Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

Το νησί των καταραμένων

Για τα δεδομένα μου πάω συχνά κινηματογράφο τελευταία... Σήμερα λοιπόν είδα το Shutter Island, την καινούρια ταινία του Scorsese. Θα γράψω και για Ghost Writer κάποια στιγμή.

Σκηνοθέτης:
Martin Scorsese
Σεναριογράφος: Laeta Kalogridis, Dennis Lehane(βιβλίο)
Προβλήθηκε: Φεβρουάριος 2010
Είδος: Θρίλερ, Μυστηρίου, Αστυνομικό


Την δεκαετία του 50, ένας αστυνομικός με τον καινούριο συνεργάτη του φτάνουν σ' ένα νησί το οποίο στεγάζει ένα ψυχιατρείο όπου περιθάλπονται επικίνδυνοι ψυχασθενείς με σκοπό να εξιχνίασουν την μυστηριώδη δραπέτευση μιας ασθενούς. Οι καταιγίδες εμποδίζουν τον αστυνομικό να φύγει και αρχίζει ν' ανακαλύπτει στοιχεία τα οποία τον οδηγούν στην τρέλα. Ανακαλύπτει ότι οι γιατροί κάνουν πειράματα στους ασθενείς τους και σιγά σιγά αμφιβολίες για την ψυχική του υγεία αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Είναι αληθινά όλα αυτά; Είναι τρελός ή πάει κάποιος να τον τρελάνει;
Αυτά τα ερωτήματα θέτει ο σκηνοθέτης στον θεατή ο οποίος μετά την λήξη της ταινίας δεν θα ξέρει τι να πιστέψει. Μια ταινία για την παράνοια και την λογική. Την κοντινή τους σχέση και πώς υπερισχύει η μία έναντι της άλλης, ακόμα και όταν το τοπίο ξεκαθαρίζει. Η ταινία έχει μια μαεστρική σκηνοθεσία. Ακόμα κι αν δεν σου πουν ότι είναι Scorsese, καταλαβαίνεις πως πρόκειται για κάποιο "θηρίο". Οι ηθοποιίες -με αυτή του Di Caprio να ξεχωρίζει- έχουν μια δόση από Χιτσκοκικές ταινίες του 50'. Ο τρόπος που έχει τοποθετηθεί η σκέψη είναι Καφκική. Το θέμα που καταπιάνεται έχει την διαχρονικότητα που έδωσε ο Κιούμπρικ στις ταινίες του. Μια απίστευτη συνταγή για να γυρίσει κανείς θρίλερ δίχως να τον κατηγορήσουν για αντιγραφή. Τα παιχνίδια του μυαλού πάντα άρεσαν και πάντα κατέληγαν να τελειώνουν λίγο άδοξα, λίγο ξενέρωτα. Η συγκεκριμένη ταινία σου δίνει το τέλος το οποίο περιμένεις να δεις, όχι για να μην την πεις "Αμερικανιά", αλλά για να δέσει με όλη την υπόλοιπη. Δίνει αυτό που υπόσχεται με λίγα λόγια. Στην αρχή σκεφτόμουν ότι θα έδινε άλλη αίσθηση το ασπρόμαυρο αλλά γρήγορα το ξέχασα γιατί το μουντό σκηνικό που αποδίδεται είναι ιδανικό έγχρωμο. Καθ' όλη την διάρκεια παρουσιάζονται λίγα στοιχεία που θα σε κάνουν να "μαντέψεις" το τέλος της ταινίας, ακόμα κι αν το περιμένεις. Κι εκεί είναι η ευφυΐα: οτιδήποτε κι αν αποδειχθεί στο τέλος, η ταινία θα έχει επικεντρωθεί στο ανθρώπινο μυαλό, στο οποίο -αν και κάτοχος- δεν θα έχεις καταφέρει να εισχωρήσεις. Θα μπορέσεις να πεις ότι κατέληξε όπου κατέληξε λογικά αλλά και παρανοικά. Γνωρίζεις, η αλήθεια είναι μπροστά σου αλλά έχεις συγχυστεί, δεν ξέρεις τι έχεις πιστέψει.
Επιμένω πως η μαγεία της ταινίας βρίσκεται στην σκηνοθεσία και το τί κατάφερε αυτή να κάνει σε υπόθεση, ηθοποιούς και την σχέση της ταινίας με το κοινό. Ίσως όχι η καλύτερη ταινία για το ανθρώπινο μυαλό αλλά σίγουρα μια από τις πιο ώριμες.

2 σχόλια:

  1. Πολύ πολύ ενδιαφέρον το blog σου. Μήπως ξέρεις που θα μπορούσα να βρω τη διπλή ζωή της Βερόνικα με ελληνικούς υπότιτλους. Έχοντας την υπόνοια πως την έχει ήδη προβάλει η ΕΤ έψαξα στο ψηφιακό αρχείο της αλλά δεν βρήκα απολύτως τίποτα. Περιμένω την πολύτιμη απάντηση.

    Χαιρετώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου, Λαμπρινή. Συγγνώμη που απαντάω τόσο αργά, αλλά δεν πολυγράφω πια.
    Δε γνωρίζω πού μπορείς να την βρεις, δυστυχώς. Εγώ από σπόντα την είχα νοικιάσει από ένα βιντεοκλαμπ που έκλεισε κιολας.
    Μπορείς να ψάξεις για υπότιτλους είτε googlαροντας, είτε εδώ http://www.bsplayer-subtitles.com/
    προσωπικά μ'έχει βολέψει αρκετά το site (και ο player).

    ΑπάντησηΔιαγραφή