Το Εξπρες του Μεσονυκτίου

Επιτέλους κατάφερα να δω μια ταινία που τόσο μιλάνε γι' αυτή.

Σκηνοθέτης: Alan Parker
Σενάριο: Billy Hayes(βιβλίο)
Oliver Stone
Προβλήθηκε: 1978
Είδος: Δραματικό

Η ταινία είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία. Το 1970 ο νεαρός Αμερικανός Billy Hayes πάει ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη με την κοπέλα του για διακοπές και εκεί αγοράζει μια ποσότητα χασίς για χρήση προσωπική και για τους φίλους του μιας και η τιμή του ήταν φθηνή. Στο αεροδρόμιο όμως γίνεται σωματικός έλεγχος από τους Τούρκους αστυνομικούς και ανακαλύπτουν την ποσότητα των ναρκωτικών την οποία και είχε δέσει πάνω του. Τον πηγαίνουν στις Τούρκικες φυλακές όπου και παραμένει μέχρι να βρεθεί δικηγόρος και να δικαστεί στο Τούρκικο δικαστήριο. Τα πράγματα δεν πηγαίνουν πολύ καλά μιας και η Τουρκική δικαιοσύνη θέλει να δείχνει προς τα έξω το προφιλ του αυστηρού και της παραδειγματικής δικαιοσύνης. Η Αμερικανική πρεσβεία δεν μπορεί να επέμβει γιατί οι Τούρκοι τους έχουν περιορισμένους. Ο Μπίλι δικάζεται σε 4 χρόνια φυλάκισης για κατοχή ναρκωτικών. Στις φυλακές τα πράγματα είναι μια μικρή σκιαγράφηση της κοινωνίας με τις σχέσεις εξουσίας εντονότερες. Οι κρατούμενοι τρώνε συχνά ξύλο από τους δεσμοφύλακες, υπάρχουν οι γλείφτες και τα τσιράκια των αστυνομικών, διακινούνται ναρκωτικά (!) και οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε κλίκες και ομάδες... επιβίωσης. Παρόλα αυτά ο Μπίλι γνωρίζει και άλλους αλλοδαπούς φυλακισμένους και αμέσως γίνονται φίλοι. Όλοι τους παλαιότεροι από αυτόν του προτείνουν να χρησημοποιήσει το Εξπρες του Μεσονυκτίου που στη γλώσσα της φυλακής δεν είναι τίποτα άλλο παρά η απόδραση. Ο Μπίλι περιμένει υπομονετικά 3,5 χρόνια μέχρι που τον καλούν για δίκη ξανά. Αυτή τη φορά η εντολή από την Άγκυρα είναι η ισόβια καταδίκη του Μπίλι για εμπόριο ναρκωτικών. Ο Μπίλι προσπαθεί ν' αποδράσει αλλά μετά από κάποιες αποτυχημένες απόπειρες και βλέποντας τους φίλους του να καταρρέουν μπροστά στα βασανιστήρια των αστυνομικών, ξεσπάει, σκοτώνει το καρφί της φυλακής και καταλήγει σε ψυχιατρείο. Η επίσκεψη της κοπέλας του του δίνει κουράγιο για να μην τρελαθεί και να το σκάσει από εκεί. Έπειτα από συμπλοκή με δεσμοφύλακα που είχε και στις φυλακές, ο Μπίλι σκότωντας τον, ντύνεται αστυνομικός και καταφέρνει να βρεθεί έξω από τις φυλακές. Ξεφεύγει στην Ελλάδα και 3 βδομάδες μετά βρίσκεται στην Αμερική. Η ταινία ήταν εκπληκτική. Η παραγωγή τόσο προσεγμένη που αποδίδει στην ταινία μια ρεαλιστικότητα αλλά ταυτόχρονα μια διαχρονικότητα. Ούτε που καταλαβαίνεις ότι η ταινία γυρίστηκε πριν 30 χρόνια και πραγματικά σου δίνει να καταλάβεις το κλίμα της φυλακής. Σε όλο αυτό βέβαια δεν θα μπορούσε να μην συμβάλλει η μεταφορά από βιβλίο σε σενάριο του Όλιβερ Στόουν. Ο σκηνοθέτης γίνεται όχι ο αφηγητής αλλά ο ξεναγός στην πραγματικότητα του Μπίλι Χέηζ. Ο Brad Davis είναι εκπληκτικός στον ρόλο του και δίνει μια φοβερή ερμηνεία. Πιστεύεις πραγματικά ότι αυτός ο άνθρωπος νιώθει την αδικία στο πετσί του και θέλει την ελευθερία του πάσει θυσία. Η σκηνή που παθαίνει υστερία όταν πέρνουν και τον τελευταίο του φίλου εξαιτίας ενός κρατουμένου που ήταν ευνοημένος από τους δεσμοφύλακες επειδή έγλυφε σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Πιστεύεις κάθε λεπτό πως είναι έτοιμος για όλα. Και φυσικά όταν τελειώνει η ταινία νιώθεις μια ανακούφιση και ότι είσαι κι εσύ μέτοχος της ιστορίας. Πέρα από την έκπληξη που σου δίνει η ταινία επειδή είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία, μπορείς να πάρεις σαν παράδειγμα αυτές τις πολύ ιδιαίτερες και τραβηγμένες κατάστασεις της ζωής που εκφράζουν αλήθειες για την δομή της κοινωνίας, της εξουσίας και της ελευθερίας.

La Science des Reves

Director: Michael Gondry [The Eternal Sunshine of a Spotless Mind]

Release Date: France, 16 August 2006

Starring: Gael García Bernal (Stephane)

Charlotte Gainsbourg (Stephanie)

Alain Chabat (Guy)
Miou-Miou (Christine Miroux)
Emma de Caunes (Zoe)

Plot: Ο Stephane, ένας ταλαντούχος νεαρός ζωγράφος-σχεδιαστής μένει σε μια πολυκατοικία σε συνοικία του Παρισιού. Ο Stephane δυσκολεύεται να ξεχωρίσει τα όνειρα από την πραγματικότητα και αυτό πολλές φορές γίνεται τροχοπέδη στη ζωή του, αλλά είναι και ταυτόχρονα η διέξοδος του από τα προβλήματα με τη δουλειά του και τις άσχημες αναμνήσεις από την παιδική του ηλικία. Δίπλα του μετακομίζει η Stephanie, έξυπνη, προικισμένη και δημιουργική, η οποία έλκεται από τον Stephane χωρίς να το δείχνει και χωρίς να ξέρει ότι είναι γείτονας της. Με το πέρασμα των ημερών, και ο Stephane ανακαλύπτει ότι είναι ερωτευμένος με τη Stephanie και ότι η μορφή της έχει φωλιάσει για τα καλά στα όνειρα του. Θα μπορέσει στο τέλος να κερδίσει τον έρωτά της; Θα μπορέσει να την κάνει τμήμα του περίεργου και μοναδικού κόσμου του, της δικής του πραγματικότητας;

Τρυφερή ταινία, ο σκηνοθετης αφήνει το στίγμα του [ μας θυμίζει το Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού ενώ όχι και τόσο το Be Kind,Rewind του ίδιου σκηνοθέτη φυσικά ]. Τα σκηνικά και η ενδυματολογία δίνουν το σωστό ύφος στη ταινία,η οποία καταφέρνει να διαφοροποιήσει την αγάπη που παρουσιάζει από τον συμβατικό έρωτα των αμερικάνικων ταινιών και να μας θυμίσει ότι η αληθινή αγάπη δεν βρίσκεται στο πιο αστραφτερό χαμόγελο αλλά στο χαρακτήρα, στις σκέψεις, τις συνήθειες, στο κάθε τι.

[personal favourite]

Without

Σήμερα πέρασα από το 10ο φεστιβάλ Γαλλόφωνου κινηματογράφου. Συγκεκριμένα πήγα στο Γαλλικό Ινστιτούτο και είδα το Without. Ελληνική ταινία βέβαια.

Σκηνοθεσία: Aλέξανδρος Αβρανάς
Σενάριο: Aλέξανδρος Αβρανάς, Ιωάννα Ράπτη
Προβλήθηκε: 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσ/νίκης
Είδος: Κοινωνικό

Βλέπουμε την ζωή ενός ζευγαριού, μιας οικογένειας. Η γυναίκα κάπου στα 30, ο άνδρας γύρω στα 35. Μεσοαστοί. Ο άνδρας εργάζεται ως φοροτεχνικός και δεν φαίνεται να του αρέσει η δουλειά του και πολύ. Η γυναίκα έχει αναλάβει τις δουλειές του σπιτιού και το μεγάλωμα του 8χρονου γιού τους. Το περιτρυγιρίζουν οικογένεια και φίλοι. Ακούγεται σαν ένα συνηθισμένο ζευγάρι. Κάποια στιγμή κινείται η υποψία ότι ο άνδρας θα πάρει προαγωγή στη δουλειά του και το ζευγάρι αρχίζει να μεγαλοπιάνεται αλλά και να δείχνει τις αδυναμίες του μπροστά στο κοινωνικό φαίνεσθαι.
Τι συμβαίνει δηλαδή σ' αυτή την ταινία; Τι την κάνει τόσο ιδιαίτερη; Η μοναδική εστιασή που μπορεί να γίνει σε κάτι καθημερινό. Όταν ο θεατής έρχεται να δει μια πραγματικότητα για ανθρώπους γύρω του. Δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές που είναι όμορφοι, άσχημοι, αστοί, πλούσιοι, φτωχοί. Μπορεί να είναι ο καθένας. Γι' αυτό άλλωστε δεν έχουν ονόματα (κάτι που με την τόσο προσεγμένη σκηνοθεσία καταλαβαίνεις στους τίτλους του τέλους). Οι πρωταγωνιστές δεν κινούν τα νήματα, τα νήματα τους κινούν. Αφημένοι σε μια καφκική μοίρα γίνονται εγωιστές, ξεχνάνε να αγαπήσουν, να προχωρήσουν την σχέση τους σε κάποιο άλλο στάδιο. Και τελικά είναι μόνοι. Δίχως (without) αγάπη. Στις λήψεις παρατηρείται υπερβάλλον ζήλος. Η κάμερα αποστασιοποιείται, απλά σου δείχνει τι συμβαίνει, η σκηνοθεσία εστιάζει στις κινήσεις των προσώπων και όχι στα πρόσωπα ή στις καταστάσεις (οι καταστάσεις φαίνονται μέσα από τις κινήσεις). Πολύ απαισιόδοξο και βαρύ το κλίμα. Στο τέλος αποφασίζεις εσύ, σαν θεατής, τι τελικά μπορεί να ολοκληρώνει αυτό το κλίμα. Διαιώνιση ή ακραία λύση; Και αυτό γιατί σου αφήνει ένα μικρό ερωτηματικό το κλείσιμο. Πολύ διαφορετική η ταινία, δεν συγκρίνεται με καμία άλλη Ελληνική. Πρέπει να το προσέξουμε αυτό διότι ο σκηνοθέτης της είναι και πολύ νέος και είναι η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Ελπίζουμε να μας περιμένουν εκπλήξεις. Να προσθέσω κάτι που μου άρεσε(και που μου συνέβη πρώτη φορά σε κινηματογράφο): στην ταινία ήταν και ο σκηνοθέτης και άλλοι συντελεστές της ταινίας (μεταξύ των οποιών ο Κ.Βήτα, ο οποίος έντυσε μουσικά την ταινία) και στο τέλος της το κοινό συζήτησε με τον σκηνοθέτη για την ταινία και την οπτική πλευρά του. Απ' ότι πρόσεξα, ήταν αρκετά απαισιόδοξη για τα μέτρα/γούστα των περισσότερων. Για να δούμε τι μας περιμένει. Προσωπικά όσο το σκέφτομαι, μόνο καλές εντυπώσεις μπορώ και σχηματίζω.

Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου

Είχα πάει video club και το μάτι μου πήρε αυτή την ταινία. Τόσα είχα ακούσει, να μην την δω κι εγώ;

Σκηνοθέτης: Luis Bunuel

Σενάριο: Luis Bunuel, Jean-Claude Carriere, Pierre Louys (novel)

Προβλήθηκε: 1977

Είδος: Κοινωνικό

Ο Ντον Ματέο είναι ένας πλούσιος μεσήλικας που ζει στην Γαλλία, μόνος του αφού η γυναίκα του έχει πεθάνει. Την καθημερινότητα του έρχεται να ταράξει μια νέα κοπέλα που πιάνει δουλειά σαν υπηρέτρια. Με το που την βλέπει ο Ντον Ματέο την ερωτεύεται κεραυνοβόλα και δεν χάνει ευκαιρία να εκφράσει τον θαυμασμό του στην 18χρονη Ισπανίδα. Εκείνη δίχως εξήγηση εγκαταλείπει την δουλειά της. Στη συνέχεια ο πρωταγωνιστής θα την συναντάει όπου πηγαίνει. Η κοπέλα σε κάθε του συνάντηση από δω και μπρος τον κάνει να πιστεύει ότι έχουν ξεχωριστή σχέση, ότι τον αγαπά τρελά και ότι παραμένει αγνή μόνο γι' αυτόν. Κάθε φορά όμως λίγο πριν την ερωτική συνεύρεση τον παρατάει με δικαιολογίες παντός τύπου (είτε είναι θιγμένη, είτε δεν τον αγαπά πραγματικά, είτε έχει μια δουλειά, είτε φοβάται). Στο τέλος κάθε συνάντησης όμως του υπόσχεται ακόμα πιο πολλά τα οποία ποτέ δεν εκπληρώνει. Έτσι ο έρωτας του γίνεται πάθος και το πάθος του εμμονή. Θέλει το πρόσωπο ή αυτό που μπορεί να του δώσει; Ο Μπονουέλ γυρνάει την τελευταία του ταινία σφραγίζοντας την σουρεαλιστική πορεία του σαν σκηνοθέτης με κάτι όχι τόσο σουρεαλιστικό μα υπερβατό. Οι ήρωες δοκιμάζουν τις αντοχές τους και τις αντιδράσεις τους απέναντι σε μη φυσιολογικές συμπεριφορές. Οι καταστασείς, πραγματικές μα τραβηγμένες από τα μάλλια. Κάπου εκεί ερχόμαστε να δούμε και το ότι ο άνθρωπος θέλει να εξουσιάζει, ακόμα και στις σχέσεις του με άλλους ανθρώπους που είναι ιδιαίτερες. Παράλληλα βλέπουμε και πώς η καταπίεση που δέχεται η ερωτική επιθυμία τρελαίνει τον άνθρωπο όταν πάει να εκπληρωθεί με τον πιο απλό τρόπο, πόσο δυσανάγνωστη είναι τελικά στην πράξη. Ο θεατής τα θεωρεί όλα αυτονόητα και δεν μπορεί να κατανοήσει την άλογη συμπεριφορά των ηρώων. Και οι δύο ήρωες δεν ξέρουν τι θέλουν και όταν κάνουν ένα βήμα μπλέκονται ακόμα περισσότερο στις επιθυμίες τους. Απατώντας στο τελευταίο ερώτημα πιο πάνω το οποίο έθεσε και η ηρωίδα του έργου ερχόμαστε να δούμε ότι καταλήγουμε να θέλουμε αυτό που μπορεί να μας δώσει ένα πρόσωπο. Απόδειξη το πόσο απρόσωπο είναι τελικά αυτό το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου αφού παρουσιάζεται από δύο πρωταγωνίστριες και από το ότι ο Ματέο προκειμένου να αποκτήσει αυτό που θέλει ξεφτιλίζεται, πονάει. Ο αγώνας του καταντάει μάχη ενάντια σε κάτι που όλο γίνεται και πιο σκοτεινό. Ενάντια σε κάτι αντίθετο του εαυτού του, έναν εαυτό που ίσως και ο ίδιος να μην μπορεί να χαρακτηρίσει αφού συχνά υπερβαίνει την μέση ανθρώπινη συμπεριφορά. Γίνεται τελικά σύγκρουση δύο ομοιότροπων συμπεριφορών μα όχι και χαρακτήρων. Η άνθρωπινη ύπαρξη κατά τον σουρεαλιστή σκηνοθέτη ψάχνει συνέχεια κάτι το οποίο όλο και απομακρύνεται όσο κοντεύει να το φτάσει. Και η τρέλα δημιουργείται όταν η απόσταση παραμένει ταυτόχρονα η ίδια και η ύπαρξη έρχεται να το συνειδητοποιήσει.

Πατέρας Αφέντης

Padre Padrone

Πρώτη ταινία απο αδερφούς Ταβιάνι που βλέπω.Τελικά η ταινιοθήκη απο τις εφημερίδες είναι χρήσιμη για μοναχικές Κυριακές.

Directors:Paolo Taviani
Vittorio Taviani
Writers:Gavino Ledda (book)
Paolo Taviani (writer)
Release Date: 1977

Υπόθεση-Η ιστορία ενός μικρού παιδιού(O Gavinο,είναι αληθινή ιστορία) που ο πατέρας του το παίρνει απο το δημοτικό για να τον πάει να ζήσει στο βουνό και να ζήσει στη στάνη ώστε να πάρει τα ηνία του βοσκού.Το παιδί μένει μέχρι τα 20 του χρόνια εκεί με τον πατέρα του να του συμπεριφέρεται σαν αφέντης(όπως και σε όλη την οικογένια άλλωστε) και η μετέπειτα απόφαση να τα φέρει τούμπα όλα αυτά ξεκινόντας τις σπουδές του παρα την απαγόρευση του πατέρα του.

Η ζωή της υπαίθρου στη Σαρδηνία,οι παλιές αρχές με την αντροκρατία και τον πατέρα αρχηγό και οι μηδαμινές επιλογές των μελών της οικογενίας που καθορίζονται απο τον υποτίθεται πατέρα-διάνοια σκιαγραφούνται πάρα πολυ καλά στο αριστούργημα των αδερφών Ταβιάνι που πήρε αρκετά βραβεία στην εποχή του.Βίαιο απο όλες τις απόψεις παρουσιάζει κυρίως πως ένας αγράμματος-''λοβοτομημένος'' νέος μπορεί να συνεχίσει και να έχει θέληση για γνώση και τη δύναμη να πάρει τη ζωή στα χέρια του απο τον ίδιο του τον πατέρα.Διφορούμενα αισθήματα δημιουργούνται για τον πατέρα,απο τη μία απέχθεια και απο την αλλή συγκατάβαση εντασοντάς τον στην εποχή και στον τόπο που γίνονται.Τις σκηνές με κότες κατσίκες γαιδάρους κλπ μόνο απο ιταλική ταινία τις περιμένεις!

10ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου

Και για να ξεφύγουμε λίγο ας πούμε και για κάποιο κινηματογραφικό event!
Από τις 2 έως τις 12 Απριλίου θα έχουμε στην Αθήνα το 10ο φεστιβάλ Γαλλόφωνου κινηματογράφου που διοργανώνεται από την πρεσβεία της Γαλλίας στην Ελλάδα και από το Γαλλικό ινστιτούτο Αθηνών. Από 9 έως 15 στην Θεσ/νίκη. Θα προβληθούν περισσότερες από 60 ταινίες, μεταξύ των οποίων το Ζ του δικού μας (Ελλήνων και Γάλλων) Κώστα Γαυρά διότι κλείνει 40 χρόνια από την προβολή της. Μιας και το φεστιβάλ κλείνει τα 10 του χρόνια θα υπάρχουν και αρκετές μουσικές εκπλήξεις, όπως και αφίξεις διάφορων δημιουργών των οποίων οι ταινίες συμμετέχουν στο φεστιβάλ.

Πού; στους κινηματογράφους Αττικόν και Απόλλων Cinemax Class και στο auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών και στον κινηματογράφο Ολύμπιον της Θεσ/νίκης.

Sex, Lies and Videotape

Sex, Lies and Videotape

Director: Steven Soderbergh

Writer: Steven Soderbergh

Released : August,18 1989

Μια ανασφαλής και συνεσταλμένη γυναίκα, ένας σύζυγος που κοιμάται με την αδερφή της και ένας πρώην συμμαθητής που βιντεοσκοπεί γυναίκες να μιλούν για το σεξουαλικό παρελθόν τους.
Ο πρώην συμμαθητής του συζύγου John Millaney (Peter Gallagher) o Graham (James Spader) επιστρέφει στη παλιά του γειτονιά και μένει καλεσμένος στο σπίτι του John και της γυναίκας του Ann.Η εμφάνιση του θα φέρει τα πάνω κάτω στη φαινομενικά ήσυχη ζωή του ζευγαριού. Στην πραγματικότητα ο John έχει παράλληλα σχέση με την αδερφή της Ann, την Andie μια σερβιτόρα που εν αντιθέσει με την Ann, της αρέσουν οι πολλές και επίκαιρες σχέσεις που βασίζονται στην σωματική επαφή και όχι στην ασφάλεια και σιγουριά που προσφέρει ένας γάμος. Η Ανν δεν ενθουσιάζεται με τη σεξουαλική επαφή ενώ οι επισκέψεις σε ψυχολόγο δε φαίνεται να τη βοηθούν να ξεπεράσει τη ψυχαναγκαστικότητα και τη χαμηλή αυτοπεποίθησή της. Όμως ,περιέργως η Ανν αναπτύσσει μια ιδιαίτερη σχέση με το παράξενο και μυστήριο Graham αν και ο John της εξέφρασε τις ανησυχίες του για τον πρώην φίλο του. Αργότερα, όταν ο Graham πιάσει δικό του διαμέρισμα και η Ann τον επισκεφτεί ανακαλύπτει τη συλλογή του από βιντοκασέτες. Το περιεχόμενο; Γυναίκες να μιλούν για το τι πιστεύουν, πως νιώθουν για το sex καθώς και τις εμπειρίες τους . Αηδιασμένη και σοκαρισμένη φεύγει από το σπίτι του και πηγαίνει στην αδερφή της. Όταν εκείνη τα μαθαίνει όλα θα θελήσει να επισκεφτεί τον Graham και έτσι καταλήγει να φτιάχνει τη δική της βιντεοκασέτα (εν γνώσει της φυσικά, φετιχιστής φετιχιστής ο dear Graham αλλά όλες οι γυναίκες έχουν δώσει την συναίνεση τους σε όλο αυτό το μακελειό) . Η Andie λέει τι έκανε στην Ann , η Ann ενημερώνει τον John , ο John εξαγριώνεται. Εντωμεταξύ η Ann ανακαλύπτει την απιστία του άνδρα της με την αδερφή της και ξαναπηγαίνει στον Graham.Εκεί τα πράγματα θα πάρουν τη δική τους τροπή. Το τέλος δικό σας πιστεύω ότι θα ήταν άσχημο να το αποκαλύψω..
Δεν πρόκειται για μια απλή ταινία που η απατημένη σύζυγος δικαιώνεται καθώς βασικό ρόλο στην ταινία παίζει η ψυχοσύνθεση των τεσσάρων προσώπων και προβάλλονται οι αντιδράσεις τους και οι εκμυστηρεύσεις τους για το παρελθόν και τις βαθύτερες επιθυμίες τους .
My opinion : Πολυαγαπημένη ταινία, συναρπαστικό σενάριο, εξαιρετικές ερμηνείες ακόμα και αν και οι τέσσερις πρωταγωνιστές κατέληξαν σε σειρές στη TV( ακόμα να ξεπεράσω το σοκ που πέρασα όταν είδα τον James Spader σε ελληνικό κανάλι να παίζει το δικαστή σε καθημερινή τηλεοπτική σειρά ) .

The Little Prince

The Little Prince
Writer: Antoine de Saint Exupery

Director: Stanley Donen

Music: Frederick Loewe

Lyrics: Alan Jay Lerner

Release Year: 1974


Να και κάτι διαφορετικό!(αν και παλιό..)
Είναι φυσικά η κινηματογραφική μεταφορά(μιούσικαλ) του διάσημου βιβλίου του Antoine de Saint Exupery , με τον Steven Warner στο ρόλο του πρίγκηπα και τον καταπληκτικό Gene Wilder για αλεπού, ο οποίος σκηνοθέτησε μόνος του τις χορευτικές του κινήσεις.!
Ο μικρός είναι πραγματικά αξιολάτρευτος και καταφέρνει να πιάσει την γλυκιά μελαγχολία του παιδιού από τον άλλο πλανήτη που ήρθε στη Γη για να μάθει να αγαπά.
Με την κλασσική εμφάνιση του πρίγκηπα (τη μικροσκοπική καπαρτίνα του και το σπαθί του) βομβαρδίζει τον πιλότο Richard Kiley με τις ερωτήσεις του με μια εκφραστικότητα που έλειπε απο τα σχέδια του βιβλίου . Ο πιλότος αγάπησε τον μικρό πρίγκηπα για την παιδικότητα,την φαντασία και την ειλικρίνεια του και για αυτό προσπαθεί να τον βοηθήσει να ξαναγυρίσει στον πλανήτη του,στο πολυαγαπημένο του λουλούδι.
Αν σας άρεσε το βιβλίο τότε θα βρείτε τη ταινία εξαιρετικά διασκεδαστική και θα δείτε τη φωτεινή πλευρά αυτού του υπέροχου βιβλίου.

Sympathy for Mr. Vengeance

Η ταινια αποτελεί την αρχή της θεματικής τριλογίας για την εκδίκηση που συμπληρώνεται απο τα Old boy και Lady vengeance.Το Old Boy είναι το πιο γνωστό αλλά δυστηχώς όταν πριν μερικά χρόνια είχα προσπαθήσει να το δώ το άφησα στη μέση..Φυσικά θα το ξαναδώ.
Sympathy for Mr. Vengeance

Director:

Chan-wook Park

Writers:

Jae-sun Lee (writer)
Mu-yeong Lee (writer)

Έτος προβολής:
2002

Υπόθεση
Κωφάλαλος με αδερφή που πρέπει να βρεί δότη νεφρού για να κάνει εγχείρηση πέφτει θύμα απάτης και χάνει τα λεφτά του και τη δουλειά του.Αποφασίζει με την φίλη του,μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης, να κάνουν μια αναίμακτη απαγωγή με θύμα την κόρη του πρώην αφεντικού ώστε να βρούν τα λεφτά για την εγχείρηση.Τα πράγματα δεν πηγαίνουν οπως τα περιμένουν όμως.

Αργοί ρυθμοί,λίγοι αλλά άκρως επιτυχημένοι διάλογοι,μαύρο χιούμορ σε σημεία και μια άκρως στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία με ''catchy'' φωτογραφία συνθέτουν αυτό το θρίλερ αριστούργημα. Το χάσμα των 2 βασικών χαρακτήρων που υπάρχει στην αρχή της ταινίας εξανεμίζεται όταν ο κύριος σκοπός και των 2 είναι η εκδίκηση και η προσωπική ικανοποίηση μέσα απο αυτή.To τελευταίο μισάωρο είναι απο τα πιο συγκλονιστικά που έχω δεί εδώ και πολυ καιρό χωρίς να είναι splatter-addicted ούτε μη αναμενόμενο.Είναι απλά κάτι που περιμένεις και θέλεις να γίνει για να επέλθει δικαιοσύνη και ισορροπία,δωσμένο όμως έτσι όπως πρέπει .Απλά συγκλονιστικό.

Pink Floyd The Wall

Μπραβο στη νοβα που αμα γουσταρει βαζει και καμια καλη ταινια.
Ολο ακουγα και ακουγα για αυτην αλλα ποτε δεν εκανα τον κοπο να τη δω.

Σκηνοθετης: Alan Parker
Σεναριογραφος: Roger Waters (μπασιστας και βοκαλιστας των Pink Floyd)
Κυριος ρολος αυτος του Pink, τον οποιο ερμηνευει ο Bob Geldof

O Pink λοιπον.

Στην ταινια βλεπουμε διαφορες ψυχοσωματικες αλλαγες και καταστασεις που εχει ζησει απο την παιδικη του ηλικια. Στην πορεια μαθαινουμε οτι ο πατερας του σκοτωθηκε στον δευτερο παγκοσμιο. Αργοτερα τον δειχνει (στην παιδικη ακομα ηλικια) στον σταθμο του τρενου οπου ολοι οι επιζωντες του πολεμου ενωνονται παλι με τις οικογενειες τους, ενω ο ιδιος μενει να περιπλανιεται ολομοναχος, χωρις να περιμενει καποιον.

Για τους ευσυγκινητους, καπου εδω ανεβαινουν τα πρωτα δακρυα.

Ο μικρος αρχιζει να θετει ως στοχο της ζωης του την ανακαλυψη στοιχειων που θα τον βοηθουσαν να δημιουργησει την πατρικη μορφη που τοσο του ελειπε. Βρισκει σε ενα συρταρι το πιστοποιητικο θανατου του απο τον Γεωργιο VI, και απο κει και επειτα παρακολουθουμε τον Πινκ στο σχολειο του, με τους καθηγητες που τον κοροιδευαν για τα αστεια ποιηματα του, τους μαθητες να καινε θρανια, καρεκλες, και ολα αυτα κατω απο τους ηχους του πλεον πασιγνωστου We don't need no education. Ο Πινκ ενηλικιωνεται, παντρευεται, τον απατουν, πληγωνεται, αποπειρα αυτοκτονιας, αλκοολ, ναρκωτικα, πορνες.

Προσωπικα προτεινω να το δουν οσοι εχουν εστω και λιγο ψαχτει με το ομοτιτλο των pink floyd. Ειναι σαν να βλεπεις το νοημα των στιχων που εψαχνες σε μια ταινια.