν μιλάει στην λογική αλλά στο συναίσθημα και οι εικόνες της είναι γλυκήτατες και παραμυθένιες, στιγματίζοντας έτσι την ταινία, χαρακτηρίζοντας την μοναδική, φρέσκια και μοντέρνα.</p><p><a href="http://2.bp.blogspot.com/-w7rk6PhJfHo/TfdUsLDwIoI/AAAAAAAAAIo/UvlaoUinN-A/s1600/mr.lonely2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 222px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-w7rk6PhJfHo/TfdUsLDwIoI/AAAAAAAAAIo/UvlaoUinN-A/s320/mr.lonely2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618052178027487874" border="0" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/-FWQ5qXJ8B9c/TfdUyBDrIEI/AAAAAAAAAIw/hAmtM8hdzGo/s1600/mr.lonely3.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 179px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-FWQ5qXJ8B9c/TfdUyBDrIEI/AAAAAAAAAIw/hAmtM8hdzGo/s320/mr.lonely3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618052278422020162" border="0" /></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-8140442211802924135?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-24100785007060472252009-09-12T22:12:00.006+03:002010-03-27T02:54:07.403+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_cF8d5CtWjJ4/Sqvy-GjNOMI/AAAAAAAAABs/ohXHQQHfa8s/s1600-h/everything_is_illuminated.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 217px; display: block; height: 320px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380661328548280514" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cF8d5CtWjJ4/Sqvy-GjNOMI/AAAAAAAAABs/ohXHQQHfa8s/s320/everything_is_illuminated.jpg" border="0" /></a> <br /><strong style="font-family: georgia;"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(255, 255, 255);">EVERYTHING IS ILLUMINATED</span></span></strong> <br /> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link style="font-family: georgia;" rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CEVGENI%7E2.VIL%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Verdana; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:536871559 0 0 0 415 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} p.msonospacing, li.msonospacing, div.msonospacing {mso-style-name:msonospacing; mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p style="font-family: georgia;" class="MsoNormal"><strong><span style="font-size: 10pt;" lang="EN-GB">Director: Liev Schreiber</span></strong><b><span style="font-size: 10pt;" lang="EN-GB"> <br /><strong>Based on the novel by Jonathan Safran Foer</strong> <br /><strong>Starring: Elijah Wood,Eugene Hutz,Boris Leskin,Laryssa Lauret</strong></span></b><span style="font-size: 10pt;" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p style="font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size: 10pt;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p> <p style="font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size: 10pt;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p> <p style="font-family: georgia;" class="MsoNormal"><span style="font-size: 10pt;" lang="EN-GB"><o:p> </o:p></span></p> <p class="msonospacing" style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; font-family: georgia;"><span style="font-size: 10pt;">Ένας ήσυχος και πραγματικά παράξενος νεαρός, o Safran [a true weirdo],ο οποίος είναι συλλέκτης στιγμών και αναμνήσεων ταξιδεύει στην Ουκρανία για να βρει τη γυναίκα που έσωσε τον εβραίο παππού του στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αναλαμβάνει να τον βοηθήσει ένας νεαρός Ουκρανός,ο Alex με τον παππού του και τον </span><span style="font-size: 10pt;" lang="EN-US">mentally</span><span style="font-size: 10pt;" lang="EN-US"> </span><span style="font-size: 10pt;">ασταθή σκύλο-οδηγό του κατά φαντασία και κατά συμφέρον τυφλού παππού. Η έρευνα ξεκινάει όχι μόνο για τον νεαρό αμερικάνο αλλά και για τον παππού ,αφού η όλη αναζήτηση τον οδηγεί σε κομμάτια του παρελθόντος, τα οποία δεν είχε φυσικά ξεχάσει παρά μόνο θάψει στο μυαλό του. Λίγο η τύχη, λίγο η απροσδόκητη και </span><span style="font-size: 10pt;" lang="EN-US">breath</span><span style="font-size: 10pt;">-</span><span style="font-size: 10pt;" lang="EN-US">taking</span><span style="font-size: 10pt;"> σύμπτωση και λίγο ακόμα το παρελθόν συνθέτουν μια ιστορία που λαβαίνει το τέλος που της αξίζει με συγκίνηση που σπάει κόκκαλα.<o:p></o:p></span></p> <p class="msonospacing" style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-size: 10pt; font-family: georgia;" lang="EN-US">Well</span><span style="font-size: 10pt; font-family: Verdana;"><span style="font-family: georgia;">, πολλοί πόντοι για την υποκριτική ικανότητα και των τριών πρωταγωνιστών μας, για την αφοσίωση του σκηνοθέτη στη λεπτομέρεια και για την συλλογή του Σαφράν. Ακόμη , μερικοί πόντοι για το στυλ του Άλεξ [τραγουδιστη των Gogol Bordello στην πραγματική ζωή] και για τα γρυλίσματα του σκύλου.</span><o:p></o:p></span></p> <div style="color: rgb(255, 255, 255);" align="center"><strong></strong></div><div style="color: rgb(255, 255, 255);" align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 0, 102);"></span></strong></div><strong></strong><span style="font-family:Calibri;"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"></span></span><div align="left"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;" class="MsoNoSpacing"><o:p><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Calibri;" ></span></o:p></p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-2410078500706047225?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>emhttp://www.blogger.com/profile/10959153941674826939noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-79960561895583503702009-09-09T00:11:00.003+03:002010-03-27T02:55:25.506+02:00<span style="font-weight: bold;"> Ρώμη ανωχύρωτη πόλη</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://digilander.libero.it/davis2/lezioni/fotocine/neorealismo/roma_c_a.jpg"></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://scorfano.files.wordpress.com/2009/02/roma-citta-aperta.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 420px; height: 583px;" src="http://scorfano.files.wordpress.com/2009/02/roma-citta-aperta.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Ας εκμεταλλευτώ τη μανία μου με τις ιταλικές ταινίες που έχω αυτήν την εποχή με τις Ιταλικές ταινίες μιλώντας για το κλασικό ''Ρώμη ανωχύρωτη πόλη''..<br /><div id="director-info" class="info"> <h5>Director:<a href="http://www.imdb.com/name/nm0744023/" onclick="(new Image()).src='/rg/directorlist/position-1/images/b.gif?link=name/nm0744023/';">Roberto Rossellini</a><br />Writers:<a href="http://www.imdb.com/name/nm0024847/" onclick="(new Image()).src='/rg/writerlist/position-1/images/b.gif?link=name/nm0024847/';">Sergio Amidei</a> (writer)<a href="http://www.imdb.com/name/nm0000019/" onclick="(new Image()).src='/rg/writerlist/position-2/images/b.gif?link=name/nm0000019/';">Federico Fellini</a> (writer)<br /><span style="font-weight: bold;">Ετος:</span>1945<br /></h5></div> Στη κατέχομενη απο τους Γερμανούς Ρώμη του 1944 ένα ανώτερο στέλεχος της αντίστασης (Giorgio) βρίσκει προσωρινό καταφύγιο στο σπίτι του φίλου του(Francesco) που ετοιμάζεται να παντρευτεί μια γειτονισσά του(Pina) ενω ο παπάς(Don Pietro) βοηθάει με κάθε τρόπο εν αντιθέση με την θεατρίνα φιλενάδα του(Marina)...<br /><br /><br />Ο Roberto Rossellini δημιούργησε λίγο μετά αλλα και κατα τη διάρκεια του πολέμου μία ταινία που έμελε να θεωρηθεί χαρακτηριστική και μία απο τις πρώτες του κινήματος του νεορεαλισμού.Η αλήθεια είναι οτι δεν είναι και η πιο χαρακτηριστική.Το σενάριο δημιουργήθηκε απο τον κλασικο συνεργάτη του Rosellini,Sergio Amidei μαζί με τον Federico Fellini(!) και έχει να κάνει με το δίπολο καλού-κακού σε μια εποχή που οι ρόλοι ήταν αρκετά ξεκάθαροι.Η Ρώμη παρουσιάζεται ξεκάθαρα..Φτωχός κόσμος ζεί με τον φόβο και το μίσος για Γερμανους και Ιταλούς φασίστες ενω καλύπτουν οσο μπορούν τους υπολοίπους..Οι κομμουνιστές αγωνιστές,θεωρητικά συγκρουόνται με τον Καθολικό αγωνιστή ιερέα αλλά στην πράξη είναι το ένα και το αυτό ενάντια στον κοινό εχθρό ενω τα παιδιά και η χήρα αυξάνουν το μελοδραματισμό μιας ούτως η άλλως δραματικής ιστορίας.Παρακολουθούμε ένα ντοκιμαντέρ σύγχρονο με το περιεχομενό του και μια ιστορία τόσο αληθινή και τόσο έντονα δωσμένη που όταν τελειώνει νομίζεις οτι και συ θα μπορούσες να είσαι σε αυτή τη πολυκατοικία..Χαρακτήρας αίνιγμα ο μεθυσμένος Γερμανός στη Γκεστάπω που οπως διάβασα ήταν ιδέα του Φελίνι και λόγος να απαγορευτεί η ταινία σε κάποιες χώρες..Οι ηθοποιοι και ειδικα η αγαπητή μου Anna magnani και o Aldo Fabrizi στο ρόλο του παπά είναι εξαιρετικοί..Δεν είναι μελόδραμα που προσπαθεί να είναι συγκηνητικό.Είναι μια Μεγάλη ταινία που χωρίς φανφάρες,μουσικές και φυσικά σύγχρονα εφέ συγκλονίζει με τα βασικά της στοιχεία την λιτή της σκηνοθεσία,την τόσο ειλικρινή της ιστορία και τους φοβερούς ηθοποιοούς της..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_cHn8I6d5G_M/R5ZJEfmEFcI/AAAAAAAAAKE/uJVFU4WJmW0/s400/romaR06-48.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 292px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_cHn8I6d5G_M/R5ZJEfmEFcI/AAAAAAAAAKE/uJVFU4WJmW0/s400/romaR06-48.jpg" alt="" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://digilander.libero.it/davis2/lezioni/fotocine/neorealismo/roma_c_a.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 378px; height: 283px;" src="http://digilander.libero.it/davis2/lezioni/fotocine/neorealismo/roma_c_a.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Υπόσχομαι στους 1-2 αναγνώστες μας η επόμενη ταινία να μην είναι κάποιο έπος:P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-7996056189558350370?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>zumuritonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-23488439448707659712009-09-02T14:07:00.003+03:002009-09-02T14:50:25.428+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.ceskatelevize.cz/program/porady/1028181546/foto/04.jpg"></a><br /><br />Oι διακοπές τελείωσαν τα κεφάλια μέσα κλπ..Οποτε ας ξεκινήσουμε με ένα ευκολάκι.Εύκολο στη θεωρία αφού για μια τέτοια ταινία δεν είσαι ποτε σίγουρος για το τι πρέπει να γράψεις..Κριτική πάντως οχι<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.orgs.bucknell.edu/hilltop/updated%20page/Underground.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 440px; height: 581px;" src="http://www.orgs.bucknell.edu/hilltop/updated%20page/Underground.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Underground (1995)</span><br /><div id="director-info" class="info"> <h5>Director:</h5> <a href="http://www.imdb.com/name/nm0001437/" onclick="(new Image()).src='/rg/directorlist/position-1/images/b.gif?link=name/nm0001437/';">Emir Kusturica</a><br /> </div> <h5>Writers:</h5> <a href="http://www.imdb.com/name/nm0468169/" onclick="(new Image()).src='/rg/writerlist/position-1/images/b.gif?link=name/nm0468169/';">Dusan Kovacevic</a> (novel)<br /> <a href="http://www.imdb.com/name/nm0468169/" onclick="(new Image()).src='/rg/writerlist/position-2/images/b.gif?link=name/nm0468169/';">Dusan Kovacevic</a> (play)<br /><br />Βελιγράδι 1941.Β' Παγκόσμιος πόλεμος σε εξέλιξη.Παρακολουθούμε 2 ανώτερα στελέχη του Γιουγκοσλαβικού Κομμουνιστικού Κόμματος όπως και τη θεατρίνα Nataljia την οποία ερωτεύονται και οι 2 οπως και ενα Γερμανός αξιωματούχος.Η Κατοχή ξεκινάει αι μια ομάδα ανθρώπων υπο τις εντολές του Μάρκο μπαίνει σε ενα καταφύγιο.Οι Γερμαοί χάνουν τον πόλεμο και φεύγουν η μικρή κοινότητα που έχει δημιουργηθεί εκεί κάτω συνεχίζει και ζεί περιμένοντας την επανάσταση..<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ο Emir Kusturica μετά το ονειρικό αλλά αδίκως κατ'εμέ υπερεκτιμημένο Arizona Dream επιστρέφει στην Σερβία ωστε να γυρίσει την ταινία που στέκεται δίπλα αλλά τελικά μάλλον προσπερνάει το έπος Time of gypsies.Παίρνει τα όνειρα του arizona και τη σκληρή πραγματικότητα των προηγούμενων ταινιών του τα βάζει στο μπλέντερ και βγάζει αυτό το υβρίδιο σου-ρεαλισμού.Οι συμβολισμοί ασφυκτιούν και δείχνουν τόσο όμορφα κατι που συνεβαινε στις χώρες του κομμουνισμού(αν και πολλοί λένε οτι η παρουσιάζει στρεβλη εικόνα για τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο)..Οι εργατες μιας βιοτεχνίας(?) όπλων μπαίνουν στο υπόγειο να προστατευτούν απο τον πόλεμο και παραμυθάζονται απο τον πανούργο Μάρκο(που τελικά έχει γίνει δεξί χέρι του Τίτο) οτι ο πόλεμος συνεχίζεται ενω έχουν περάσει ήδη 20 χρόνια ενω αυτος εκμεταλλεύεται την-εξαίσια- παραγωγική τους ικανότητα εμπορέυοντας τα όπλα για τις διάφορες κοινωνικές αναταραχές στον πάνω κόσμο.Όταν τελικά βγαίνουν πάνω βλέπουμε την αδυναμία τους να σταθούν στα πόδια τους.Η ταινία θα μπορούσε να είναι απλά ενας ωραίος διδακτικός συμβολισμός και μια αναπαράσταση για το τι συναίβει κάποτε κάπου.Ο kusturica ομως ποτε δεν θα έκανε κάτι τετοιο..Η ατμόσφαιρα που διακατέχει την ταινία δεν είναι αυτή του πολέμου αλλά μιας γιορτής..μιας γιορτής καταμεσής του πολέμου,μέσα στο καταφυγίο..Το ερωτικό τρίγωνο μεταξύ του Blackie,του Marko και της ξεπουλημένης(περισσότερο απο τους άλλους 2?χμμ) Nataljia περιπλέκει ακομα πιο πολυ τα πράγματα..Οι ερμηνίες δεν περιγράφονται(η ''μουσα'' Manojlovic σβήνει τα πάντα),η σκηνοθεσία είναι προσεγμένη παντού με την κάμερα να μην κάθεται ποτε ακίνητη και η μουσική του Bregovic την εκτινάσουν στον ουρανό..Τα τελευταια 20 λεπτά η αλλαγή πυ συντελείται σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό..Το είπα δεν είναι εύκολο να κάνεις κατι παραπανω απο μια απλή περιγραφη σε Αυτή τη ταινία..Και άλλωστε δεν χρειάζεται..Είναι τόσο απολαυστικό να την ανακαλύψεις μόνος σου.<br /><br />Μάλλον οτι καλύτερο έβγαλε ο ευρωπαικός κινηματογράφος στα 90s.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i191.photobucket.com/albums/z43/sevenarts/cinema/filmsilove/underground1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 765px; height: 430px;" src="http://i191.photobucket.com/albums/z43/sevenarts/cinema/filmsilove/underground1.jpg" alt="" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.ceskatelevize.cz/program/porady/1028181546/foto/04.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 475px; height: 313px;" src="http://www.ceskatelevize.cz/program/porady/1028181546/foto/04.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-2348843944870765971?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>zumuritonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-31182404886897028552009-07-20T00:40:00.002+03:002009-07-20T01:14:06.153+03:00Κοντεύει μήνας από την τελευταία μας ανάρτηση και σκέφτηκα να ζωντανέψω λίγο το blog. Στο περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ έχει τρεις ταινίες του Hiroshi Teshigahara, μεταξύ των οποίων και το πρόσωπο ενός άλλου.<br /><br /><div><div><div><div><strong>Σκηνοθέτης:</strong> Hiroshi Teshigahara</div><div><strong>Σενάριο:</strong> Kobo Abe (βιβλίο, σενάριο)</div><div><strong>Προβλήθηκε:</strong> 1966</div><div><strong>Είδος:</strong> Κοινωνικό, Φαντασίας<br /></div><div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 255px; DISPLAY: block; HEIGHT: 363px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://i17.photobucket.com/albums/b78/wanderingmoon/foaposter.jpg" /></div></div></div><br /><p>Ο Oκουγιάμα καίει το πρόσωπο του κατά την διάρκεια της δουλειάς και μένει με επιδέσμους, αποκομμένος από την κοινωνία, την δουλειά και την ψυχρή γυναίκα του. Δέχεται την πρόταση ενός ψυχίατρου να βάλει μια μάσκα που μοιάζει με αληθινό πρόσωπο. Ο σκοπός του ψυχιάτρου δεν είναι άλλος από το να σημειώσει τις ψυχολογικές αλλαγές του Οκουγιάμα ενώ ο ίδιος το χρησημοποιεί για να αποπλανήσει την γυναίκα του. Όπως θα διαπιστώσει κανείς όταν την δει, η ταινία επικεντρώνεται σε φιλοσοφικές αναζήτησεις γύρω από την προσωπικότητα, την ατομικότητα και την σχέση μεταξύ εμφάνισης και προσωπικότητας. Οι άνθρωποι δέχονται έναν άνθρωπο και τον ορίζουν από την εμφάνιση του, από την μυρωδιά του (βάσει ενστίκτου δηλαδή) ή από την προσωπικότητα του; Ο Οκουγιάμα θέλει την μάσκα για να ενταχθεί ξανά στην κοινωνία ή για να απομακρυνθεί από αυτή και να γίνει ένας άλλος; Τις μάσκες τις φοράνε μόνο οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτιμήση, με ματαιοδοξία ή μήπως όλοι μας; Η γυναίκα του Οκουγιάμα βάφεται όπως όλες οι γυναίκες της σειράς της και η κάμερα μας το υπενθυμίζει κάθε φορά που θα βλέπουμε το γαζωμένο πρόσωπο του πρωταγωνιστή. Το χόμπι της είναι η διατήρηση πολυτίμων λίθων και όπως πολύ σωστά την ρωτάει ο Οκουγιάμα, "Η πέτρα είναι πολυτιμή ακατέργαστη και βρώμικη ή αξίζει όταν την γυαλίζουμε;". Μια γυναίκα σαν αυτή δεν φοράει μάσκα για να είναι αποδεκτή σε μια κοινωνία; Μια τέτοια γυναίκα το θεωρεί υποχρέωση και ότι φροντίζει να τιμάει ένα ήδη ωραίο πρόσωπο. Παράλληλα θα βλέπουμε μια άλλη νεαρή κοπέλα με το μισό της πρόσωπο κατεστραμμένο από την βόμβα στο Ναγκασάκι η οποία εργάζεται σε ψυχιατρική κλινική και όλοι γύρω της εκτιμούν τον ψυχικό της κόσμο. Δεν είναι όμως αποδεκτή από την κοινωνία σαν γυναίκα γιατί έχει πρόσωπο γεμάτο εγκαύματα. Φοβάται (όπως ο σκηνοθέτης και η μεταπολεμική Ιαπωνία) έναν νέο πόλεμο και έχει τραγική κατάληξη. Συνεχίζοντας στα συναισθηματοποιημένα μηνύματα που μας περνά η ταινία τίθεται και το θέμα των ορίων της ελευθερίας. Δεδομένου ότι το πρόσωπο είναι ο καθρεύτης της ψυχής, ο πρωταγωνιστής είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει αφού δεν είναι κανένας όταν η ψυχή από το πρόσωπο του είναι δύο διαφορετικά πράγματα εν τέλει. Πριν καταλήξει σ' αυτό το συμπέρασμα όμως έχει φθαρεί εσωτερικά γιατί το νέο του πρόσωπο τον αναγκάζει να αγοράσει καινούρια ρούχα και να συμπεριφερθεί σαν άλλος άνθρωπος. Το σχέδιο του αποτυγχαίνει και μένει εγκλωβισμένος στην απέραντη ελευθερία του να κάνει ό,τι θέλει αλλά και στο πρόσωπο ενός άλλου... Οι διάλογοι είναι έντονοι (πρόκειται για μεταφορά από βιβλίο άλλωστε) και δεν σ' αφήνουν να αφαιρεθείς ούτε λεπτό. Η σκηνοθεσία χρησημοποιεί όλα τα μέσα για να αποδώσει κάθε φόρα και ένα άλλο μήνυμα και συναίσθημα. Ο εξπρεσιονισμός στο ιατρείο και στις λήψεις των προσώπων μέσα από γυαλί και ο ρομαντισμός με την μουσική για παράδειγμα. Το μόνο σίγουρο είναι πως η ταινία θέλει συζητήση, όχι σκέψη και πως κάθε λεπτό είναι ένα κράμα εντυπώσεων. Ειλικρινέστατη ταινία παρόλο που φαίνεται πως είχε δυσκολία στο γύρισμα και θα μπορούσε να χάσει κάτι από την αμμεσότητα της.</p><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 318px; DISPLAY: block; HEIGHT: 242px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.sogetsu.or.jp/teshigaharahiroshi.com/english/news/news_another.jpg" /></p></div><br /><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_DVLuszTvIs8/SLQGrO6bYNI/AAAAAAAAA0E/DvAzf4zlFcg/s400/normal_face+7.jpg" /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-3118240488689702855?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-20033408742730468262009-06-25T00:28:00.005+03:002009-06-25T14:11:05.303+03:00Όχι, δεν είναι το Ελληνικό Straight Story, είναι άλλη μία ταινία του Lynch στις αναρτήσεις μας. Κάτι έχω πάθει τελευταία.<br /><br /><strong>Σκηνοθέτης:</strong> David Lynch<br /><strong>Σενάριο:</strong> John Roach, Mary Sweeney<br /><strong>Προβλήθηκε:</strong> 1999<br /><strong>Είδος:</strong> Κοινωνικό<br /><br /><br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 345px; DISPLAY: block; HEIGHT: 576px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://disposed.files.wordpress.com/2008/06/straight_story_ver1.jpg" /><br />Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία του Alvin Straight, ενός ηλικιωμένου ανθρώπου. Ο Αλβιν ζει στην Άιοβα μαζί με την κόρη του. Είναι 73 ετών. Μια μέρα τηλεφωνούν σπίτι του και του λένε ότι ο αδερφός του που ζει 360 μίλια μακριά έπαθε εγκεφαλικό. Ο Άλβιν αποφασίζει να πάει με την μηχανή που κόβει το γρασίδι κι ένα κινητό τρέηλερ να βρει τον αδερφό του, με τον οποίο έχουν να μιλήσουν 10 χρόνια.<br />Η ταινία επικεντρώνεται στο ταξίδι του Άλβιν και στους ανθρώπους που συναντάει. Μέσα από αυτές τις επαφές ο Άλβιν διαγράφει ένα μέρος του εγωισμού του κάθε φορά γιατί συναντάει και θυμάται τον εαυτό του στο παρελθόν ενώ ταυτόχρονα δίνει κι αυτός τα δικά του μαθήματα. Στην πρώτη του διανυκτέρευση στα χωράφια της Άιοβα, συζητάει με μια νεαρή κοπέλα που είναι έγκυος και το έχει σκάσει από το σπίτι της. Σ' αυτή την γλυκιά συζήτηση βλέπουμε την αξία της οικογένειας και πόσο απλουστευμένα μπορεί ν' αγαπήσει κανείς τους συγγενείς του. Η κοπέλα θα εκτιμήσει το παιδί που κουβαλάει, την ανησυχία του φίλου της και των γονιών της και θα θυμήσει στον Άλβιν ότι κι αυτός είχε κάποτε παιδιά, γυναίκα, οικογένεια. Μια οικογένεια που θα συναντήσει και θα τον βοηθήσει να φτιάξει την μηχανή του θα τον κάνει να θυμηθεί τις συνθήκες με τις οποίες ζούσε στον πόλεμο, το πόσο παράλογες είναι αυτές οι καταστάσεις και πως τον έχουν στιγματίσει. Παράλληλα θα κάνει δυο αδέρφια ν' αγαπηθούν καθώς τους λέει πως ένας αδερφός είναι πάντα ένας αδερφός. Ό,τι κι αν γίνει. Υπενθυμίζοντας έτσι στον εαυτό του τον στόχο του. Αργότερα θ' ανταλλάξει απόψεις με νέα παιδιά για το πως είναι να είσαι νέος, γέρος, από δύο οπτικές γωνίες.<br />Η σκηνή στο μπαρ είναι εκπληκτική. Επίσης το κλείσιμο της ταινίας ήταν φοβερό... Ο Άλβιν έφερε στην ζωή του το όνειρο του, μια στιγμή από το παρελθόν που τόσο αγαπούσε. Τέλος είναι χαριτωμένα νοσταλγικό να βλέπεις τους νέους ποδηλάτες να προσπερνάνε τον Άλβιν, τα μεγάλα τρακτερ το ίδιο, αλλά και τον Άλβιν να συνεχίζει ακάθεκτος. Είναι τρομερό πώς μέσα από ένα τάξιδι ξεδιπλώνεται ένας άνθρωπος, πώς βλέπεις το τι είσαι, το παρελθόν σου, μέσα από έναν στόχο, από κάτι μελλοντικό. Καθόλου συντηρητική η ταινία, αν σκεφτεί κανείς πως κάποια στιγμή όλοι θέλουμε να δούμε απλά κι όμορφα πράγματα, ειδικά από έναν άνθρωπο που μας έχει συνηθίσει σε αναζητήσεις του υποσυνείδητου. Μετά την Χαμένη Λεωφόρο, βλέπουμε μια άλλη αναζήτηση, σ' έναν άλλο δρόμο. Δεν είναι ένας τόπος αγγελικά πλασμένος ο κόσμος μας, δεν θέλει να πει κάτι τέτοιο, απλά μερικές φορές μπορούμε να δούμε την καλή πλευρά των ανθρώπων, την αγνή, καθημερινή, που μπορεί ν' αγαπήσει. Πολλά νοήματα, που βρίσκεις μέσα από τους διαλόγους, δίχως να είναι βαθύτερα- είναι πραγματικά. Απλά τα πράγματα, δείτε την, είναι καταπληκτική. Ο... Κέρουακ με ηλικιωμένους ήρωες και μια φωτογραφία άλλο πράγμα...<br /><br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 397px; DISPLAY: block; HEIGHT: 210px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://thecia.com.au/reviews/s/images/straight-story-2.jpg" /><br /><p></p><br /><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 220px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://images.ctv.ca/gallery/photo/road_trips_080705/image7.jpg" /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-2003340874273046826?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-66258685186411855582009-06-22T23:29:00.003+03:002009-06-25T01:22:21.194+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://nighthawknews.files.wordpress.com/2009/03/tango005.jpg"></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.zml.com/content/covers/41575_3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 332px; DISPLAY: block; HEIGHT: 475px; CURSOR: pointer" border="0" alt="" src="http://www.zml.com/content/covers/41575_3.jpg" /></a><br />Μετά απο καιρό ποστάρω για μια απο τις πιο γνωστές και αμφισβητούμενες ταινίες του Ιταλού Bernando Bertolucci την οποία και είδα χτές.<br /><br /><div id="director-info" class="info"><h5>Director:<a href="http://www.imdb.com/name/nm0000934/">Bernardo Bertolucci</a><br />Writers:<a href="http://www.imdb.com/name/nm0000934/">Bernardo Bertolucci</a><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Year: 1972<br /></span><br />Η Jeanne είναι μια 20χρονη που ψάχνει ένα διαμέρισμα στο Παρίσι για να μείνει με τον αρραβωνιαστικό της Tom.Ο Paul είναι ένας 50άρης ιδιοκτήτης μοτέλ που μόλις η γυναίκα του έχει αυτοκτονήσει.Συναντιούνται τυχαία σε ένα άδειο διαμέρισμα και εκεί ξεκινάει ένας ''δεσμός'' εξαναγκασμού αλλα και αλληλεξάρτησης.<br /><br />Η ταινία αποτέλεσε σοκ κυρίως για τις τολμηρές ερωτικές σκηνές της(οι οποίες είναι και μερικές απο τις καλύτερες που έχω δεί) αλλά και για τη γενικότερη στάση της.Ένας μηδενισμός και μία δυσφορία δημιουργείται τόσο απο τα θεσπέσια πλάνα με την ΤΕΛΕΙΑ φωτογραφία και τις υπολογισμένες μέχρι αηδίας κινήσεις της κάμερας όσο και απο τις φαντασιώσεις και χυδαίες ατάκες που ξεστομίζει κυρίως ο Paul αλλά δέχεται η Jeanne.Τα πρόσωπα φαίνεται να βρίσκονται σε μία πλήρη κενότητα με την ζωή του Paul να έχει καταστραφεί πλήρως(φαίνεται αμυδρά σε όλη τη ταινία αλλά κυρίως προς το τέλος) και την ζωή της Jeanne να συμπληρώνεται απο ένα ψεύτικο πλήρως κλισαρισμένο ντοκιμαντέρ που γυρίζει ο Tom με πρωταγωνίστρια την ίδια.Το αρσενικό παρουσιάζεται ως άρχοντας του παιχνιδιού,με έναν Marlon Brando να είναι άλλωτε ψυχρός άλλωτε θερμός, που αρχίζει και τελειώνει ολη αυτή την ιστορία αλλα τελικά βρίσκεται χαμένο.Ο Bertolucci δεν αφήνει πουθενά να χαθεί το κλίμα της ταινίας με άδειους χώρους και περίεργους φωτισμούς να κυριαρχούν ενω τα πρόσωπα κινουνται φυσικότατα μέσα σε αυτό το σκηνικό μέχρι να επέλθει η τελική απελευθέρωση.Η τελευταία σκηνή είναι κορυφαία.<br />Ταινία κατ' εμε μάστ μάθημα για ακροατές αλλα και τον νεότερο κινηματογράφο γενικότερα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i2.tinypic.com/6odfv5l.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 450px; DISPLAY: block; HEIGHT: 243px; CURSOR: pointer" border="0" alt="" src="http://i2.tinypic.com/6odfv5l.jpg" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://nighthawknews.files.wordpress.com/2009/03/tango005.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 407px; DISPLAY: block; HEIGHT: 542px; CURSOR: pointer" border="0" alt="" src="http://nighthawknews.files.wordpress.com/2009/03/tango005.jpg" /></a></h5></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-6625868518641185558?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>zumuritonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-71451987029236058552009-06-01T13:18:00.005+03:002009-06-01T16:47:30.188+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_cF8d5CtWjJ4/SiOs9rtKEaI/AAAAAAAAABc/azntKTYENlI/s1600-h/die+welle.bmp"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342303758695666082" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cF8d5CtWjJ4/SiOs9rtKEaI/AAAAAAAAABc/azntKTYENlI/s320/die+welle.bmp" /></a><br /><br /><div><strong>Die Welle</strong></div><br /><div></div><div>Director : Dennis Gansel<br />Writers : Dennis Gansel</div><div>Peter Thorwarth<br />Release Date : March, 2008<br /></div><div>Αυτήν την ταινία την είδα πρόσφατα αφού είχα ακούσει τόσα πολλά για αυτήν και θεώρησα ότι δεν γίνεται να της αποδίδουν άδικα τόσες επιβραβεύσεις. Τοποθετούμαστε λοιπόν στη Γερμανία σε ένα συνηθισμένο δημόσιο σχολείο. Βασικός πρωταγωνιστής ένας αναρχικός καθηγητής που θα αναλάβει το μάθημα της απολυταρχίας. Κόντρα ρόλος για αυτόν αλλά δέχεται και έτσι ξεκινούν τα μαθήματα.Προσπαθώντας όμως να βάλει τους μαθητές του στο «κλίμα» του φασισμού και της απολυταρχίας σε γενικότερες γραμμές δημιουργεί μια ομάδα, ένα κόμμα, το Κύμα το οποίο δεν απέχει πολύ από τους Νεοναζί. Τα παιδιά φανατίζονται και φτάνουν σε ακραίες καταστάσεις και σε βίαιες διαμάχες με τους συμμαθητές τους. Μέσα από τη ταινία ο σεναριογράφος τονίζει πόσο σημαντική επιρροή μπορεί να δεχτεί μια μάζα νέων [ίσως και άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας σε άλλες περιστάσεις] και πόσο εύκολα ένας άνθρωπος αφοσιωμένος στις ιδέες του μπορεί να χάσει τον εαυτό του και να τυφλωθεί από την εξουσία. Οι συγκεκριμένοι νέοι πιστεύοντας ότι αποτελούν κάτι διαφορετικό, ενθουσιασμένοι από την ασφάλεια και την ικανοποίηση τού να γίνεσαι μέλος μιας ομάδας, δέχτηκαν την πλύση εγκεφάλου με προθυμία και μπλέχτηκαν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις . Ίσως σε αληθινές καταστάσεις όλα αυτά τα συμβάντα να μην είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν σε τόσο μικρό διάστημα όσο δείχνει η ταινία (μια εβδομάδα) αλλά σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που υπάρχουν παρόμοιοι σκοποί και πρόθυμοι ηγέτες ακόμα και σήμερα. Πάντως η ανατριχίλα του τέλους είναι αρκετή ώστε να περάσει το μήνυμα και να δώσει την ώθηση να σκεφτούμε τι πρέπει να δεχόμαστε, τι όχι , ποιους ανθρώπους πρέπει να αφήσουμε να μας επηρεάζουν και να ξεχωρίζουμε την εκμετάλλευση και το συμφέρον.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-7145198702923605855?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>emhttp://www.blogger.com/profile/10959153941674826939noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-39175885174188216402009-05-17T02:42:00.003+03:002009-05-18T16:48:59.690+03:00Είχα δει Οδό Μακχόλαντ, Μπλε Βελούδο και Χαμένη Λεωφόρο από Λυντς. Τα δύο πρώτα δεν μου άρεσαν, το τρίτο ήταν αρκετά καλό. Δεν τον είχα σε εκτίμηση των Λυντς. Μέχρι που είδα τον Άνθρωπο Ελέφαντα και έπαθα σοκ και στο καπάκι την καταπληκτική κινηματογραφική μεταφορά της σειράς Twin Peaks (αντίστροφα όμως) με την αίσθηση που μου άφησε.<br /><br /><div><div><div><strong>Σκηνοθέτης:</strong> David Lynch</div><div><strong>Σενάριο:</strong> Mark Frost, David Lynch</div><div><strong>Προβλήθηκε:</strong> 1992</div><div><strong>Είδος:</strong> Μυστηρίου<br /></div><div></div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 281px; DISPLAY: block; HEIGHT: 399px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://openanthropology.files.wordpress.com/2008/07/twinpeaks.jpg" /><br /><div></div>Στην ήσυχη αλλά και μυστικοπαθητική πόλη Twin Peaks δολοφονείται μια 17χρονη κοπέλα. Την υπόθεση αναλαμβάνει το FBI στο οποίο οι κάτοικοι δεν είναι ιδιαίτερα φιλικοί. Ο αστυνόμος που ανέλαβε την υπόθεση, εξαφανίζεται. Την υπόθεση αναλαμβάνει ένας άλλος πράκτορας. Ένα χρόνο αργότερα βλέπουμε τις τελευταίες μέρες μιας άλλης 17χρονης κοπέλας η οποία έχει παραδωθεί σ' έναν αργό θάνατο που από την μία δεν δείχνει να την νοιάζει και από την άλλη δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Πλάθει πρόσωπα για να μην βλέπει ποιοι πραγματικά την κακοποιούν, παίρνει ναρκωτικά, κάνει σχέσεις με ανθρώπους μόνο για το συμφέρον και όλα αυτά υπόγεια. Επιφανειακά δείχνει ότι ζει σαν μια μέση έφηβη, σε μια απλή πόλη, σε μια φυσιολογική οικογένεια. Η πόλη όμως κρύβει πολλά μυστικά, οι κάτοικοι της δεν είναι αυτοί που δείχνουν.</div><div>Ο Λυντς απλά παρατηρεί, δεν ευθύνεται αυτός για την κατάσταση της κοπέλας, έτσι συμβαίνει. Πιστεύεις ότι οι παραισθήσεις είναι μέσα σε αυτό το φυσιολογικό πρόγραμμα παρόλο που σε πιάνουν απροετοίμαστο κάθε φορά. Η πρωταγωνίστρια έχει γίνει παθητικός δέκτης της βαθύτερης επιθυμίας ανθρώπων μέσα στην πόλη, ενός πεπρωμένου άδικου και άρρωστου. Αυτοί την οδηγούν στον θάνατο. Φαινομενικά δεν είναι ο σωστός δρόμος αλλά για μια βασανισμένη κοπέλα σαν αυτή είναι η μόνη λύτρωση. Τελικά παραδίδεται εκεί που πάντα πίστευε. Στα χέρια των αγγέλων που πάντα θεωρούσε ότι την προστάτευαν. Για μια φορά η αντιπέρα όχθη παρουσιάζεται ως η καλύτερη λύση παρόλο που ο θάνατος την συναντάει με άγριες δολοφονικές διαθέσεις. Οι εικόνες κινούνται τόσο γρήγορα, οι ψυχικές εναλλαγές σ' έχουν σε αγωνία, σε κρατάνε και δε βαριέσαι ποτέ την ταινία. Μέσα σε όλα αυτά τα πάθη μένει κάτι καλό, κάτι σαν λύτρωση του καθένα. Ο Λυντς έχει βάλει εμάς στην κάμερα του πλέον. Μην περιμένει κανείς να δωθούν εξηγήσεις σε κενά. Πρόκειται για "πιλότο" και ίσως ξενίσει σε κάποιον το ότι δεν ακολουθεί μια κλασσική ροή. Επίσης είναι από τις πιο καλλιτεχνικές ταινίες του. Δεν κρύβει μυστικά στις σκηνές του και συμβολισμούς, ούτε έχει πλοκή που δεν είναι κατανοητή. Μιλάει ο φωτογράφος και ο σκηνογράφος Λυντς και η ηθοποιός του, όχι ο ποιητής. Για μένα πολύ καλύτερος από τον αινιγματικό και ακατανόητο σκηνοθέτη που γνώρισα σε ταινίες όπως η Χαμένη Λεωφόρος.</div><br /><br /><div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 434px; DISPLAY: block; HEIGHT: 289px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.thebostonbachelor.com/wp-content/uploads/2008/03/twin-peaks-red-room.jpg" /></div></div><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 380px; DISPLAY: block; HEIGHT: 208px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.midnitesformaniacs.com/images/lh_2.jpg" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-3917588517418821640?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-5954030481183135202009-05-17T02:07:00.003+03:002009-05-18T16:48:17.867+03:00Λιώνω σχετικά στις ταινίες αυτό τον καιρό και είπα να μοιραστώ κι εδώ τις σκέψεις μου για μερικές από αυτές. Αρχίζουμε με την αφορμή για το τελευταίο λιώσιμο που προανέφερα, την ωραία της ημέρας...<br /><br /><div><div></div><div><strong>Σκηνοθέτης:</strong> Luis Bunuel</div><div><strong>Σενάριο:</strong> Joseph Kessel (βιβλίο), Luis Bunuel (μεταφορά)</div><div><strong>Προβλήθηκε:</strong> 1967</div><div><strong>Είδος:</strong> Κοινωνικό<br /></div><br /><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 350px; DISPLAY: block; HEIGHT: 535px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://magicacooking.files.wordpress.com/2007/03/belle_de_jour.jpg" /><br />Μια όμορφη γυναίκα είναι παντρεμένη πρόσφατα με έναν μεγαλοαστό γιατρό. Αγαπιούνται αλλά αυτή δεν μπορεί να βρεθεί μαζί του ερωτικά. Παράλληλα έχει βίαιες σεξουαλικές φαντασιώσεις με άλλους άντρες. Ο άντρας της δείχνει κατανόηση και φαίνεται να έχει υπομονή. Η γυναίκα όμως για να μπορέσει να εκπληρώσει τις φαντασιώσεις πιάνει δουλειά σαν πόρνη πολυτελείας σε μέρος που της υπέδειξε φίλος του άνδρα της που του αρέσει και όσο πιο πολύ απασχολεί το σώμα της εκεί, τόσο πιο κοντά έρχεται με τον άνδρα της. Κάποια στιγμή γνωρίζει έναν δολοφόνο ο οποίος και παθιάζεται μαζί της. Όταν αποφασίζει να παρατήσει την πορνεία και να αφοσιωθεί στον σύζυγο της ο δολοφόνος τρελαίνεται και προσπαθεί να σκοτώσει τον άνδρα της. Τελικά εκείνος μένει ανάπηρος και ο δολοφόνος πεθαίνει. Τι απ' όλα αυτά είναι φαντασίωση όμως; Ο Bunuel, παίζει με το μυαλό σαν σουρεαλιστής που θέλει να σέβεται τον εαυτό του. Εικόνες στο πορνείο, βίαιες φαντασιώσεις, ένας παθιασμένος δολοφόνος, ένας υπομονετικός άνδρας. Τι υπάρχει στην ζωή και τι στην φαντασία της γυναίκας παραμένει άγνωστο. Καλό όμως θα ήταν να αναρωτηθούμε και το γιατί... Ας δούμε τις εικόνες και τι μπορούμε να ερμηνεύσουμε. Το ζευγάρι αγαπιόταν σε μια εποχή που οι μεγαλοαστοί είχαν ανιαρές υποχρεώσεις και που τα πάντα κρίνονταν στον κοινωνικό περίγυρο. Φυσικά τέτοιοι φτασμένοι άνθρωποι δεν χρειάζεται και απαγορεύεται από ένα σημείο και μετά να αναλώνονται σε δραστηριότητες, όπως η σεξουαλική. Γι' αυτό υπάρχουν τα πορνεία. Αλλά παντού μπορεί να βρεθεί η διάκριση και βλέπουμε στην ταινία να τονίζεται το "πολυτελείας" και η διαφορά από την "πιάτσα". Ένα ακόμα κατηγορώ προς την αστική κοινωνία από τον Bunuel. Η καταπίεση της σαρκικής επιθυμίας, η οποία μπορεί να είναι και μέρος της αγάπης. Ο ανάπηρος σύζυγος. Γιατί βλέπει τον σύζυγο της ανάπηρο και μετά από λίγο να περπατάει κανονικά; Μάλλον η πρωταγωνίστρια ήθελε κάπου να ρίξει την ανικανότητα για ερωτική συνεύρεση και πρακτικά η σωματική αναπήρια δεν επιτρέπει την σεξουαλική επαφή. Ήθελε επίσης να φύγει το φταίξιμο από πάνω της αλλά να μπορεί να του δείχνει την αγάπη της. Γι' αυτό ήταν ανάπηρος, μπορούσε να τον φροντίζει. Όταν του αποκάλυψε την αλήθεια λυτρώθηκε, και μαζί της έγινε καλά κι αυτός. Έπειτα ο παθιασμένος δολοφόνος. Ένα μέρος το οποίο την απελευθέρωσε και την έκανε να φερθεί τρυφερά στον άνδρα της αφού είχε την σεξουαλική ικανοποίηση από αλλού και δεν την πείραζε που δεν εισέπρατε κάτι τέτοιο από τον σύζυγο της. Ο φίλος που παρότρυνε την πρωταγωνίστρια να δουλέψει σε οίκο ανοχής. Αυτός που έρχεται να ταράξει τα νερά στη ζωή ενός μεγαλοαστικού ζευγαριού. Η επανάσταση ή κάποιος που διψάει για κατακτήσεις; Όταν η όμορφη γυναίκα του φίλου δίνεται από μόνη της στο πορνείο δεν τον ελκύει πια. Όσο ανήκει σε κάποιον, όσο υπάρχουν κάποιοι κανόνες γύρω της που πρέπει να σπάσει για να την έχει, τότε είναι ελκυστική. Η ταινία αρχίζει και ξεκινάει με μια φαντασίωση πάνω σε μια άμαξα. Όσο είναι καταπιεσμένη η γυναίκα βρίσκεται με την βία πάνω στην άμαξα. Όταν όμως απελευθερώνεται η άμαξα προχωράει μόνη της και αυτή απλά την κοιτάει... Μια εξαιρετική (αναμφίβολα) ταινία που για ακόμη μια φορά κατηγορεί τους επιφανειακούς κανόνες ζωής της αστικής κοινωνίας που καταπιέζουν, απαιτούν και διαιωνίζονται χωρίς καμία βελτίωση. Ο Βunuel ζωγραφίζει ένα σουρεαλιστικό μανιφέστο με τον τρόπο που τον κάνει πρώτο και μοναδικό στο είδος του.</p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 346px; DISPLAY: block; HEIGHT: 299px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://mmimageslarge.moviemail-online.co.uk/belledujour3.jpg" /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 360px; DISPLAY: block; HEIGHT: 211px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://somecamerunning.typepad.com/.a/6a00e5523026f58834010535f81eb2970c-800wi" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-595403048118313520?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-84938316231817510772009-05-14T20:40:00.003+03:002009-06-25T14:30:42.043+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://shettydeepak.files.wordpress.com/2009/02/slumdog-millionaire.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://shettydeepak.files.wordpress.com/2009/02/slumdog-millionaire.jpg" /></a><br /><br /><strong>Σκηνοθετες</strong><br />Danny Boyle<br />Loveleen Tandan<br /><strong>Γραφτηκε απο</strong><br />Simon Beaufoy (σεναριο)<br />Vikas Swarup (βιβλιο)<br /><strong>Πρωταγωνιστες</strong><br />Dev Patel<br />Freida Pinto<br />Madhur Mittal<br />Tanay Chheda<br />Ayush Mahesh Khedekar<br />Azharuddin Ismail<br />Rubina Ali<br />Anil Kapoor<br />Irrfan Khan<br /><br />Μια ταινια που εχει φαει αρκετο promotion και ο τιτλος της ειναι γνωστος σε αρκετο κοσμο.<br /><br />Μια ξεναγηση στην Ινδια, στη ζωη και τους ανθρωπους της.<br />Μια ξεναγηση στη βρωμια και την αθλιοτητα, στο διαρκη φοβο απο τις θρησκευτικες συγκρουσεις.<br /><br />(Φυσικα δεν ειμαι σε θεση να κρινω αν οντως ειναι τοσο τραγικα τα πραγματα ή λιγοτερο/περισσοτερο. Λεω τι μου δειξανε.)<br /><br />2 αδερφια χανουν σε μικρη ηλικια τη μητερα τους σε μια τετοια θρησκευτικη συγκρουση, ζουν πανω σε τρενα κλεβοντας τους επιβατες ή πουλωντας τους διαφορα πραγματα. Περνουν πολλες ασχημες καταστασεις, χωριζονται, βρισκουν ο ενας τον αλλον μετα απο αρκετα χρονια ωστε να ξαναχωριστουν με τη δολοφονια του ενος.<br /><br />Αυτη τη φορα δεν θα κατσω να πω την πλοκη, λεω τα πολυ χονδρικα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.wowsudbury.com/Movies/Images/slumdog-millionaire.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 560px; DISPLAY: block; HEIGHT: 374px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.wowsudbury.com/Movies/Images/slumdog-millionaire.jpg" /></a><br />Ολο αυτο εκτυλισσεται γυρω απο ενα love story, οχι και τοσο πειστικο ωστε να κανει τους 2 πρωταγωνιστες Jamal και Latika να περασουν τοσα πολλα. Αλλα ποιος ξερει, παντα υπαρχουν οι εξαιρεσεις. :p<br />Οι ερμηνειες πολυ καλες, οι ηθοποιοι(τουλαχιστον σε μενα) παντελως αγνωστοι και η σκηνοθεσια σε υψηλα επιπεδα, περνοντας στο θεατη ευκολα το κλιμα της παρακμης που επικρατει στην Ινδια με μια ποικιλια πλανων συνοδευομενων απο μουσικη του A. R. Rahman που τους ταιριαζει αψογα.<br /><br />Ο καθενας περιμενει να δει μια τερμα λιωμενη μπολυγουντ φαση αλλα δεν φαινεται πουθενα τιποτα τετοιο.<br />Βεβαια αν κατσετε να δειτε και το τραγουδι του τελους με τα χορευτικα ολου του θιασου, θα το παρετε πισω. :Ρ<br />Δεν αποκαλυπτω απο που προκυπτει ο τιτλος της ταινιας. Χοχο<br />Απο κει και περα οι αποψεις διιστανται, λογικο να υπαρχουν παντα αρνητικα σε μια τοσο προωθημενη ταινια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-8493831623181751077?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>Raniahttp://www.blogger.com/profile/03863996197117918357noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-1491729494223897532009-05-10T22:04:00.002+03:002009-06-25T14:30:04.636+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fKNCP7dQCZo/SUO9UnT8r5I/AAAAAAAAABE/lzGpjwj0yoE/s400/knowing-movie-nicolascage.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 366px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_fKNCP7dQCZo/SUO9UnT8r5I/AAAAAAAAABE/lzGpjwj0yoE/s400/knowing-movie-nicolascage.jpg" /></a><br /><br /><br /><strong>Σκηνοθετης:</strong> Alex Proyas<br /><strong>Σεναριογραφοι:</strong><br />Story:<br />Ryne Douglas Pearson<br />Screenplay:<br />Ryne Douglas Pearson<br />Alex Proyas<br />Stuart Hazeldine<br />Juliet Snowden<br />Stiles White<br /><strong>Πρωταγωνιστες:</strong> Nicolas Cage, Rose Byrne<br /><br />Για αρχη, 1959.<br />Η Λουσιντα ειναι μια εκ των μαθητων ενος σχολειου καπου στην Αμερικη, που αποφασιζει να θαψει τη δικια του time capsule. Τα παιδια εκεινης της ταξης λοιπον ζωγραφιζουν πως οραματιζονται το μελλον, βαζουν ολες τις δημιουργιες σε μια καψουλα και τη θαβουν ωστε να ανοιχτει 50 χρονια αργοτερα απο τους τοτε μαθητες.<br />Η Λουσιντα ομως δεν ζωγραφιζει. Γραφει αριθμους. Ο χρονος τελειωνει και η δασκαλα μαζευει τις ζωγραφιες, και τραβαει αποτομα το χαρτι απο τα χερια της Λουσιντα που δεν προλαβε να γραψει οσα ηθελε.<br /><br />2009, 50 χρονια μετα.<br />Ο Κεηλεμπ ειναι στους μαθητες της ταξης που θα ανοιξουν την καψουλα που θαφτηκε πριν 50 χρονια. Του ετυχε ο φακελος της Λουσιντα, ενα χαρτι με αριθμους που πιστευε οτι ηταν ενας χαρτης ή καποιο σημαδι. Ο πατερας του Τζοναθαν(Nicolas Cage), αστροφυσικος στο επαγγελμα, ανακαλυπτει αργοτερα οτι οι αριθμοι που εχει το χαρτι του γιου του ειναι ημερομηνιες. Ημερομηνιες μεγαλων καταστροφων που τις ακολουθει ο ακριβης αριθμος των εκαστοτε θυματων.<br /><br />Ο γιος του μερικες φορες του λεει οτι ακουει ψιθυρους, αλλα ο πατερας του παντα του ελεγε οτι εκανε παρασιτα το ακουστικο βαρηκοιας του.<br />Τους ιδιους ψιθυρους τους ακουει και η εγγονη της Λουσιντα, η Αμπη.<br />Ο Τζοναθαν γνωριζει τη μητερα της Αμπη, Νταιανα(Rose Byrne), ωστε να μαθει για τη Λουσιντα και τις ικανοτητες της να προβλεψει το μελλον.<br /><br />Στην τελευταια ημερομηνια στο χαρτι της Λουσιντα διπλα αντι για αριθμο θυματων ελεγε Ε.Ε. δηλαδη Everyone Else. Ηταν λοιπον αυτη η ημερομηνια το τελος του κοσμου.<br /><br />Οι ψιθυροι που ακουγαν τα παιδια ηταν απο εξωγηινους που προσπαθουσαν να τους σωσουν. Μαζευαν τους εκλεκτους, δηλαδη μονο αυτους που τους ακουγαν ωστε να τους μεταφερουν σε καποιον αλλον φιλικο πλανητη και να σωσουν το ανθρωπινο ειδος. Αυτους τους ψιθυρους ακουγε και η Λουσιντα..<br /><br />Καλη ταινια, καποια σημεια δεν μου αρεσαν σκηνοθετικα(ας πουμε να τρεχει πανικοβλητος ο κοσμος που ερχεται η καταστροφη της γης και ο Κεητζ αραχτος στο αμαξι του να μην συνανταει ουτε μισο μποτιλιαρισμα) κλπ. Σαν συνολο με αφησε ικανοποιημενη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-149172949422389753?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>Raniahttp://www.blogger.com/profile/03863996197117918357noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-15665657585293289642009-05-10T14:16:00.000+03:002009-05-10T14:27:25.576+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.klg.gr/images/palies%20provoles/tsigara2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 397px; height: 594px;" src="http://www.klg.gr/images/palies%20provoles/tsigara2.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br />Μία ελληνική ταινία αυτή τη φορά.Τα φτηνά Τσιγάρα του Ρένου Χαραλαμπίδη.Πρωταγωνιστης ο ίδιος σε μια άκρως πορσωπική ποιητική ταινία που δεν ξέρω αν εκφράζει τον ίδιο πάντως μπορεί να αγγίξει ευαίσθητες χορδές.Στο πλάι του αρκετά καλή η Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους(ο λόγος που η ταινία απέκτησε κάποια δημοσιότητα) αλλα και ένα πολύ καλό κάστ με χαρακτήρες ίσως καρικατούρες οι οποίοι όμως σχεδόν αβίαστα και μέσα απο ισχυρές δόσεις σουρεαλισμού μαύρου χιούμορ και ονείρου βγάζουν μια τραγικότητα ανυψώνοντας την ταινία.Θα μπορούσε κάποιος να την χαρακτηρίσει ως μια ποπ-αγγελοπουλική ταινία αφου της λείπει το βάρος του πρώτου αλλά κρατάει κομμάτια ποίησης αυτού και καταφέρνει χωρίς να είναι επιτηδευμένη να προκαλέσει τα συναισθήματα.Η σκηνοθεσία του ειναι στυλιζαρισμένη αλλα οχι υπερβολική και ενοχλητική.Όμορφο ταξίδι σε μια άδεια Αθήνα και ένα ταξίδι στους χαρακτήρες του που αποκτούν ένα βάθος(εκτός της Παπαχαραλάμπους ίσως)..Απο τον τυχωδιόκτη με επάγγελμα την βόλτα στην Αθήνα,στον λούζερ τύπο Θανάση,στον αινιγματικό καφετζή και στην πιο τραγική τελικά φιγούρα,τον Μανώλη η ταινία τελικά δικαιώνει αυτόν που μιλάει πολύ στον εαυτό του και λίγο στους άλλους και φτιάχνει μια ερωτική ιστορία δίχως ούτε ένα φιλί..<br />Μια έκπληξη για μένα..Δεν είναι η ταινία αριστούργημα του παγκόσμιου κινηματογράφου μακάρι όμως να γυριζόντουσαν και άλλες τετοιες ελληνικές ταινίες με προσωπικό ύφος,άποψη και ΣΕΝΑΡΙΟ(και οχι μια ιστορία εποχής παρμένη απο κάποιο βιβλίο που εξαρχής ειναι καταδικασμένη σε αποτυχία) που ανετα θα μπορούσε να κάνει μια κάποια επιτυχία στο εξωτερικό..Το soundtrack του Παναγιώτη Καλατζόπουλου είναι απλά εκπληκτικό..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qerxvljPmD8/RfkXvqPDIyI/AAAAAAAAAL4/iTKTTn1OAaY/s320/pic8.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qerxvljPmD8/RfkXvqPDIyI/AAAAAAAAAL4/iTKTTn1OAaY/s320/pic8.jpg" alt="" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://cov.entertainment.in.gr/ga/galtsigara_b.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 335px; height: 250px;" src="http://cov.entertainment.in.gr/ga/galtsigara_b.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-1566565758529328964?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>zumuritonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-49837493593983974352009-05-05T00:40:00.005+03:002009-05-05T01:25:29.231+03:00Επιτέλους κατάφερα να δω μια ταινία που τόσο μιλάνε γι' αυτή.<br /><br /><strong>Σκηνοθέτης:</strong> Alan Parker<br /><strong>Σενάριο: </strong>Billy Hayes(βιβλίο)<br />Oliver Stone<br /><strong>Προβλήθηκε:</strong> 1978<br /><strong>Είδος:</strong> Δραματικό<br /><div><div><br /><br /><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 344px; DISPLAY: block; HEIGHT: 392px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://i25.tinypic.com/r8vuwn.jpg" /></p><br /><div>Η ταινία είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία. Το 1970 ο νεαρός Αμερικανός Billy Hayes πάει ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη με την κοπέλα του για διακοπές και εκεί αγοράζει μια ποσότητα χασίς για χρήση προσωπική και για τους φίλους του μιας και η τιμή του ήταν φθηνή. Στο αεροδρόμιο όμως γίνεται σωματικός έλεγχος από τους Τούρκους αστυνομικούς και ανακαλύπτουν την ποσότητα των ναρκωτικών την οποία και είχε δέσει πάνω του. Τον πηγαίνουν στις Τούρκικες φυλακές όπου και παραμένει μέχρι να βρεθεί δικηγόρος και να δικαστεί στο Τούρκικο δικαστήριο. Τα πράγματα δεν πηγαίνουν πολύ καλά μιας και η Τουρκική δικαιοσύνη θέλει να δείχνει προς τα έξω το προφιλ του αυστηρού και της παραδειγματικής δικαιοσύνης. Η Αμερικανική πρεσβεία δεν μπορεί να επέμβει γιατί οι Τούρκοι τους έχουν περιορισμένους. Ο Μπίλι δικάζεται σε 4 χρόνια φυλάκισης για κατοχή ναρκωτικών. Στις φυλακές τα πράγματα είναι μια μικρή σκιαγράφηση της κοινωνίας με τις σχέσεις εξουσίας εντονότερες. Οι κρατούμενοι τρώνε συχνά ξύλο από τους δεσμοφύλακες, υπάρχουν οι γλείφτες και τα τσιράκια των αστυνομικών, διακινούνται ναρκωτικά (!) και οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε κλίκες και ομάδες... επιβίωσης. Παρόλα αυτά ο Μπίλι γνωρίζει και άλλους αλλοδαπούς φυλακισμένους και αμέσως γίνονται φίλοι. Όλοι τους παλαιότεροι από αυτόν του προτείνουν να χρησημοποιήσει το Εξπρες του Μεσονυκτίου που στη γλώσσα της φυλακής δεν είναι τίποτα άλλο παρά η απόδραση. Ο Μπίλι περιμένει υπομονετικά 3,5 χρόνια μέχρι που τον καλούν για δίκη ξανά. Αυτή τη φορά η εντολή από την Άγκυρα είναι η ισόβια καταδίκη του Μπίλι για εμπόριο ναρκωτικών. Ο Μπίλι προσπαθεί ν' αποδράσει αλλά μετά από κάποιες αποτυχημένες απόπειρες και βλέποντας τους φίλους του να καταρρέουν μπροστά στα βασανιστήρια των αστυνομικών, ξεσπάει, σκοτώνει το καρφί της φυλακής και καταλήγει σε ψυχιατρείο. Η επίσκεψη της κοπέλας του του δίνει κουράγιο για να μην τρελαθεί και να το σκάσει από εκεί. Έπειτα από συμπλοκή με δεσμοφύλακα που είχε και στις φυλακές, ο Μπίλι σκότωντας τον, ντύνεται αστυνομικός και καταφέρνει να βρεθεί έξω από τις φυλακές. Ξεφεύγει στην Ελλάδα και 3 βδομάδες μετά βρίσκεται στην Αμερική. Η ταινία ήταν εκπληκτική. Η παραγωγή τόσο προσεγμένη που αποδίδει στην ταινία μια ρεαλιστικότητα αλλά ταυτόχρονα μια διαχρονικότητα. Ούτε που καταλαβαίνεις ότι η ταινία γυρίστηκε πριν 30 χρόνια και πραγματικά σου δίνει να καταλάβεις το κλίμα της φυλακής. Σε όλο αυτό βέβαια δεν θα μπορούσε να μην συμβάλλει η μεταφορά από βιβλίο σε σενάριο του Όλιβερ Στόουν. Ο σκηνοθέτης γίνεται όχι ο αφηγητής αλλά ο ξεναγός στην πραγματικότητα του Μπίλι Χέηζ. Ο Brad Davis είναι εκπληκτικός στον ρόλο του και δίνει μια φοβερή ερμηνεία. Πιστεύεις πραγματικά ότι αυτός ο άνθρωπος νιώθει την αδικία στο πετσί του και θέλει την ελευθερία του πάσει θυσία. Η σκηνή που παθαίνει υστερία όταν πέρνουν και τον τελευταίο του φίλου εξαιτίας ενός κρατουμένου που ήταν ευνοημένος από τους δεσμοφύλακες επειδή έγλυφε σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Πιστεύεις κάθε λεπτό πως είναι έτοιμος για όλα. Και φυσικά όταν τελειώνει η ταινία νιώθεις μια ανακούφιση και ότι είσαι κι εσύ μέτοχος της ιστορίας. Πέρα από την έκπληξη που σου δίνει η ταινία επειδή είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία, μπορείς να πάρεις σαν παράδειγμα αυτές τις πολύ ιδιαίτερες και τραβηγμένες κατάστασεις της ζωής που εκφράζουν αλήθειες για την δομή της κοινωνίας, της εξουσίας και της ελευθερίας. </div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 310px; DISPLAY: block; HEIGHT: 243px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.tallarmeniantale.com/pics/movies/Midex2.jpg" /> </div></div><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 360px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.collider.com/uploads/imageGallery/Midnight_Express/midnight_express_movie_image__2_.jpg" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-4983749359398397435?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-3833486251293226292009-05-02T17:30:00.003+03:002009-05-02T18:05:32.005+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_cF8d5CtWjJ4/SfxZS_lpEAI/AAAAAAAAABU/GZph-NffF78/s1600-h/6a00d8341c14de53ef00e54f169f5f8834-800wi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331234241741656066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 210px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cF8d5CtWjJ4/SfxZS_lpEAI/AAAAAAAAABU/GZph-NffF78/s320/6a00d8341c14de53ef00e54f169f5f8834-800wi.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Director: Michael Gondry [The Eternal Sunshine of a Spotless Mind]<br /></div><div></div><div>Release Date: France, 16 August 2006<br /></div><div>Starring: Gael García Bernal (Stephane)</div><div>Charlotte Gainsbourg (Stephanie)</div><div>Alain Chabat (Guy)<br />Miou-Miou (Christine Miroux)<br />Emma de Caunes (Zoe) </div><div></div><div><br /></div><div>Plot: Ο Stephane, ένας ταλαντούχος νεαρός ζωγράφος-σχεδιαστής μένει σε μια πολυκατοικία σε συνοικία του Παρισιού. Ο Stephane δυσκολεύεται να ξεχωρίσει τα όνειρα από την πραγματικότητα και αυτό πολλές φορές γίνεται τροχοπέδη στη ζωή του, αλλά είναι και ταυτόχρονα η διέξοδος του από τα προβλήματα με τη δουλειά του και τις άσχημες αναμνήσεις από την παιδική του ηλικία. Δίπλα του μετακομίζει η Stephanie, έξυπνη, προικισμένη και δημιουργική, η οποία έλκεται από τον Stephane χωρίς να το δείχνει και χωρίς να ξέρει ότι είναι γείτονας της. Με το πέρασμα των ημερών, και ο Stephane ανακαλύπτει ότι είναι ερωτευμένος με τη Stephanie και ότι η μορφή της έχει φωλιάσει για τα καλά στα όνειρα του. Θα μπορέσει στο τέλος να κερδίσει τον έρωτά της; Θα μπορέσει να την κάνει τμήμα του περίεργου και μοναδικού κόσμου του, της δικής του πραγματικότητας; </div><div> </div><div> </div><div>Τρυφερή ταινία, ο σκηνοθετης αφήνει το στίγμα του [ μας θυμίζει το Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού ενώ όχι και τόσο το Be Kind,Rewind του ίδιου σκηνοθέτη φυσικά ]. Τα σκηνικά και η ενδυματολογία δίνουν το σωστό ύφος στη ταινία,η οποία καταφέρνει να διαφοροποιήσει την αγάπη που παρουσιάζει από τον συμβατικό έρωτα των αμερικάνικων ταινιών και να μας θυμίσει ότι η αληθινή αγάπη δεν βρίσκεται στο πιο αστραφτερό χαμόγελο αλλά στο χαρακτήρα, στις σκέψεις, τις συνήθειες, στο κάθε τι.</div><div>[personal favourite]</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-383348625129322629?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>emhttp://www.blogger.com/profile/10959153941674826939noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-69123663751166441942009-04-13T00:03:00.002+03:002009-04-13T00:24:04.432+03:00Σήμερα πέρασα από το 10ο φεστιβάλ Γαλλόφωνου κινηματογράφου. Συγκεκριμένα πήγα στο Γαλλικό Ινστιτούτο και είδα το Without. Ελληνική ταινία βέβαια.<br /><br /><strong>Σκηνοθεσία:</strong> Aλέξανδρος Αβρανάς<br /><strong>Σενάριο:</strong> Aλέξανδρος Αβρανάς, Ιωάννα Ράπτη<br /><strong>Προβλήθηκε</strong>: 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσ/νίκης<br /><strong>Είδος:</strong> Κοινωνικό<br /><br />Βλέπουμε την ζωή ενός ζευγαριού, μιας οικογένειας. Η γυναίκα κάπου στα 30, ο άνδρας γύρω στα 35. Μεσοαστοί. Ο άνδρας εργάζεται ως φοροτεχνικός και δεν φαίνεται να του αρέσει η δουλειά του και πολύ. Η γυναίκα έχει αναλάβει τις δουλειές του σπιτιού και το μεγάλωμα του 8χρονου γιού τους. Το περιτρυγιρίζουν οικογένεια και φίλοι. Ακούγεται σαν ένα συνηθισμένο ζευγάρι. Κάποια στιγμή κινείται η υποψία ότι ο άνδρας θα πάρει προαγωγή στη δουλειά του και το ζευγάρι αρχίζει να μεγαλοπιάνεται αλλά και να δείχνει τις αδυναμίες του μπροστά στο κοινωνικό φαίνεσθαι.<br />Τι συμβαίνει δηλαδή σ' αυτή την ταινία; Τι την κάνει τόσο ιδιαίτερη; Η μοναδική εστιασή που μπορεί να γίνει σε κάτι καθημερινό. Όταν ο θεατής έρχεται να δει μια πραγματικότητα για ανθρώπους γύρω του. Δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές που είναι όμορφοι, άσχημοι, αστοί, πλούσιοι, φτωχοί. Μπορεί να είναι ο καθένας. Γι' αυτό άλλωστε δεν έχουν ονόματα (κάτι που με την τόσο προσεγμένη σκηνοθεσία καταλαβαίνεις στους τίτλους του τέλους). Οι πρωταγωνιστές δεν κινούν τα νήματα, τα νήματα τους κινούν. Αφημένοι σε μια καφκική μοίρα γίνονται εγωιστές, ξεχνάνε να αγαπήσουν, να προχωρήσουν την σχέση τους σε κάποιο άλλο στάδιο. Και τελικά είναι μόνοι. Δίχως (without) αγάπη. Στις λήψεις παρατηρείται υπερβάλλον ζήλος. Η κάμερα αποστασιοποιείται, απλά σου δείχνει τι συμβαίνει, η σκηνοθεσία εστιάζει στις κινήσεις των προσώπων και όχι στα πρόσωπα ή στις καταστάσεις (οι καταστάσεις φαίνονται μέσα από τις κινήσεις). Πολύ απαισιόδοξο και βαρύ το κλίμα. Στο τέλος αποφασίζεις εσύ, σαν θεατής, τι τελικά μπορεί να ολοκληρώνει αυτό το κλίμα. Διαιώνιση ή ακραία λύση; Και αυτό γιατί σου αφήνει ένα μικρό ερωτηματικό το κλείσιμο. Πολύ διαφορετική η ταινία, δεν συγκρίνεται με καμία άλλη Ελληνική. Πρέπει να το προσέξουμε αυτό διότι ο σκηνοθέτης της είναι και πολύ νέος και είναι η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Ελπίζουμε να μας περιμένουν εκπλήξεις. Να προσθέσω κάτι που μου άρεσε(και που μου συνέβη πρώτη φορά σε κινηματογράφο): στην ταινία ήταν και ο σκηνοθέτης και άλλοι συντελεστές της ταινίας (μεταξύ των οποιών ο Κ.Βήτα, ο οποίος έντυσε μουσικά την ταινία) και στο τέλος της το κοινό συζήτησε με τον σκηνοθέτη για την ταινία και την οπτική πλευρά του. Απ' ότι πρόσεξα, ήταν αρκετά απαισιόδοξη για τα μέτρα/γούστα των περισσότερων. Για να δούμε τι μας περιμένει. Προσωπικά όσο το σκέφτομαι, μόνο καλές εντυπώσεις μπορώ και σχηματίζω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-6912366375116644194?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-38347863474239795732009-04-08T23:57:00.005+03:002009-06-01T16:51:20.331+03:00Είχα πάει video club και το μάτι μου πήρε αυτή την ταινία. Τόσα είχα ακούσει, να μην την δω κι εγώ;<br /><div><div><br /><div>Σκηνοθέτης: Luis Bunuel</div><div>Σενάριο: Luis Bunuel, Jean-Claude Carriere, Pierre Louys (novel) </div><div>Προβλήθηκε: 1977</div><div>Είδος: Κοινωνικό</div><br /><div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 335px; DISPLAY: block; HEIGHT: 475px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.dvdbeaver.com/film/Reviews/obscure/obscureobjectdvdcover.jpg" /><br />Ο Ντον Ματέο είναι ένας πλούσιος μεσήλικας που ζει στην Γαλλία, μόνος του αφού η γυναίκα του έχει πεθάνει. Την καθημερινότητα του έρχεται να ταράξει μια νέα κοπέλα που πιάνει δουλειά σαν υπηρέτρια. Με το που την βλέπει ο Ντον Ματέο την ερωτεύεται κεραυνοβόλα και δεν χάνει ευκαιρία να εκφράσει τον θαυμασμό του στην 18χρονη Ισπανίδα. Εκείνη δίχως εξήγηση εγκαταλείπει την δουλειά της. Στη συνέχεια ο πρωταγωνιστής θα την συναντάει όπου πηγαίνει. Η κοπέλα σε κάθε του συνάντηση από δω και μπρος τον κάνει να πιστεύει ότι έχουν ξεχωριστή σχέση, ότι τον αγαπά τρελά και ότι παραμένει αγνή μόνο γι' αυτόν. Κάθε φορά όμως λίγο πριν την ερωτική συνεύρεση τον παρατάει με δικαιολογίες παντός τύπου (είτε είναι θιγμένη, είτε δεν τον αγαπά πραγματικά, είτε έχει μια δουλειά, είτε φοβάται). Στο τέλος κάθε συνάντησης όμως του υπόσχεται ακόμα πιο πολλά τα οποία ποτέ δεν εκπληρώνει. Έτσι ο έρωτας του γίνεται πάθος και το πάθος του εμμονή. Θέλει το πρόσωπο ή αυτό που μπορεί να του δώσει; Ο Μπονουέλ γυρνάει την τελευταία του ταινία σφραγίζοντας την σουρεαλιστική πορεία του σαν σκηνοθέτης με κάτι όχι τόσο σουρεαλιστικό μα υπερβατό. Οι ήρωες δοκιμάζουν τις αντοχές τους και τις αντιδράσεις τους απέναντι σε μη φυσιολογικές συμπεριφορές. Οι καταστασείς, πραγματικές μα τραβηγμένες από τα μάλλια. Κάπου εκεί ερχόμαστε να δούμε και το ότι ο άνθρωπος θέλει να εξουσιάζει, ακόμα και στις σχέσεις του με άλλους ανθρώπους που είναι ιδιαίτερες. Παράλληλα βλέπουμε και πώς η καταπίεση που δέχεται η ερωτική επιθυμία τρελαίνει τον άνθρωπο όταν πάει να εκπληρωθεί με τον πιο απλό τρόπο, πόσο δυσανάγνωστη είναι τελικά στην πράξη. Ο θεατής τα θεωρεί όλα αυτονόητα και δεν μπορεί να κατανοήσει την άλογη συμπεριφορά των ηρώων. Και οι δύο ήρωες δεν ξέρουν τι θέλουν και όταν κάνουν ένα βήμα μπλέκονται ακόμα περισσότερο στις επιθυμίες τους. Απατώντας στο τελευταίο ερώτημα πιο πάνω το οποίο έθεσε και η ηρωίδα του έργου ερχόμαστε να δούμε ότι καταλήγουμε να θέλουμε αυτό που μπορεί να μας δώσει ένα πρόσωπο. Απόδειξη το πόσο απρόσωπο είναι τελικά αυτό το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου αφού παρουσιάζεται από δύο πρωταγωνίστριες και από το ότι ο Ματέο προκειμένου να αποκτήσει αυτό που θέλει ξεφτιλίζεται, πονάει. Ο αγώνας του καταντάει μάχη ενάντια σε κάτι που όλο γίνεται και πιο σκοτεινό. Ενάντια σε κάτι αντίθετο του εαυτού του, έναν εαυτό που ίσως και ο ίδιος να μην μπορεί να χαρακτηρίσει αφού συχνά υπερβαίνει την μέση ανθρώπινη συμπεριφορά. Γίνεται τελικά σύγκρουση δύο ομοιότροπων συμπεριφορών μα όχι και χαρακτήρων. Η άνθρωπινη ύπαρξη κατά τον σουρεαλιστή σκηνοθέτη ψάχνει συνέχεια κάτι το οποίο όλο και απομακρύνεται όσο κοντεύει να το φτάσει. Και η τρέλα δημιουργείται όταν η απόσταση παραμένει ταυτόχρονα η ίδια και η ύπαρξη έρχεται να το συνειδητοποιήσει.</div><br /><div></div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 238px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bEvren9O8V0/SKXWQJ3c-fI/AAAAAAAABxU/HHqxmQqHrbE/s400/thatobscureobjectofdesire1.jpg" /><br /><br /><br /><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 238px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_bEvren9O8V0/SKXWLhHnMeI/AAAAAAAABxM/2ohceoyw3zo/s400/thatobscureobjectofdesire2.jpg" /></p></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-3834786347423979573?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-4212385376332821652009-04-05T14:21:00.003+03:002009-06-25T14:31:19.200+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.musical.it/images/padrepadrone5.jpg"></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.mymovies.it/filmclub/2006/04/123/locandina.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 420px; DISPLAY: block; HEIGHT: 595px; CURSOR: pointer" border="0" alt="" src="http://www.mymovies.it/filmclub/2006/04/123/locandina.jpg" /></a><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Padre Padrone</span><br /><br />Πρώτη ταινία απο αδερφούς Ταβιάνι που βλέπω.Τελικά η ταινιοθήκη απο τις εφημερίδες είναι χρήσιμη για μοναχικές Κυριακές.<br /><br /><div id="director-info" class="info"><h5>Directors:<a href="http://www.imdb.com/name/nm0851752/">Paolo Taviani</a><br /><a href="http://www.imdb.com/name/nm0851754/">Vittorio Taviani</a><br />Writers:<a href="http://www.imdb.com/name/nm0496406/">Gavino Ledda</a> (book)<br /><a href="http://www.imdb.com/name/nm0851752/">Paolo Taviani</a> (writer)<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Release Date: </span>1977<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Υπόθεση</span>-Η ιστορία ενός μικρού παιδιού(O Gavinο,είναι αληθινή ιστορία) που ο πατέρας του το παίρνει απο το δημοτικό για να τον πάει να ζήσει στο βουνό και να ζήσει στη στάνη ώστε να πάρει τα ηνία του βοσκού.Το παιδί μένει μέχρι τα 20 του χρόνια εκεί με τον πατέρα του να του συμπεριφέρεται σαν αφέντης(όπως και σε όλη την οικογένια άλλωστε) και η μετέπειτα απόφαση να τα φέρει τούμπα όλα αυτά ξεκινόντας τις σπουδές του παρα την απαγόρευση του πατέρα του.<br /><br />Η ζωή της υπαίθρου στη Σαρδηνία,οι παλιές αρχές με την αντροκρατία και τον πατέρα αρχηγό και οι μηδαμινές επιλογές των μελών της οικογενίας που καθορίζονται απο τον υποτίθεται πατέρα-διάνοια σκιαγραφούνται πάρα πολυ καλά στο αριστούργημα των αδερφών Ταβιάνι που πήρε αρκετά βραβεία στην εποχή του.Βίαιο απο όλες τις απόψεις παρουσιάζει κυρίως πως ένας αγράμματος-''λοβοτομημένος'' νέος μπορεί να συνεχίσει και να έχει θέληση για γνώση και τη δύναμη να πάρει τη ζωή στα χέρια του απο τον ίδιο του τον πατέρα.Διφορούμενα αισθήματα δημιουργούνται για τον πατέρα,απο τη μία απέχθεια και απο την αλλή συγκατάβαση εντασοντάς τον στην εποχή και στον τόπο που γίνονται.Τις σκηνές με κότες κατσίκες γαιδάρους κλπ μόνο απο ιταλική ταινία τις περιμένεις!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://secure.sky.com/images/skymovies/pics/10084942.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 330px; DISPLAY: block; HEIGHT: 235px; CURSOR: pointer" border="0" alt="" src="https://secure.sky.com/images/skymovies/pics/10084942.jpg" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.musical.it/images/padrepadrone5.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 450px; DISPLAY: block; HEIGHT: 333px; CURSOR: pointer" border="0" alt="" src="http://www.musical.it/images/padrepadrone5.jpg" /></a></h5></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-421238537633282165?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>zumuritonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-34635603507436293322009-03-31T22:28:00.006+03:002009-03-31T22:41:31.464+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Lg4Zm6IXSuA/SdJxt9AS6tI/AAAAAAAAAB8/g4ZIR-8rFR0/s1600-h/ARTON1~1.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319439144161831634" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Lg4Zm6IXSuA/SdJxt9AS6tI/AAAAAAAAAB8/g4ZIR-8rFR0/s320/ARTON1~1.JPG" /></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Και για να ξεφύγουμε λίγο ας πούμε και για κάποιο κινηματογραφικό event!<br />Από τις 2 έως τις 12 Απριλίου θα έχουμε στην Αθήνα το 10ο φεστιβάλ Γαλλόφωνου κινηματογράφου που διοργανώνεται από την πρεσβεία της Γαλλίας στην Ελλάδα και από το Γαλλικό ινστιτούτο Αθηνών. Από 9 έως 15 στην Θεσ/νίκη. Θα προβληθούν περισσότερες από 60 ταινίες, μεταξύ των οποίων το Ζ του δικού μας (Ελλήνων και Γάλλων) Κώστα Γαυρά διότι κλείνει 40 χρόνια από την προβολή της. Μιας και το φεστιβάλ κλείνει τα 10 του χρόνια θα υπάρχουν και αρκετές μουσικές εκπλήξεις, όπως και αφίξεις διάφορων δημιουργών των οποίων οι ταινίες συμμετέχουν στο φεστιβάλ.<br /><br />Πού; στους κινηματογράφους Αττικόν και Απόλλων Cinemax Class και στο auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών και στον κινηματογράφο Ολύμπιον της Θεσ/νίκης.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-3463560350743629332?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-89316479358209424852009-03-28T00:17:00.001+02:002009-03-28T00:19:58.334+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_cF8d5CtWjJ4/Sc1QpkwvVOI/AAAAAAAAAA4/mx53efs57vo/s1600-h/sex%2520lies%2520videotape.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317995410167387362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 229px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cF8d5CtWjJ4/Sc1QpkwvVOI/AAAAAAAAAA4/mx53efs57vo/s320/sex%2520lies%2520videotape.jpg" border="0" /></a><br /><div>Sex, Lies and Videotape</div><br /><div><br />Director: Steven Soderbergh </div><div><br />Writer: Steven Soderbergh </div><div><br />Released : August,18 1989<br /><br />Μια ανασφαλής και συνεσταλμένη γυναίκα, ένας σύζυγος που κοιμάται με την αδερφή της και ένας πρώην συμμαθητής που βιντεοσκοπεί γυναίκες να μιλούν για το σεξουαλικό παρελθόν τους.<br />Ο πρώην συμμαθητής του συζύγου John Millaney (Peter Gallagher) o Graham (James Spader) επιστρέφει στη παλιά του γειτονιά και μένει καλεσμένος στο σπίτι του John και της γυναίκας του Ann.Η εμφάνιση του θα φέρει τα πάνω κάτω στη φαινομενικά ήσυχη ζωή του ζευγαριού. Στην πραγματικότητα ο John έχει παράλληλα σχέση με την αδερφή της Ann, την Andie μια σερβιτόρα που εν αντιθέσει με την Ann, της αρέσουν οι πολλές και επίκαιρες σχέσεις που βασίζονται στην σωματική επαφή και όχι στην ασφάλεια και σιγουριά που προσφέρει ένας γάμος. Η Ανν δεν ενθουσιάζεται με τη σεξουαλική επαφή ενώ οι επισκέψεις σε ψυχολόγο δε φαίνεται να τη βοηθούν να ξεπεράσει τη ψυχαναγκαστικότητα και τη χαμηλή αυτοπεποίθησή της. Όμως ,περιέργως η Ανν αναπτύσσει μια ιδιαίτερη σχέση με το παράξενο και μυστήριο Graham αν και ο John της εξέφρασε τις ανησυχίες του για τον πρώην φίλο του. Αργότερα, όταν ο Graham πιάσει δικό του διαμέρισμα και η Ann τον επισκεφτεί ανακαλύπτει τη συλλογή του από βιντοκασέτες. Το περιεχόμενο; Γυναίκες να μιλούν για το τι πιστεύουν, πως νιώθουν για το sex καθώς και τις εμπειρίες τους . Αηδιασμένη και σοκαρισμένη φεύγει από το σπίτι του και πηγαίνει στην αδερφή της. Όταν εκείνη τα μαθαίνει όλα θα θελήσει να επισκεφτεί τον Graham και έτσι καταλήγει να φτιάχνει τη δική της βιντεοκασέτα (εν γνώσει της φυσικά, φετιχιστής φετιχιστής ο dear Graham αλλά όλες οι γυναίκες έχουν δώσει την συναίνεση τους σε όλο αυτό το μακελειό) . Η Andie λέει τι έκανε στην Ann , η Ann ενημερώνει τον John , ο John εξαγριώνεται. Εντωμεταξύ η Ann ανακαλύπτει την απιστία του άνδρα της με την αδερφή της και ξαναπηγαίνει στον Graham.Εκεί τα πράγματα θα πάρουν τη δική τους τροπή. Το τέλος δικό σας πιστεύω ότι θα ήταν άσχημο να το αποκαλύψω..<br />Δεν πρόκειται για μια απλή ταινία που η απατημένη σύζυγος δικαιώνεται καθώς βασικό ρόλο στην ταινία παίζει η ψυχοσύνθεση των τεσσάρων προσώπων και προβάλλονται οι αντιδράσεις τους και οι εκμυστηρεύσεις τους για το παρελθόν και τις βαθύτερες επιθυμίες τους .<br />My opinion : Πολυαγαπημένη ταινία, συναρπαστικό σενάριο, εξαιρετικές ερμηνείες ακόμα και αν και οι τέσσερις πρωταγωνιστές κατέληξαν σε σειρές στη TV( ακόμα να ξεπεράσω το σοκ που πέρασα όταν είδα τον James Spader σε ελληνικό κανάλι να παίζει το δικαστή σε καθημερινή τηλεοπτική σειρά ) . </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-8931647935820942485?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>emhttp://www.blogger.com/profile/10959153941674826939noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-55799435216298891052009-03-22T23:23:00.003+02:002009-03-22T23:36:49.759+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_cF8d5CtWjJ4/ScaszTxnkmI/AAAAAAAAAAw/RcboZVV5CRM/s1600-h/thelittleprince.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316126407639143010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cF8d5CtWjJ4/ScaszTxnkmI/AAAAAAAAAAw/RcboZVV5CRM/s320/thelittleprince.jpg" border="0" /></a> The Little Prince<br />Writer: Antoine de Saint Exupery<br /><br />Director: Stanley Donen<br /><br />Music: Frederick Loewe<br /><br />Lyrics: Alan Jay Lerner<br /><br />Release Year: 1974<br /><br /><br />Να και κάτι διαφορετικό!(αν και παλιό..)<br />Είναι φυσικά η κινηματογραφική μεταφορά(μιούσικαλ) του διάσημου βιβλίου του Antoine de Saint Exupery , με τον Steven Warner στο ρόλο του πρίγκηπα και τον καταπληκτικό Gene Wilder για αλεπού, ο οποίος σκηνοθέτησε μόνος του τις χορευτικές του κινήσεις.!<br />Ο μικρός είναι πραγματικά αξιολάτρευτος και καταφέρνει να πιάσει την γλυκιά μελαγχολία του παιδιού από τον άλλο πλανήτη που ήρθε στη Γη για να μάθει να αγαπά.<br />Με την κλασσική εμφάνιση του πρίγκηπα (τη μικροσκοπική καπαρτίνα του και το σπαθί του) βομβαρδίζει τον πιλότο Richard Kiley με τις ερωτήσεις του με μια εκφραστικότητα που έλειπε απο τα σχέδια του βιβλίου . Ο πιλότος αγάπησε τον μικρό πρίγκηπα για την παιδικότητα,την φαντασία και την ειλικρίνεια του και για αυτό προσπαθεί να τον βοηθήσει να ξαναγυρίσει στον πλανήτη του,στο πολυαγαπημένο του λουλούδι.<br />Αν σας άρεσε το βιβλίο τότε θα βρείτε τη ταινία εξαιρετικά διασκεδαστική και θα δείτε τη φωτεινή πλευρά αυτού του υπέροχου βιβλίου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-5579943521629889105?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>emhttp://www.blogger.com/profile/10959153941674826939noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-20195291957004271702009-03-14T10:52:00.003+02:002009-03-15T22:27:13.614+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://up.eqla3.com/up/get-1-2008-ja0mwynk.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 520px; height: 743px;" src="http://up.eqla3.com/up/get-1-2008-ja0mwynk.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Η ταινια αποτελεί την αρχή της θεματικής τριλογίας για την εκδίκηση που συμπληρώνεται απο τα Old boy και Lady vengeance.Το Old Boy είναι το πιο γνωστό αλλά δυστηχώς όταν πριν μερικά χρόνια είχα προσπαθήσει να το δώ το άφησα στη μέση..Φυσικά θα το ξαναδώ.<br /><span style="font-weight: bold;">Sympathy for Mr. Vengeance</span><br /><br /><div id="director-info" class="info"> <h5>Director:</h5> <a href="http://www.imdb.com/name/nm0661791/">Chan-wook Park</a><br /></div> <h5>Writers:</h5> <a href="http://www.imdb.com/name/nm1136985/">Jae-sun Lee</a> (writer)<br /><a href="http://www.imdb.com/name/nm0497929/">Mu-yeong Lee</a> (writer)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Έτος προβολής</span>:<br />2002<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Υπόθεση<br /></span>Κωφάλαλος<span style="font-weight: bold;"> </span>με αδερφή που πρέπει να βρεί δότη νεφρού για να κάνει εγχείρηση πέφτει θύμα απάτης και χάνει τα λεφτά του και τη δουλειά του.Αποφασίζει με την φίλη του,μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης, να κάνουν μια αναίμακτη απαγωγή με θύμα την κόρη του πρώην αφεντικού ώστε να βρούν τα λεφτά για την εγχείρηση.Τα πράγματα δεν πηγαίνουν οπως τα περιμένουν όμως.<br /><br />Αργοί ρυθμοί,λίγοι αλλά άκρως επιτυχημένοι διάλογοι,μαύρο χιούμορ σε σημεία και μια άκρως στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία με ''catchy'' φωτογραφία συνθέτουν αυτό το θρίλερ αριστούργημα. Το χάσμα των 2 βασικών χαρακτήρων που υπάρχει στην αρχή της ταινίας εξανεμίζεται όταν ο κύριος σκοπός και των 2 είναι η εκδίκηση και η προσωπική ικανοποίηση μέσα απο αυτή.To τελευταίο μισάωρο είναι απο τα πιο συγκλονιστικά που έχω δεί εδώ και πολυ καιρό χωρίς να είναι splatter-addicted ούτε μη αναμενόμενο.Είναι απλά κάτι που περιμένεις και θέλεις να γίνει για να επέλθει δικαιοσύνη και ισορροπία,δωσμένο όμως έτσι όπως πρέπει .Απλά συγκλονιστικό.<span style="font-weight: bold;"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://filmjournal.net/mjocallaghan/files/2007/11/sympathy-1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 523px; height: 235px;" src="http://filmjournal.net/mjocallaghan/files/2007/11/sympathy-1.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.jahsonic.com/MrVengeance.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 397px; height: 226px;" src="http://www.jahsonic.com/MrVengeance.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-2019529195700427170?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>zumuritonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-48084515251120541242009-03-07T14:43:00.000+02:002009-03-07T14:44:00.324+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.easyart.com/i/prints/rw/lg/1/9/Italian-Movie-Poster-Pink-Floyd---The-Wall-19311.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 272px; height: 400px;" src="http://images.easyart.com/i/prints/rw/lg/1/9/Italian-Movie-Poster-Pink-Floyd---The-Wall-19311.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Μπραβο στη νοβα που αμα γουσταρει βαζει και καμια καλη ταινια.<br />Ολο ακουγα και ακουγα για αυτην αλλα ποτε δεν εκανα τον κοπο να τη δω. <br /><br />Σκηνοθετης: Alan Parker<br />Σεναριογραφος: Roger Waters (μπασιστας και βοκαλιστας των Pink Floyd)<br />Κυριος ρολος αυτος του Pink, τον οποιο ερμηνευει ο Bob Geldof<br /><br />O Pink λοιπον.<br /><br />Στην ταινια βλεπουμε διαφορες ψυχοσωματικες αλλαγες και καταστασεις που εχει ζησει απο την παιδικη του ηλικια. Στην πορεια μαθαινουμε οτι ο πατερας του σκοτωθηκε στον δευτερο παγκοσμιο. Αργοτερα τον δειχνει (στην παιδικη ακομα ηλικια) στον σταθμο του τρενου οπου ολοι οι επιζωντες του πολεμου ενωνονται παλι με τις οικογενειες τους, ενω ο ιδιος μενει να περιπλανιεται ολομοναχος, χωρις να περιμενει καποιον.<br /><br />Για τους ευσυγκινητους, καπου εδω ανεβαινουν τα πρωτα δακρυα.<br /><br />Ο μικρος αρχιζει να θετει ως στοχο της ζωης του την ανακαλυψη στοιχειων που θα τον βοηθουσαν να δημιουργησει την πατρικη μορφη που τοσο του ελειπε. Βρισκει σε ενα συρταρι το πιστοποιητικο θανατου του απο τον Γεωργιο VI, και απο κει και επειτα παρακολουθουμε τον Πινκ στο σχολειο του, με τους καθηγητες που τον κοροιδευαν για τα αστεια ποιηματα του, τους μαθητες να καινε θρανια, καρεκλες, και ολα αυτα κατω απο τους ηχους του πλεον πασιγνωστου We don't need no education. Ο Πινκ ενηλικιωνεται, παντρευεται, τον απατουν, πληγωνεται, αποπειρα αυτοκτονιας, αλκοολ, ναρκωτικα, πορνες.<br /><br />Προσωπικα προτεινω να το δουν οσοι εχουν εστω και λιγο ψαχτει με το ομοτιτλο των pink floyd. Ειναι σαν να βλεπεις το νοημα των στιχων που εψαχνες σε μια ταινια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-4808451525112054124?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>Raniahttp://www.blogger.com/profile/03863996197117918357noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-42557266416734002712009-02-23T15:50:00.003+02:002009-02-23T16:20:53.627+02:00Καιρό τώρα ήθελα να γράψω για μια από τις αγαπημένες μου ταινίες δίχως να τις έχω δει πρόσφατα απαραίτητα. Μιας και σήμερα κάνει κρύο, μιας κι έχω κάνει κοπάνα από τις υποχρέωσεις, μιας και οι ταινίες θα έχουν την τιμητική τους σήμερα, σκέφτηκα να γράψω για την διπλή ζωή της Βερόνικα του Κρυστόφ Κισλόφσκι.<br /><br /><br /><strong>Σκηνοθέτης:</strong> Krzysztof Kieslowski<br /><strong>Σενάριο:</strong> Krzysztof Kieslowski<br /><strong>Προβλήθηκε (στις Η.Π.Α.):</strong> 22 Νοεμβρίου 1991<br /><strong>Είδος:</strong> Δραματικό<br /><br /><br /><br /><br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 350px; DISPLAY: block; HEIGHT: 489px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.7eshop.ir/shop/images/Double_vie_de_Veronique_(1991).jpg" /><br /><p></p><p>Η Βερόνικα είναι Πολωνέζα. Η Βερονίκ είναι Γαλλίδα. Η μία είναι είδωλο της άλλης χωρίς να γνωρίζει καμιά από τις δύο την ύπαρξη της δεύτερης. Η Βερόνικα έχει αδύναμη καρδιά και ο τρόπος έκφρασης της είναι η μουσική. Έχει μια αγγελική φωνή με την οποία πορεύεται στη ζωή της (η οποία βέβαια - ειρωνικά - είναι η μουσική!). Με συνοπτικό το πρώτο μέρος, βλέπουμε ότι η Βερόνικα στην πρώτη της μεγάλη συναυλία η καρδιά της την προδίδει και πεθαίνει στην σκηνή από καρδιακή προσβολή. Η Βερονίκ από την άλλη ασχολείται κι αυτή με την μουσική αλλά κάτι μέσα της τής λέει να σταματήσει, πράγμα και το οποίο κάνει. Γίνεται δασκάλα μουσικής και προσπαθεί να ζει την ζωή της χωρίς πρόγραμμα, όπως εκείνη πιστεύει ότι θα γίνει ευτυχισμένη. Γνωρίζει έναν μυστηριώδη άνδρα, που δουλεύει σε κουκλοθέατρο, ο οποίος από την μία κατηφορίζει την ψυχή της και από την άλλη την κάνει να νιώθει ευτυχισμένη. Μπορεί κανείς να διακρίνει καθαρά το συναίσθημα νοσταλγίας που βγάζει ο Κισλόφσκι σ' αυτή του την ταινία αλλά και τον αυτοβιογραφικό της χαρακτήρα. Ο Κισλόφσκι είναι Πολωνός, ο οποίος εγκατέλειψε την πατρίδα του για να ζήσει στην Γαλλία και να βρει μια καλή δουλειά. Ουσιαστικά η "ανάσταση" της Βερονίκ μετά τον θάνατο της Βερόνικα δείχνει την αναζήτηση της πραγματικής ταυτότητας ενός ανθρώπου με αρκετά έντονες και γενικευμένες υπαρξιακές αναζητήσεις. Η αναζήτηση της ταυτότητας μπορεί να φανεί πεντακάθαρα τις στιγμές που συνυπάρχουν και οι δυο τους και καμιά από αυτές δεν ζει την πραγματική ευτυχία. Η Βερόνικα θέλει να "φύγει" από την στιγμή που έχει επίγνωση της κατάσταστης της και παρόλα αυτά συνεχίζει να τραγουδάει και η Βερονίκ δεν γνωρίζει την ζωή μέσα από τις μικρές χαρές που μπορεί να σου δώσει. Η ουσία της ψυχής του ανθρώπου και ιδιαίτερα του Κισλόφσκι κατάγραφονται σε μια ταινία, όταν η ψυχή μετράει και όχι το σώμα, τα καστανά μαλλιά και το ίδιο χαμόγελο. Είναι μαγικό πώς μια ταινία μπορεί να διεγείρει τόσο πολύ τις ανθρώπινες αισθήσεις. Ένα χαρτί που ενώ διαθέτει ο Κισλόφσκι, σ' αυτή την ταινία του το πιστεύει περισσότερο από ποτέ. Ο λυρισμός σε όλο του το μεγαλείο.</p><p>Κι ένα απόσπασμα από την ταινία, αρκετά συμβολικό με την υπόθεση της ταινίας, καλλιτεχνικό και σημαντικός παράγοντας για την πλοκή.</p><p><a href="http://www.youtube.com/watch?v=TEVlDb43v-4">http://www.youtube.com/watch?v=TEVlDb43v-4</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-4255726641673400271?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-91936823070992732632009-01-28T13:42:00.003+02:002009-01-28T14:24:54.838+02:00Η πρώτη ταινία του Wim Wenders που είδα και θα ακολουθήσουν και άλλες στο άμεσο μέλλον..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1bpPqmhEcRw/RqnX_nRnvII/AAAAAAAAAmU/N8nqXEkXLGU/s320/American%2BFriend.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 227px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1bpPqmhEcRw/RqnX_nRnvII/AAAAAAAAAmU/N8nqXEkXLGU/s320/American%2BFriend.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div id="director-info" class="info"> <h5>Director:</h5>Wim Wenders<br /><br /></div> <h5>Writers:</h5> <span style="text-decoration: underline;">Patricia Highsmith</span>(novel) and<br /><span style="text-decoration: underline;">Wim Wenders</span>(writer)<br /><br />Yπόθεση-Ο Jonathan δουλεύει ως κορνιζαδόρος για πίνακες.Ο Τομ σπρώχνει πίνακες ενός υποτίθεται νεκρού ζωγράφου σε πλειστηριασμούς.Όταν του ζητείται να κάνει ένα φόνο όμως προτείνει να το αναθέσουν στον ανυποψίαστο Jonathan ο οποιος έχει μια αρρώστια του αίματος και δεν είναι σίγουρο πόσος χρόνος του μένει.<br /><br />Ωραία μπορεί στο σενάριο κάποιος να βρεί καποια 'χαντάκια' αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει περίπτωση άνθρωπος να δεί αυτή τη ταινία και να μείνει στο σενάριο.Ο Βέντερς εδώ μοιάζει με πρόγονος των Κοέν.Η ταινία είναι γεμάτη με συμβολισμούς,πανέμορφα ατμοσφαιρικά πλάνα και αλλοπρόσαλλους χαρακτήρες που δρουν τόσο μα τόσο σοβαρά κάνοντας ηλίθια πράγματα έτσι σουρεαλισμός και black humor προσεγγίζονται εύκολα.Η μελαγχολία είναι διάχυτη στον αέρα(η ατμόσφαιρα του Αμβούργου βοηθάει σίγουρα) αλλά και μέσα στους κεντρικούς χαρακτήρες που φαίνονται αποξενωμένοι και ξεκομμένοι απο το υπόλοιπο περιβάλλον τους με Bruno Ganz αλλα ειδικα Dennis Hopper να τους αποδίδουν τέλεια.Στο τέλος της ταινίας Jonathan και Tom γύρνανε ακριβώς εκεί που ξεκινήσανε.O cowboy μπήκε και άλλαξε με τη βία τη ζωή του άρρωστου Ευρωπαίου ακριβώς οπως η Αμερικάνικη κουλτούρα εισέβαλε στην ευρωπαική αλλά τελικά το περπωμένο είχε απο πριν σχεδιάσει την πορεία του.Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.filmreference.com/images/sjff_01_img0028.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 520px; height: 394px;" src="http://www.filmreference.com/images/sjff_01_img0028.jpg" alt="" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.bfi.org.uk/whatson/sites/bfi.org.uk.whatson/files/images/american_friend_01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 470px; height: 263px;" src="http://www.bfi.org.uk/whatson/sites/bfi.org.uk.whatson/files/images/american_friend_01.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-9193682307099273263?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>zumuritonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-1283777750011446552009-01-14T15:46:00.003+02:002009-01-14T16:27:47.981+02:00<span style="font-family:Verdana;">Η τελευταία ταινία που παρακολούθησα ήταν τις προάλλες στην ΝΕΤ (ή ΕΤ1, δε θυμάμαι). Ονομάζεται "Η φλόγα που τρεμοσβήνει" (le feu follet) και πρόκειται για ένα υπαρξιακό δράμα, που δημιουργήθηκε στην Γαλλία αρκετό καιρό (αλλά στον ίδιο αιώνα πάντα) μετά το "κίνημα" των υπαρξιστών...</span><br /><div><div><div><div><span style="font-family:Verdana;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:Verdana;"><strong>Σκηνοθέτης:</strong> Louis Malle</span><br /><span style="font-family:Verdana;"><strong>Σενάριο:</strong> Pierre Drieu La Rochelle</span><br /><span style="font-family:Verdana;"><strong>Προβλήθηκε (στις Η.Π.Α.):</strong> 1966</span><br /><span style="font-family:Verdana;"><strong>Είδος:</strong> Δραματικό</span> </div><div><br /> </div><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 351px; DISPLAY: block; HEIGHT: 529px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://img5.allocine.fr/acmedia/medias/nmedia/18/35/85/01/18429582.jpg" /><br /><div><br /><span style="font-family:verdana;">Στην ταινία παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες ενός Γάλλου αλκολικού από την στιγμή που βγαίνει από το κέντρο αποτοξίνωσης μέχρι την στιγμή που αυτοκτονεί. Ο Alain Leroy, ένας πλούσιος άνδρας κατέληξε αλκολικός λόγω των πολλών ξέφρενων πάρτυ που όργανωνε με άλλους αλκολικούς του φίλους. Είναι αποφασισμένος να βάλει τέλος στη ζωή. Βρίσκεται σε διάσταση με την γυναίκα του, της οποίας η παρουσία φαίνεται επειδή πλήρωνε το κέντρο στο οποίο πήγαινε. Την ημέρα που βγαίνει, ο Αλέν κάνει έρωτα με την πρώην ερωμένη του κι πολύ καλή φίλη της γυναίκας του, μία γυναίκα η οποία πραγματικά θέλει να τον βοηθήσει και τον θεωρεί αδύναμο. Δίχως να τον ενδιαφέρει πολύ η άποψη της περί ζωής την αφήνει και αποφασίζει να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στην ζωή του γυρνώντας πίσω στο Παρίσι και βρίσκοντας παλιούς του φίλους. Πρόκειται για έναν αρκετά αστικοποιημένο κύκλο, ο οποίος δέχεται τον Αλέν, αλλά όχι τον ανήσυχο αλκολικό Αλέν. Ανακαλύπτει πως οι φίλοι του δεν συνέχισαν την φιλοσοφία που είχαν όταν ήταν νέοι και η επίσκεψη του στο Παρίσι καταλήγει από ένταξη στην κοινωνία σε αποχαιρετισμό. Έχουν ξεχάσει το ποτό, δεν θεωρούσαν ότι έχει κάποιο νόημα, ήταν απλά διασκέδαση, σε αντίθεση με τον Αλέν, ο οποίος έχει συνειδητοποιήσει πώς <em>είναι δύσκολο να είσαι άνδρας όταν δεν το θέλεις</em> και καταλήγει στο συμπέρασμα πως δεν περιμένει κάτι από την ζωή του. Ειδικά όταν δεν μπορεί να βρει τους φίλους ή κάτι να τον στηρίξει και να τον πείσει για το αντίθετο. Αυτοκτονεί μ' ένα πιστόλι ένα πρωί και αφήνει γράμμα στην γυναίκα του λέγοντας ότι αυτοκτόνησε γιατί δεν είχε νόημα η δικιά του η ζωή και θα ήθελε να το δώσει σε άλλον. Μια ταινία που θα μπορούσε να μοιάζει με λογοτεχνικά έργα Γάλλων υπαρξιστών. Ο Louis Malles έχωντας σκηνοθετήσει film noir γνωρίζει καλά πώς ν' αποδώσει την αγωνία σε μια ταινία και η ασπρόμαυρη εικόνα είναι ένα μεγάλο συν. Όπως επίσης και η σωστή χρήση που έκανε με το μονταζ, τον ήχο και την απομνημόνευση σκηνών. Θα ήθελα να σταθώ στο τελευταίο το οποίο και θαύμασα περισσότερο... Ο θεατής θυμάται σκηνές και δεν μένει στην εντύπωση του πως η ταινία μας δείχνει έναν αλήτη πρωταγωνιστή αλλά έναν άνθρωπο με πραγματικές υπαρξιακές ανησυχίες. Η αγωνία του ήρωα για το πως θα καταλήξει το αμέσως επόμενο λεπτό, κεντράρει και το ενδιαφέρον του θεατή για να καταλάβει αργότερα πως πρόκειται για το παράλογο της ύπαρξης. Είναι από τις ταινίες που θέλω να περιγράψω την κάθε σκηνή και να δώσω στον άλλο να καταλάβει ταυτόχρονα τον λυρισμό της και την αγωνία της. Φυσικά κάτι τέτοιο γίνεται κατανοητό μόνο όταν την δει κάποιος. Όποιος έχει ασχοληθεί με τις θεωρίες του υπαρξισμού θα μπει στο top 10 του (όπως έγινε και με 'μενα) αλλά όποιος δεν ασχολείται ιδιαίτερα, δεν θα πειστεί από μια απλή κριτική αρχικά. Θα έπρεπε να της δώσει μια ευκαιρία βέβαια. Θα μπορούσε να μας πείσει ότι η αυτοκτονία μπορεί να φανεί λύση σε υπαρξιακά θέματα. Το πορτρέτο ενόςανθρώπου με αποστροφή προς την ζωή που δεν θα ερχόταν τελικά.</span></div><div> </div></div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 363px; DISPLAY: block; HEIGHT: 243px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://hagestolz.com/feu_follet.jpg" /><br /><br /><p></p></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-128377775001144655?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-60267159128256558682009-01-08T11:58:00.004+02:002009-01-08T12:27:12.397+02:00Τα τελευταία χρόνια ο Γερμανικός κινηματογράφος γνωρίζει μία άνθηση αφου και ποιοτικά καλές ταινίες βγαίνουν και πηγαίνουν καλά εμπορικά.Το δεύτερο βέβαια επηρεάζεται άμεσα και απο την πτώση του Hollywood σε όλους τους τομέις.Απο τις πρώτες ταινίες αυτής της ανάκαμψης ήταν το Das experiment του Oliver Hirschbiegel.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.amazon.com/images/P/B00009AVA8.01._SCLZZZZZZZ_.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 327px; height: 475px;" src="http://images.amazon.com/images/P/B00009AVA8.01._SCLZZZZZZZ_.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><strong>Σκηνοθέτης:</strong> Oliver Hirschbiegel<br /><strong>Σενάριο:</strong> Mario Giordano(novel),Mario Giordano(screenplay)<br /><strong>Προβλήθηκε :</strong> 2001<br /><strong>Είδος:</strong> Δραματικό,Θρίλερ<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Υπόθεση</span>-Ένας ερευνητής ανθρωπίνων συμπεριφορών δημοσεύει αγγελία που ζητάει ανθρώπους για εξομοίωση συνθηκών φυλακής.Οι άνθρωποι που ανταποκρίνονται χωρίζονται σε κρατούμενους και δεσμοφύλακες ενώ όλες τους οι κινήσεις παρακολουθούνται.Αρχικά το πείραμα πηγαίνει όπως το περιμένουν αλλά κάποια στιγμή ξεφεύγει απο κάθε έλεγχο.<br /><br />Το ''story'' είναι ανάλογο με αυτό του πρόσφατου Die welle(Το κύμα) και βασίζεται όπως και εκείνο σε αληθινά γεγονότα και σε βιβλίο.Δεν το έχω ψάξει όμως μου φαίνεται κάπως κάποιοι άνθρωποι να τα δέχτουν όλα αυτά τόσο εύκολα και να μην φύγουν έστω και αν είχαν ανάγκη τα λεφτά.Κάνοντας αυτή τη παραδοχή βλέπουμε οτι το Πείραμα ειναί πολυ πιο προσεγμένο και βαθύ απο το πρόσφατο κύμα οπου η αλήθεια είναι οτι περίμενες το κάθε τι που θα γίνει.Εδώ η ανάλυση στην αντίδραση του κάθε χαρακτήρα είναι πολύ πιο προσεγμένη, ειδικά στον Tarek(πρωταγωνιστής) και τα κλισέ αποφεύγονται.Οι μεταπτώσεις είναι συχνές και οι χαρακτήρες δεν έχουν μια όψη δηλαδή δεν είναι καρικατούρες όπως στο κύμα.Εχει ενδιαφέρον να βλεπεις πως οι άνθρωποι βγάζουν τον πραγματικό εαυτό τους κάτω απο συνθήκες πίεσης(κρατούμενοι) ή όταν έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν εξουσία(δεσμοφύλακες) ενώ αυτός που τους ελέγχει βγάζει όλη του την αλλαζονεία και τελικά όλο αυτό του γυρνάει boomerang.Απειροι συμβολισμοί μπορούν να γίνουν και σε επίπεδο κοινωνίας.<br />Προσωπικά δεν το θεωρώ μία μεγάλη ταινία αλλά μία πολύ καλή οπου μπορείς να τη δεις ευχάριστα δίνει με πολύ σωστό και οχι τόσο αναμσημένο τρόπο οτι θέλει να σου δώσει και σκηνοθετικά και υποκριτικά είναι πάρα πολυ υψηλά.Για αυτό άλλωστε και έκανε τόσο πάταγο.Απο την άλλη η ''Πτώση'' του ίδιου σκηνοθέτη μου άρεσε περισσότερο κυρίω λόγω της έντασης που έβγαζε ενω η αγαπημένη μου απ όλες αυτες παραμένουν ''Οι ζωές των άλλων''.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.dvdtimes.co.uk/images/dasexperiment5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 315px; height: 174px;" src="http://www.dvdtimes.co.uk/images/dasexperiment5.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.calendarlive.com/media/photo/2002-09/4486324.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 299px; height: 224px;" src="http://www.calendarlive.com/media/photo/2002-09/4486324.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-6026715912825655868?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>zumuritonoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-57476166553061399082009-01-04T13:20:00.004+02:002009-01-04T14:04:06.333+02:00Μιας κι έχει αναφερθεί αρκετός (για τις αναρτήσεις μας πάντα) Ιταλικός κινηματογράφος σκέφτηκα να γράψω για μια ταινία που μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον όταν την είχα δει. Το Accatone του Pier Paolo Pasolini, το οποίο είναι και το πρώτο του κινηματογραφικό έργο.<br /><br /><strong>Σκηνοθέτης:</strong> Pier Paolo Pasolini<br /><strong>Σενάριο:</strong> Pier Paolo Pasolini<br /><strong>Προβλήθηκε (στις Η.Π.Α.):</strong> 4 Απριλίου 1968<br /><strong>Είδος:</strong> Δραματικό<br /><br /><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 219px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287407128821605026" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Lg4Zm6IXSuA/SWCkxRBHoqI/AAAAAAAAAA0/iocSZ7anOCw/s320/accatone.JPG" />Βρισκόμαστε στην Ρώμη την δεκαετία του 60 (η ταινία γυρίστηκε το 1961, όχι κάποια ιδιαίτερα κοντινή χρονολογία με αυτή της προβολής της). Ο Vittorio Accattone δεν έχει δουλέψει ποτέ στην ζωή του και προκειμένου να βγάλει χρήματα, εκπορνεύει την κοπέλα του, Μανταλένα. Ο Ακατόνε κάνει παρέες με άνεργους και αδρανής ανθρώπους. Όταν η κοπέλα του συλαμβάνεται αρχίζει η πτώση του Ακατόνε. Επισκέπτεται την γυναίκα και τον γιο του από τους οποίους είναι απομακρυσμένος, πηγαίνει στην εκκλησία και παρακαλεί για έλεος. Τότε γνωρίζει μια αφελή κοπέλα, την Στέλλα, την οποία αποφασίζει να αποπλανήσει για να εκπορνεύσει προκειμένου να στρώσει ξανά η ζωή του. Εκείνη, αγαπάει τον Ακατόνε και πράγματι εκπορνεύεται. Ο Παζολίνι βασίστηκε στο λογοτεχνικό του έργο Una vita violenta για να γυρίσει το Ακατόνε. Η ταινία έχει ένα ποιητικό ύφος όσο μιλάμε για σκηνογραφία αλλά μια ρεαλιστικότητα όταν μιλάμε για σενάριο. Είναι η Ιταλία που έζησε ο Παζολίνι. Μια Ιταλία που δεν έπαψε να υποφέρει, ακόμα και μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ήρωες νομίζεις ότι πάντα υπήρχαν. Και την δεκαετία του 40', και του 60', ίσως και σήμερα. Ζωές περιθωριοποιημένων και φτωχών ανθρώπων που προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια κοινωνία που τους υποδέχθηκε σκληρή. Γυρισμένη σε αληθινά τοπία, εκτός από ποιητική όπως είπα προηγουμένως, η ταινία φαίνεται ακόμα πιο ρεαλιστική γιατί σκέφτεσαι ότι θα μπορούσες να κοιτάξεις από το παράθυρο σου και να δεις τέτοιους ανθρώπους. Δίχως να γνωρίζω πολλά για εκείνη την εποχή, υποπτεύομαι πως η μάσκα της ευημερίας ήταν αυτή που κυριαρχούσε. Οι Ιταλοί προσπαθούσαν να πείσουν τον λαό ότι όλα είχαν τελειώσει (μιλάμε για τα κακά που φέραν οι ίδιοι με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), κάτι που δεν ίσχυε και ο Παζολίνι κατάφερε να τ' αποτυπώσει με έναν χαρακτήρα επαναστατικό για τα δεδομένα της εποχής του, παρουσιάζοντας την βία της εξουσίας, τον ρατσισμό, την απομόνωση και την απόγνωση που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ο τραγικός ήρωας. Ο ίδιος θεωρούσε αυτά τα δεδομένα διαχρονικά, κάτι που οδήγησε την ταινία στην άσχημη αντιμετώπιση της από... ακροδεξιούς και ύστερα από δηλώσεις του, τον θάνατο του το 1975. Η αλήθεια και ο ρεαλισμός είναι οι λόγοι μάλλον που όλες οι ταινίες του Παζολίνι αντιμετωπίστηκαν σαν να μιλάγαμε για τέρας-δημιουργό. Έτσι λοιπόν και το Ακατόνε. Δεν σοκάρει τόσο, γιατί ζούμε σε άλλη εποχή και ξέρουμε άλλα πράγματα για παρελθοντικές και παροντικές καταστάσεις αλλά ωστόσο κεντρίζει το ενδιαφέρον και σε κάνει να συνειδητοποίησεις κάποια πράγματα που ίσως ποτέ δεν αναφέρθηκαν. Αν έχει ακούσει κανείς για τις βίαιες σκηνές του αλλά θα ήθελε να παρακολουθήσει, το Ακατόνε είναι η κατάλληλη ταινία, γιατί εκεί την βία δεν την βλέπουμε ομά σαν μεμονωμένο περιστατικό, εννοείται...<br /></p><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 350px; DISPLAY: block; HEIGHT: 258px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://osiris2.pi-consult.de/userdata/l_1/p_2/library/image/accatone.jpg" /><br /></p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 290px; DISPLAY: block; HEIGHT: 228px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.iicstoccarda.esteri.it/IIC_Stoccarda/webform/..%5C..%5CIICManager%5CUpload%5CIMG%5C%5CStoccarda%5CPasolini%20Accatone.jpg" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-5747616655306139908?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-61572015775116288522009-01-04T12:08:00.003+02:002009-01-04T12:39:02.029+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.mgm.com/mgm/uk_images/box-dvd/FELLINI%27S_SATYRICON_HIRES.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 282px; height: 400px;" src="http://www.mgm.com/mgm/uk_images/box-dvd/FELLINI%27S_SATYRICON_HIRES.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><strong>Σκηνοθέτης</strong>: Frederico Fellini<br /><strong>Σενάριο:</strong> Petronius(βιβλίο),Frederico Fellini<br /><strong>Προβλήθηκε:</strong> 1970<br /><strong>Είδος:</strong> Κοινωνικό/Δραματικό/Κωμικό<br /><br /><strong></strong><br /><br /><br />Αρχίζω με μια ταινία του ίσως μεγαλύτερου Ιταλού σκηνοθέτη του Φρεντερίκο Φελίνι.<br /><span style="font-weight: bold;"> Υπόθεση</span>-Βασισμένο στο ομόνυμο βιβλίο του Πετρόνιου που αναφέρεται στην εποχή του Νέρωνα και θεωρείται η πρώτη νουβέλα που γράφτηκε ποτέ.Τοποθεσία η Ρώμη εκείνης της εποχής και πρωταγωνιστές 2 νεαροί φοιτητές που μην υπολογίζοντας τις συνέπειες των πράξεων τους πέφτουν σε διάφορες ακολασίες αρμονισμένες φυσικά με το κλίμα της εποχής που το βιβλίο/τανία αναφέρεται αλλα και της ποχής που η ταινία δημιουργήθηκε.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γνώμη-</span>Ο Φελίνι έχει ξεφύγει απο το κλίμα των πρώτων ταινιών του και έχει περάσει σε ένα διαφορετικό επίπεδο.Μέγας άρχοντας της εικόνας ξέρει να προκαλεί με αυτή μέσω των χρωμάτων,της υπερβολής και του σουρεαλισμού.Οι δύο κεντρικοί ηρωές του αλλά και όλοι οι υπόλοιποι(ειδικά ο ποιητής και ο οικοδεσπότης) φαίνεται να μη νοιάζονται για τίποτα παρα για τις εφήμερες απολαύσεις,την επιφάνεια της τέχνης και το πως οι υπόλοιποι θα νοιαστούν έστω και υποκριτικά για αυτούς.Η σκηνοθεσία είναι αριστοτεχνική με τα περισσότερα πλάνα οπως πάντα να είναι γυρισμένα σε στούντιο ενω οι χαρακτήρες σε κάνουν να θες να γελάσεις πριν ακόμα μιλήσουν λόγω των σακατεμένων προσώπων τους και των έντωνων βαψιμάτων τους.Η ταινία δεν πήρε ποτε τις καλύτερες κριτικές και κατηγορήθηκε ειδικά για τα κενά στο σενάριο(που βασίζονται περισσότερο στην ασυνέχεια του βιβλίου) που όμως πιστεύω οτι δεν έχουν τόση σημασία αφου οι συγκεκριμένες καταστάσεις και συνθήκες που πρέπει να τονιστούν τονίζονται.Σημαντικό είναι επίσης το οτι η ταινία δεν κουράζει πουθενά αφού κάθε εικόνα του Φελίνι είναι προσεκτικά φτιαγμένη και σου κρατάει το ενδιαφέρον.Χωρίς να έχω δει επαρκή αριθμό τανιών του Φελίνι η συγκεκριμένη με κάνει και πιστεύω οτι μεγάλα πράγματα με περιμένουν...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://madeinatlantis.com/popular_culture/revolution/4155e1b0.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 238px;" src="http://madeinatlantis.com/popular_culture/revolution/4155e1b0.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.imaginaryyear.com/raccoon/images/satyricon.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 304px; height: 171px;" src="http://www.imaginaryyear.com/raccoon/images/satyricon.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-6157201577511628852?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>zumuritonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-30444045187486741662009-01-03T01:19:00.009+02:002009-01-03T02:45:08.141+02:00Χθές το κανάλι της Βουλής είχε μια ακόμα εξαιρετική ταινία την οποία και είδα. Το Χάος των αδερφών Ταβιάνι...<br /><br /><strong>Σκηνοθέτης</strong>: Paolo &amp; Vittorio Taviani<br /><strong>Σενάριο:</strong> Luigi Pirandello, Paolo Taviani<br /><strong>Προβλήθηκε (στις Η.Π.Α.):</strong> 14 Φεβρουαρίου 1986<br /><strong>Είδος:</strong> Κοινωνικό/Δραματικό/Κωμικό<br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 230px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286841729783549602" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Lg4Zm6IXSuA/SV6iitd1zqI/AAAAAAAAAAo/_mfv26FP204/s320/kaos.bmp" /><em><span style="font-size:78%;"><strong>Είμαι λοιπόν, γιος του Χάους. Και όχι αλληγορικά, μα στην πραγματικότητα, αφού γεννήθηκα κοντά σ’ ένα πυκνό δάσος που οι κάτοικοι του Τζιρζέντι το ονομάζουν Καβούζου, παραφθορά της αρχαίας ελληνικής λέξης Χάος.</strong></span></em><br /><em><span style="font-size:78%;"><strong>ΛΟΥΙΤΖΙ ΠΙΡΑΝΤΕΛΛΟ</strong></span></em><br /><p>Η ταινία αποτελείται από τέσσερις ιστορίες, έναν επίλογο και μια εισαγωγή που τις συνδέει όλες μαζί. Φόντο η Σικελία στις αρχές του 20ου αιώνα. Η πρώτη ιστορία που λέγεται "Ο άλλος γιος" διηγείται την ιστορία μιας μισότρελης γυναίκας η οποία ζει με την θύμηση των δύο παιδιών της που έχουν μεταναστεύσει στην Σάντα Φε και έχουν χάσει κάθε επικοινωνία μαζί της. Όταν αρχίζει να υπαγορεύει ένα γράμμα που θέλει να τους στείλει στον γιατρό του χωριού, του αποκαλύπτει πως έχει έναν τρίτο γιο, ο οποίος είναι αποτέλεσμα βιασμού. Ο συγκεκριμένος γιος την υπεραγαπά και θέλει να βρίσκεται κοντά της για να την φροντίζει αλλά αυτή δεν μπορεί να τον δεχθεί γιατί το πρόσωπο του της θυμίζει τον βιαστή της. Ο γιάτρος προσπαθεί να της δείξει τι είναι λογικό και τι παράλογο στις αποφάσεις της δίχως αποτέλεσμα. Η συγκεκριμένη ιστορία μας παρουσιάζει απλουστευμένα το συναίσθημα της νοσταλγίας και του ηθικού διλήμματος (που γενικά απαρτίζει όλη την ταινία) καθώς και πως επήρεασαν οι ιστορικοπολιτικές καταστάσεις της Ιταλίας τους απλούς ανθρώπους της που αφέθηκαν στην μοίρα τους... Στην δεύτερη ιστορία που λέγεται "Ο Σεληνιασμένος" βλέπουμε την ζωή ενός νιόπαντρου ζευγαριού και πως ταράζονται οι σχέσεις τους όταν η γυναίκα ανακαλύπτει ότι ο άνδρας της παθαίνει επιληπτική κρίση κάθε πανσέληνο. Καλεί την μητέρα της (η οποία είναι και αυτή που κινεί τα νήματα όσον αφορά τις αποφάσεις για την ζωή της κοπέλας) και τον ξάδερφο της να τους βοηθάνε κάθε φορά που ο άνδρας της σεληνιάζεται. Ο ίδιος ο άνδρας νιώθει τύψεις για την αρρώστια του. Ένα βράδυ, λίγο πριν την πανσέληνο, η κοπέλα ύστερα από... πλύση εγκεφάλου της μητέρας της κάνει έρωτα με τον ξαδέρφο της αφήνοντας στο πίσω μέρος του μυαλού την κατάσταση του άνδρα της. Ο ξάδερφος της, μη μπορώντας να ξεχάσει τις κραυγές του μέσα στην νύχτα, προσπαθεί να τον βοηθήσει (και τα καταφέρνει). Η κοπέλα συνειδητοποιεί πόσο πολύ αγαπά τον άνδρα της και ότι θα πρέπει να σταθεί δίπλα του σ' αυτή την δύσκολη στιγμή. Αυτή η ιστορία κάνει πιόνια τους ήρωες στο σκάκι των ηθικών αξιών και ουσιαστικών προβλημάτων. Πώς μπορεί μια γυναίκα να κάνει έρωτα με τον ξάδερφο της αλλά να μην δέχεται την αρρώστια του άνδρα της (η οποία αρρώστια έχει υποστεί κοινωνική κατακραυγή) ; Ίσως ο άνθρωπος δεν κοιτάει την ευημερία του μακροπρόθεσμα αλλά προσπαθεί να την φέρει άμμεσα και ατομικά όσο πιο εύκολα γίνεται. Παρατηρούμε την κλιμάκωση της αλληγορίας σε όλο αυτό το... χάος σιγά σιγά. Η τρίτη ιστορία λέγεται "Το κιούπι"και είναι η πιο σουρεαλιστική απ' όλες. Ένας πάμπλουτος γαιοκτήμονας κάνει παραγγέλια ένα τεράστιο κιούπι για να βάζει μέσα τις ελιές του, το οποίο και τοποθετεί στο κέντρο του σπιτιού του. Το πρώτο βράδυ το κιούπι σπάει μυστηριωδώς και οι υπηρέτες του φωνάζουν τον καλύτερο αγγειοπλάστη σε όλη την Σικέλια, ο οποίος έχει μια μαγική κόλα, για να φτιάξει το κιούπι. Στον βοηθό που του βάζει ο γαιοκτήμονας, ο αγγειοπλάστης ισχυρίζεται πως είναι γιος του σατανά και ότι αυτός είναι ο λόγος που η κόλα του είναι τόσο ισχυρή. Κολλώντας το κιούπι, ο αγγειοπλάστης μένει μέσα και δεν μπορεί να βγει. Ο γαιοκτήμονας απαιτεί να βγει από το κιούπι του δίχως να το σπάσει. Οι υπηρέτες πέρνουν το μέρος του γαιοκτήμονα ο οποίος αρχίζει να θεωρεί τον εαυτό του έναν ήρωα της καθημερινότητας. Έπειτα από έναν χορό κάτω από το φεγγάρι που πιθανόν να συμβολίζει την ελεύθερη βούληση της, ο γαιοκτήμονας νευριάζει και σπάει το κιούπι ελπίζοντας ότι ο αγγειοπλάστης θα πεθάνει, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει. Σίγουρα η πιο κωμική από τις τέσσερις ιστορίες, το κιούπι περνάει αλληγορικά μηνύματα τα οποία δύσκολα μπορεί κανείς να περιγράψει με λέξεις. Η πλεονεξία σε όλα τις τα πρόσωπα είναι αναμφισβήτητα αυτό που κάνει αίσθηση. Φοβερή η ατάκα του γαιοκτήμονα που κοιτώντας έναν υπηρέτη του, μικρό σε ηλικία, λέει τα εξής: "Η ζωή είναι άδικη. Αυτό το παιδί δεν έχει φράγκο στην τσέπη του και θα ζήσει άλλα 60 χρόνια ενώ εγώ που έχω τόσα θα ζήσω άλλα 10-15 το πολύ"... Λόγω του τοπίου θα μπορούσα να πω πως μου θυμίζει έντονα χριστιανικές παραβολές. Η τέταρτη και πιο μελαγχολική ιστορία λέγεται "Ρέκβιεμ" και περιγράφει τις προσπάθειες χωρικών να αποκτήσουν δικό τους νεκροταφείο με πρώτο και καλύτερο έναν ετοιμοθάνατο γέροντα ο οποίος βρίσκεται μπροστά και ελέγχει την κτίση του πρώτου τάφου των χωρικών... του δικού του. Ο γέρος αυτός ήταν επίσης και ο πρώτος που έκτισε σπίτι στην περιοχή που βρίσκεται το χωριό. Έντονη και μελαγχολική ταυτόχρονα, είναι η πιο κοινωνικά ορθή ιστορία από τις τέσσερις μιας και η κοινωνική αδικία που δημιουργείται από τις ταξικές διαφορές είναι πρωταγωνίστρια. Τέλος είναι ένας επίλογος, "Συνομιλία με τη μητέρα" όπου βλέπουμε τον συγγραφέα Luigi Pirandello να τον καλεί η μητέρα του στην Σικελία και ανοίγει την καρδιά του για να ανακαλύψει ότι δεν τον τράβηκε τίποτα άλλο παρά η θύμηση της μιας και είναι νεκρή. Όλη η ταινία συνδέεται μ' ένα κοράκι στο οποίο έχουν φορέσει ένα κουδούνι. Το κοράκι συμβολίζει την κακοτυχία. Θα μπορούσαμε να πούμε πως το κουδούνι θέλει να τονίσει την παρουσία του κορακιού, άρα και την έντονη κακοτυχία των ηρώων ή να ενώνει μουσική (όπως ισχυρίζεται ο ήρωας στην αρχή που δένει στο κοράκι το καμπανάκι φωνάζοντας "μουσικη!") με κακοτυχία για να μας τονίσει πως πάντα υπάρχει η ελπίδα και η ευτυχία μέσα στην δύστυχη από την φύση της καθημερινότητα. Φυσικά ο μόνος τρόπος για να καταλάβει κανείς τι εννοεί ο τίτλος τελικά θα πρέπει να σκεφτεί την συνύφανση συναισθημάτων και καταστασέων κάθε φορά. Αν έπρεπε να περιγράψω την ταινία με μια λέξη θα έλεγα νατουραλιστική. Οι Ιταλοί είναι πραγματικά μαέστροι σε τέτοιες ταινίες. Ευνοούν και τα πολλά τοπία που μπορούν να βρουν στην χώρα τους, τα οποία είναι ικανά ν' αποτυπώσουν σε ολόκληρη την ταινία το συναίσθημα που προσπαθούν να μας περάσουν οι ηθοποιοί. Και η παραμικρή λεπτομέρεια λοιπόν σε εγκλιματίζει. Σίγουρα μια από τις ταινίες που μ' εντυπωσίασαν.<br /><br /><br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 160px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.lacucinaeoliana.com/Cinema/Kaos_BW.jpg" /><br /><br /><br /></p><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 251px; DISPLAY: block; HEIGHT: 177px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.filmreference.com/images/sjff_01_img0264.jpg" /></p><br /><p></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-3044404518748674166?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-14639434894189142122009-01-03T00:38:00.003+02:002009-01-03T01:18:47.918+02:00Σήμερα το κανάλι της Βουλής έβαλε κατά τις 22.15 την ταινία "Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν" (The Man Without A Past ) την οποία έτυχε να παρακολουθήσω. Γενικά η Βουλή βάζει αρκετά καλές ταινίες. Τέλος πάντων... έχουμε και λέμε: <div><br /><div><strong>Σκηνοθέτης</strong>: Aki Kaurismaki</div><div><strong>Σενάριο</strong>: Aki Kaurismaki</div><div><strong>Προβλήθηκε (στην Ελλάδα):</strong> 11 Οκτωβρίου 2002</div><div><strong>Είδος:</strong> Κοινωνικό</div><div></div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 424px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.bulldogblog.net/articles/wp-content/uploads/2007/01/man-without-a-past1.jpg" /><br /><div>Στην δεύτερη ταινία της τριλογίας Finland του Aki Kaurismaki η ταινία μας περιγράφει την πορεία ενός άνδρα (Markku Peltola) που φθάνει στο Ελσίνκι με τρένο κι έπειτα από ξυλοδαρμό παθαίνει αμνησία. Καταλήγει στις όχθες ενός ποταμού όπου τον βρίσκουν δύο αδέλφια και του προσφέρουν την βοήθεια τους. Ανίκανος να θυμηθεί το παρελθόν του, προσπαθεί να πιάσει δουλειά και να ορθοπατήσει δίχως αποτέλεσμα. Αρχίζει να κάνει παρέα με απόκληρους της κοινωνίας, φτωχούς ανθρώπους οι οποίοι του προσφέρουν πραγματική βοήθεια σε αντίθεση με την γραφειοκρατική κοινωνία στην οποία θα προσπαθήσει να επιβιώσει. Μέσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους γνωρίζει και μια γυναίκα την οποία και ερωτεύεται (Kati Outinen). Έτσι ο ήρωας φτιάχνει μια ζωή λιτή μέχρι που η ζωή πριν την αμνησία επιστρέφει βάζοντας του το δίλημμα του να επιλέξει ανάμεσα σ' αυτή και την ζωή που έχει τώρα. Ο ήρωας περνάει από διάφορα μεταβατικά στάδια που αφορούν τα συναισθήματα του. Από την απόγνωση και την δυστυχία στην αξιοπρέπεια και την ευτυχία. Ο Aki Kaurismaki εστιάζει στον ήρωα, τα ερεθίσματα που δημιουργούν τον ψυχισμό του και τις σχέσεις του. Μια καθαρά κοινωνική ματιά δηλαδή η οποία έχει πρωταγωνιστές τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους της κοινωνίας. Χρησημοποιεί κυνικό τρόπο για να το περάσει στον θεατή (είτε μέσω των πλάνων, είτε μέσω των ηθοποιών). Οι ήρωες χαρακτηρίζονται από ανθρωπιά και προσπαθούν να ζήσουν σ' έναν κόσμο δίχως κρατική πρόνοια. Η ταινία έχει μια ιδιαιτερότητα η οποία κεντρίζει τον θεατή (είτε του αρέσει, είτε όχι), μια περηφανία και αξιοπρέπεια μέσω μιας αρκετά ατμοσφαιρικής σκηνοθεσίας η οποία -εκτός του ότι έχει φανερές επιρροές από Χόλιγουντ- ευνοείται κυρίως από την φωτογραφία και την αρκετά πρωτότυπη μουσικη (rock 'n' roll). Παρόλο που η προέλευση της είναι Φινλανδική και οι ηρωές της ψυχροί ως εκεί που δεν πάει βλέπεται ευχάριστα, με τρόπο που μπορεί να την δει ένας θεατής συνηθισμένος σε δυτικό κινηματογράφο δίχως όμως να ξεχάσει από που προέρχεται. Η ταινία κέρδισε το μεγάλο βραβείο της επιτροπής και το βραβείο γυναικεία ερμηνείας για την Kati Outinen στις Κάννες το 2002. Ο ίδιος ο Aki Kaurismaki δήλωσε πως οι απόψεις του περί οικονομίας, πολιτικής και έρωτα μπορούν να βρεθούν σ' αυτή την ταινία και μόνο.</div><div> </div><div> </div><div></div><div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 217px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://www.girishshambu.com/blog/man-without-a-past.jpg" /></div><br /><div></div><br /><div></div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 257px; CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://images.salon.com/ent/movies/review/2003/04/04/man_without/story.jpg" /><br /><br /></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-1463943489418914212?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9163401868761808817.post-10179389981822543952009-01-02T15:56:00.002+02:002009-01-03T17:31:16.153+02:00Γεια σας! Είμαστε η passenger (Ευγενία), ο kiratzos (Γιάννης) και η Rania(-)και δημιουργήσαμε αυτό το blog για να μοιραστούμε με άλλους bloggers και αναγνώστες του internet την αγάπη μας για τον κινηματογράφο.<br /><em><strong>passenger speaking</strong>: </em>Με λένε Ευγενία, είμαι 16 (στα 17) ετών, μαθήτρια λυκείου και τ' όνειρο μου είναι να γίνω σκηνοθέτης. Αγαπημένοι σκηνοθέτες (μιας και το blog έχει να κάνει με κινηματογράφο...) είναι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Andrei Tarkovsky, ο Κώστας Γαβράς, ο Quentin Tarantino, o Alfred Hitchcock και ο Krzysztof Kieślowski. Όλοι για διαφορετικούς λόγους. Δεν συνηθίζω να επικεντρώνομαι σε σκηνοθέτη βέβαια, αλλά στο σύνολο, γι' αυτό και οι αγαπημένες μου ταινίες και το κινηματογραφικό στυλ για το οποίο θα γράψω και μ' αρέσει δεν περιορίζονται σε συγκεκριμένους σκηνοθέτες. Αγαπημένο ηθοποιό δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Στο θέμα soundtrack μ' έχει κερδίσει ο Goran Bregovic στην μουσική που έχει γράψει για ταινίες του Εmir Kusturica. Αυτά για μένα...<br /><em><strong>Kiratzos speaking</strong>: </em>Στο δεύτερο έτος οικονομικού τμήματος του Παντείου πανεπιστημίου σκοτώνω(με κλωτσιά αλα Τσακ Νόρις) τις μπόλικες ελεύθερες ώρες μου βλέπωντας ταινίες στο σπίτι είτε πηγαίνοντας στον κινηματογράφο. Αγαπημένοι σκηνοθέτες και ταινίες αλλάζουν συνέχεια όσο βλέπω περισσότερα νέα και παλιά πράγματα. Διαχρονικά αγαπημένοι είναι ο Woody allen, οι Coen brothers και o Emir Kusturica. M' αρεσει πολυ ο 70s αμερικανικος κινηματογράφος(ανεξάρτητος και μη)και ψάχνομαι όσο μπορώ στον ευρωπαικό. Μέσα απο το blog θα προσπαθήσουμε να διαδώσουμε τις οποιες γνώσεις μας, σκέψεις μας και προτάσεις μας με την α (f(x)=a/2*4) εμπειρία που αποκτούμε βλέποντας άλλα περισσότερο το κάψιμο μας και την τρέλα μας για τον κινηματογράφο.<br /><em><strong>Rania speaking</strong>: </em>Δεν χρειαζεται καποια ειδικη επεξηγηση το ονομα φανταζομαι, εχω μπει στον 17ο χρονο της ζωης μου και μεσα σε ολα βλεπω ταινιες. Σκηνοθετες.. Κιουμπρικ, Ταραντινο, Χιτσκοκ, Αλεν, οι αδερφοι Κοεν και ο -kill me for that-Αρονοφσκι. Αγαπημενοι ηθοποιοι πολλοι, ολοι με τα σκαμπανεβασματα τους. Αν και πιο παλια η τρελα με τις ταινιες ειχε φτασει στο ζενιθ και τωρα εχει κατευνασει, εν οψη διακοπων θα ξαναρχισουμε το σπορ. Ας κλεισουμε αυτην την αναρτηση λοιπον με μια συμπαθητικη φωτογραφιουλα.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.ischool.gr/image.php?u=56&dateline=1202133063&type=profile"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 192px;" src="http://www.ischool.gr/image.php?u=56&dateline=1202133063&type=profile" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9163401868761808817-1017938998182254395?l=chaos-movies.blogspot.com' alt='' /></div>warriorhttp://www.blogger.com/profile/08988463483724235678noreply@blogger.com3