Mr. Lonely

Έχω καιρό να γράψω στο blog και σκέφτηκα να γράψω για μια ταινία που είδα το καλοκαίρι, με συγκλόνισε και είναι πλέον στις αγαπημένες μου.

Σκηνοθέτης: Harmony Korine
Σεναριογράφος: Harmony Korine, Avi Korine
Προβλήθηκε: 2008
Είδος: Δραματικό, Κωμωδία

Τοποθετούμαστε στο Παρίσι όπου παρακολουθούμε έναν νεαρό να βγάζει τα προς το ζην κάνοντας στον δρόμο τον Michael Jackson. Γνωρίζει μια μίμο της Marilyn Monroe η οποία τον προσκαλεί να μείνει μαζί της στον πύργο που έχει στην Σκωτία όπου ζει με τον άντρα της, μίμο του Charlie Chaplin, την κόρη της Shirley Temple και άλλους μίμους μεταξύ των οποίων η Βασίλισσα της Αγγλίας, ο James Dean, ο Αβράαμ Λίνκον, ο Πάπας, η κοκκινοσκουφίτσα, η Madonna και άλλοι. Ο Michael τους πετυχαίνει σε μια περίοδο που προετοιμάζουν ένα σόου για τον κόσμο. Αρχίζει να ερωτεύεται την Marilyn. Το ίδιο κι εκείνη, δίχως όμως να διευκρινίζουν τα συναισθήματα τους ο ένας στον άλλο. Και με την άφιξη του Michael και το άγχος για την παράσταση αρχίζουν να πέφτουν τα προσωπεία των κατοίκων του πύργου. Παράλληλα βλέπουμε την εξής περιπέτεια: σ' ένα μοναστήρι ένας μοναχός μαζί με κάποιες καλόγριες πάνε να εφοδιάσουν ένα φτωχό χωριό με τρόφιμα πετώντας τα από ένα αεροπλάνο. Κατά τη διάρκεια της αποστολής μια από τις καλόγριες πέφτει από το αεροπλάνο αλλά δεν παθαίνει απολύτως τίποτα. Πεπεισμένη πως την έσωσε η προσευχή, πηγαίνει στις υπόλοιπες μοναχές και τους λέει πως ο Θεός τις καλεί για να ελέγξει την πίστη τους. Παρατηρούμε ότι κατά την διάρκεια της τριβής των μίμων αρχίζει να φαίνεται ο πραγματικός εαυτός τους και ότι στην πραγματικότητα ο εαυτός που φαίνεται να έχουν είναι δανεικός, δηλαδή οι άνθρωποι που μιμούνται. Ο Τσάπλιν είναι γυναικάς, ο Αβράαμ Λίνκον αυστηρός αλλά και αλληλέγγυος, η Βασίλισσα διακοσμητική. Με αυτή την στάση τους θέλουν να ενταχθούν στην κοινωνία ή θέλουν να την αποφύγουν γιατί πιστεύουν ότι δεν ανήκουν εκεί; Στην πραγματικότητα είναι άνθρωποι μοναχικοί, με συναισθήματα που δεν μπορούν να μοιραστούν και τους πνίγουν, που έχουν πιστέψει πως όλη τους η ζωή είναι το σόου που ετοιμάζουν. Ο Michael το καταλαβαίνει πιο γρήγορα από τους άλλους και προσπαθεί να γνωρίσει τον πραγματικό του εαυτό, βλέποντας θετικά την ζωή, σε αντίθεση με την Marilyn που όταν συνειδητοποιεί ποιά είναι, συμπεριφέρεται αυστηρά στον εαυτό της... Αυτοί οι άνθρωποι έχουν σαν ελπίδα για να ζουν τις ζωές κάποιων άλλων. Οι καλόγριες έχουν την πίστη στο Θεό. Και οι δύο μεριές μοιάζουν αρκετά. Θεωρούν ότι πρέπει να βασιστείς αλλού για να πάνε όλα στη ζωή σου όπως τα θες. Φυσικά αυτή η θέληση αποδεικνύεται ψεύτικη και αυτό φαίνεται έντονα στην κατάληξη που έχουν οι καλόγριες όταν δοκιμάζουν να πέσουν από το αεροπλάνο. Κανείς δεν χρησιμοποιεί την δική του δύναμη. Ο σκηνοθέτης φαίνεται να κρατά παραμυθένια στάση απέναντι στους ήρωές του πράγμα που δένει ωραία με την απαισιόδοξη αύρα που επικρατεί. Το σενάριο έχει κάποια κενά γιατί οι ήρωες στις συζητήσεις τους (ή και στους μονόλογους) αοριστολογούν αλλά όταν αρχίζουν τα πράγματα να γίνονται πιο σφαιρικά, που είναι και ο σκοπός της σκηνοθεσίας εφόσον έχει να καλύψει κάτι αχανές, δεν καταλαβαίνεις καν τα κενά τα οποία και ίσως να μην υπάρχουν και να εξυπηρετείται έτσι η ταινία. Πολύ πιθανό μιας και ο σκηνοθέτης έχει γράψει το σενάριο. Συνοψίζοντας, το θέμα που διαπραγματεύεται η ταινία είναι το αχανές "υπάρχω" και δεν μιλάει στην λογική αλλά στο συναίσθημα και οι εικόνες της είναι γλυκήτατες και παραμυθένιες, στιγματίζοντας έτσι την ταινία, χαρακτηρίζοντας την μοναδική, φρέσκια και μοντέρνα.

Everything is Illuminated

EVERYTHING IS ILLUMINATED

Director: Liev Schreiber
Based on the novel by Jonathan Safran Foer
Starring: Elijah Wood,Eugene Hutz,Boris Leskin,Laryssa Lauret

Ένας ήσυχος και πραγματικά παράξενος νεαρός, o Safran [a true weirdo],ο οποίος είναι συλλέκτης στιγμών και αναμνήσεων ταξιδεύει στην Ουκρανία για να βρει τη γυναίκα που έσωσε τον εβραίο παππού του στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αναλαμβάνει να τον βοηθήσει ένας νεαρός Ουκρανός,ο Alex με τον παππού του και τον mentally ασταθή σκύλο-οδηγό του κατά φαντασία και κατά συμφέρον τυφλού παππού. Η έρευνα ξεκινάει όχι μόνο για τον νεαρό αμερικάνο αλλά και για τον παππού ,αφού η όλη αναζήτηση τον οδηγεί σε κομμάτια του παρελθόντος, τα οποία δεν είχε φυσικά ξεχάσει παρά μόνο θάψει στο μυαλό του. Λίγο η τύχη, λίγο η απροσδόκητη και breath-taking σύμπτωση και λίγο ακόμα το παρελθόν συνθέτουν μια ιστορία που λαβαίνει το τέλος που της αξίζει με συγκίνηση που σπάει κόκκαλα.

Well, πολλοί πόντοι για την υποκριτική ικανότητα και των τριών πρωταγωνιστών μας, για την αφοσίωση του σκηνοθέτη στη λεπτομέρεια και για την συλλογή του Σαφράν. Ακόμη , μερικοί πόντοι για το στυλ του Άλεξ [τραγουδιστη των Gogol Bordello στην πραγματική ζωή] και για τα γρυλίσματα του σκύλου.

Roma,citta aperta

Ρώμη ανωχύρωτη πόλη


Ας εκμεταλλευτώ τη μανία μου με τις ιταλικές ταινίες που έχω αυτήν την εποχή με τις Ιταλικές ταινίες μιλώντας για το κλασικό ''Ρώμη ανωχύρωτη πόλη''..

Director:Roberto Rossellini
Writers:Sergio Amidei (writer)Federico Fellini (writer)
Ετος:1945

Στη κατέχομενη απο τους Γερμανούς Ρώμη του 1944 ένα ανώτερο στέλεχος της αντίστασης (Giorgio) βρίσκει προσωρινό καταφύγιο στο σπίτι του φίλου του(Francesco) που ετοιμάζεται να παντρευτεί μια γειτονισσά του(Pina) ενω ο παπάς(Don Pietro) βοηθάει με κάθε τρόπο εν αντιθέση με την θεατρίνα φιλενάδα του(Marina)...


Ο Roberto Rossellini δημιούργησε λίγο μετά αλλα και κατα τη διάρκεια του πολέμου μία ταινία που έμελε να θεωρηθεί χαρακτηριστική και μία απο τις πρώτες του κινήματος του νεορεαλισμού.Η αλήθεια είναι οτι δεν είναι και η πιο χαρακτηριστική.Το σενάριο δημιουργήθηκε απο τον κλασικο συνεργάτη του Rosellini,Sergio Amidei μαζί με τον Federico Fellini(!) και έχει να κάνει με το δίπολο καλού-κακού σε μια εποχή που οι ρόλοι ήταν αρκετά ξεκάθαροι.Η Ρώμη παρουσιάζεται ξεκάθαρα..Φτωχός κόσμος ζεί με τον φόβο και το μίσος για Γερμανους και Ιταλούς φασίστες ενω καλύπτουν οσο μπορούν τους υπολοίπους..Οι κομμουνιστές αγωνιστές,θεωρητικά συγκρουόνται με τον Καθολικό αγωνιστή ιερέα αλλά στην πράξη είναι το ένα και το αυτό ενάντια στον κοινό εχθρό ενω τα παιδιά και η χήρα αυξάνουν το μελοδραματισμό μιας ούτως η άλλως δραματικής ιστορίας.Παρακολουθούμε ένα ντοκιμαντέρ σύγχρονο με το περιεχομενό του και μια ιστορία τόσο αληθινή και τόσο έντονα δωσμένη που όταν τελειώνει νομίζεις οτι και συ θα μπορούσες να είσαι σε αυτή τη πολυκατοικία..Χαρακτήρας αίνιγμα ο μεθυσμένος Γερμανός στη Γκεστάπω που οπως διάβασα ήταν ιδέα του Φελίνι και λόγος να απαγορευτεί η ταινία σε κάποιες χώρες..Οι ηθοποιοι και ειδικα η αγαπητή μου Anna magnani και o Aldo Fabrizi στο ρόλο του παπά είναι εξαιρετικοί..Δεν είναι μελόδραμα που προσπαθεί να είναι συγκηνητικό.Είναι μια Μεγάλη ταινία που χωρίς φανφάρες,μουσικές και φυσικά σύγχρονα εφέ συγκλονίζει με τα βασικά της στοιχεία την λιτή της σκηνοθεσία,την τόσο ειλικρινή της ιστορία και τους φοβερούς ηθοποιοούς της..


Υπόσχομαι στους 1-2 αναγνώστες μας η επόμενη ταινία να μην είναι κάποιο έπος:P

Underground

Oι διακοπές τελείωσαν τα κεφάλια μέσα κλπ..Οποτε ας ξεκινήσουμε με ένα ευκολάκι.Εύκολο στη θεωρία αφού για μια τέτοια ταινία δεν είσαι ποτε σίγουρος για το τι πρέπει να γράψεις..Κριτική πάντως οχι




Underground (1995)

Director:

Emir Kusturica

Writers:

Dusan Kovacevic (novel)
Dusan Kovacevic (play)

Βελιγράδι 1941.Β' Παγκόσμιος πόλεμος σε εξέλιξη.Παρακολουθούμε 2 ανώτερα στελέχη του Γιουγκοσλαβικού Κομμουνιστικού Κόμματος όπως και τη θεατρίνα Nataljia την οποία ερωτεύονται και οι 2 οπως και ενα Γερμανός αξιωματούχος.Η Κατοχή ξεκινάει αι μια ομάδα ανθρώπων υπο τις εντολές του Μάρκο μπαίνει σε ενα καταφύγιο.Οι Γερμαοί χάνουν τον πόλεμο και φεύγουν η μικρή κοινότητα που έχει δημιουργηθεί εκεί κάτω συνεχίζει και ζεί περιμένοντας την επανάσταση..






Ο Emir Kusturica μετά το ονειρικό αλλά αδίκως κατ'εμέ υπερεκτιμημένο Arizona Dream επιστρέφει στην Σερβία ωστε να γυρίσει την ταινία που στέκεται δίπλα αλλά τελικά μάλλον προσπερνάει το έπος Time of gypsies.Παίρνει τα όνειρα του arizona και τη σκληρή πραγματικότητα των προηγούμενων ταινιών του τα βάζει στο μπλέντερ και βγάζει αυτό το υβρίδιο σου-ρεαλισμού.Οι συμβολισμοί ασφυκτιούν και δείχνουν τόσο όμορφα κατι που συνεβαινε στις χώρες του κομμουνισμού(αν και πολλοί λένε οτι η παρουσιάζει στρεβλη εικόνα για τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο)..Οι εργατες μιας βιοτεχνίας(?) όπλων μπαίνουν στο υπόγειο να προστατευτούν απο τον πόλεμο και παραμυθάζονται απο τον πανούργο Μάρκο(που τελικά έχει γίνει δεξί χέρι του Τίτο) οτι ο πόλεμος συνεχίζεται ενω έχουν περάσει ήδη 20 χρόνια ενω αυτος εκμεταλλεύεται την-εξαίσια- παραγωγική τους ικανότητα εμπορέυοντας τα όπλα για τις διάφορες κοινωνικές αναταραχές στον πάνω κόσμο.Όταν τελικά βγαίνουν πάνω βλέπουμε την αδυναμία τους να σταθούν στα πόδια τους.Η ταινία θα μπορούσε να είναι απλά ενας ωραίος διδακτικός συμβολισμός και μια αναπαράσταση για το τι συναίβει κάποτε κάπου.Ο kusturica ομως ποτε δεν θα έκανε κάτι τετοιο..Η ατμόσφαιρα που διακατέχει την ταινία δεν είναι αυτή του πολέμου αλλά μιας γιορτής..μιας γιορτής καταμεσής του πολέμου,μέσα στο καταφυγίο..Το ερωτικό τρίγωνο μεταξύ του Blackie,του Marko και της ξεπουλημένης(περισσότερο απο τους άλλους 2?χμμ) Nataljia περιπλέκει ακομα πιο πολυ τα πράγματα..Οι ερμηνίες δεν περιγράφονται(η ''μουσα'' Manojlovic σβήνει τα πάντα),η σκηνοθεσία είναι προσεγμένη παντού με την κάμερα να μην κάθεται ποτε ακίνητη και η μουσική του Bregovic την εκτινάσουν στον ουρανό..Τα τελευταια 20 λεπτά η αλλαγή πυ συντελείται σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό..Το είπα δεν είναι εύκολο να κάνεις κατι παραπανω απο μια απλή περιγραφη σε Αυτή τη ταινία..Και άλλωστε δεν χρειάζεται..Είναι τόσο απολαυστικό να την ανακαλύψεις μόνος σου.

Μάλλον οτι καλύτερο έβγαλε ο ευρωπαικός κινηματογράφος στα 90s.

Το πρόσωπο ενός άλλου

Κοντεύει μήνας από την τελευταία μας ανάρτηση και σκέφτηκα να ζωντανέψω λίγο το blog. Στο περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ έχει τρεις ταινίες του Hiroshi Teshigahara, μεταξύ των οποίων και το πρόσωπο ενός άλλου.

Σκηνοθέτης: Hiroshi Teshigahara

Σενάριο: Kobo Abe (βιβλίο, σενάριο)

Προβλήθηκε: 1966

Είδος: Κοινωνικό, Φαντασίας

Ο Oκουγιάμα καίει το πρόσωπο του κατά την διάρκεια της δουλειάς και μένει με επιδέσμους, αποκομμένος από την κοινωνία, την δουλειά και την ψυχρή γυναίκα του. Δέχεται την πρόταση ενός ψυχίατρου να βάλει μια μάσκα που μοιάζει με αληθινό πρόσωπο. Ο σκοπός του ψυχιάτρου δεν είναι άλλος από το να σημειώσει τις ψυχολογικές αλλαγές του Οκουγιάμα ενώ ο ίδιος το χρησημοποιεί για να αποπλανήσει την γυναίκα του. Όπως θα διαπιστώσει κανείς όταν την δει, η ταινία επικεντρώνεται σε φιλοσοφικές αναζήτησεις γύρω από την προσωπικότητα, την ατομικότητα και την σχέση μεταξύ εμφάνισης και προσωπικότητας. Οι άνθρωποι δέχονται έναν άνθρωπο και τον ορίζουν από την εμφάνιση του, από την μυρωδιά του (βάσει ενστίκτου δηλαδή) ή από την προσωπικότητα του; Ο Οκουγιάμα θέλει την μάσκα για να ενταχθεί ξανά στην κοινωνία ή για να απομακρυνθεί από αυτή και να γίνει ένας άλλος; Τις μάσκες τις φοράνε μόνο οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτιμήση, με ματαιοδοξία ή μήπως όλοι μας; Η γυναίκα του Οκουγιάμα βάφεται όπως όλες οι γυναίκες της σειράς της και η κάμερα μας το υπενθυμίζει κάθε φορά που θα βλέπουμε το γαζωμένο πρόσωπο του πρωταγωνιστή. Το χόμπι της είναι η διατήρηση πολυτίμων λίθων και όπως πολύ σωστά την ρωτάει ο Οκουγιάμα, "Η πέτρα είναι πολυτιμή ακατέργαστη και βρώμικη ή αξίζει όταν την γυαλίζουμε;". Μια γυναίκα σαν αυτή δεν φοράει μάσκα για να είναι αποδεκτή σε μια κοινωνία; Μια τέτοια γυναίκα το θεωρεί υποχρέωση και ότι φροντίζει να τιμάει ένα ήδη ωραίο πρόσωπο. Παράλληλα θα βλέπουμε μια άλλη νεαρή κοπέλα με το μισό της πρόσωπο κατεστραμμένο από την βόμβα στο Ναγκασάκι η οποία εργάζεται σε ψυχιατρική κλινική και όλοι γύρω της εκτιμούν τον ψυχικό της κόσμο. Δεν είναι όμως αποδεκτή από την κοινωνία σαν γυναίκα γιατί έχει πρόσωπο γεμάτο εγκαύματα. Φοβάται (όπως ο σκηνοθέτης και η μεταπολεμική Ιαπωνία) έναν νέο πόλεμο και έχει τραγική κατάληξη. Συνεχίζοντας στα συναισθηματοποιημένα μηνύματα που μας περνά η ταινία τίθεται και το θέμα των ορίων της ελευθερίας. Δεδομένου ότι το πρόσωπο είναι ο καθρεύτης της ψυχής, ο πρωταγωνιστής είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει αφού δεν είναι κανένας όταν η ψυχή από το πρόσωπο του είναι δύο διαφορετικά πράγματα εν τέλει. Πριν καταλήξει σ' αυτό το συμπέρασμα όμως έχει φθαρεί εσωτερικά γιατί το νέο του πρόσωπο τον αναγκάζει να αγοράσει καινούρια ρούχα και να συμπεριφερθεί σαν άλλος άνθρωπος. Το σχέδιο του αποτυγχαίνει και μένει εγκλωβισμένος στην απέραντη ελευθερία του να κάνει ό,τι θέλει αλλά και στο πρόσωπο ενός άλλου... Οι διάλογοι είναι έντονοι (πρόκειται για μεταφορά από βιβλίο άλλωστε) και δεν σ' αφήνουν να αφαιρεθείς ούτε λεπτό. Η σκηνοθεσία χρησημοποιεί όλα τα μέσα για να αποδώσει κάθε φόρα και ένα άλλο μήνυμα και συναίσθημα. Ο εξπρεσιονισμός στο ιατρείο και στις λήψεις των προσώπων μέσα από γυαλί και ο ρομαντισμός με την μουσική για παράδειγμα. Το μόνο σίγουρο είναι πως η ταινία θέλει συζητήση, όχι σκέψη και πως κάθε λεπτό είναι ένα κράμα εντυπώσεων. Ειλικρινέστατη ταινία παρόλο που φαίνεται πως είχε δυσκολία στο γύρισμα και θα μπορούσε να χάσει κάτι από την αμμεσότητα της.

The Straight Story

Όχι, δεν είναι το Ελληνικό Straight Story, είναι άλλη μία ταινία του Lynch στις αναρτήσεις μας. Κάτι έχω πάθει τελευταία.

Σκηνοθέτης: David Lynch
Σενάριο: John Roach, Mary Sweeney
Προβλήθηκε: 1999
Είδος: Κοινωνικό




Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία του Alvin Straight, ενός ηλικιωμένου ανθρώπου. Ο Αλβιν ζει στην Άιοβα μαζί με την κόρη του. Είναι 73 ετών. Μια μέρα τηλεφωνούν σπίτι του και του λένε ότι ο αδερφός του που ζει 360 μίλια μακριά έπαθε εγκεφαλικό. Ο Άλβιν αποφασίζει να πάει με την μηχανή που κόβει το γρασίδι κι ένα κινητό τρέηλερ να βρει τον αδερφό του, με τον οποίο έχουν να μιλήσουν 10 χρόνια.
Η ταινία επικεντρώνεται στο ταξίδι του Άλβιν και στους ανθρώπους που συναντάει. Μέσα από αυτές τις επαφές ο Άλβιν διαγράφει ένα μέρος του εγωισμού του κάθε φορά γιατί συναντάει και θυμάται τον εαυτό του στο παρελθόν ενώ ταυτόχρονα δίνει κι αυτός τα δικά του μαθήματα. Στην πρώτη του διανυκτέρευση στα χωράφια της Άιοβα, συζητάει με μια νεαρή κοπέλα που είναι έγκυος και το έχει σκάσει από το σπίτι της. Σ' αυτή την γλυκιά συζήτηση βλέπουμε την αξία της οικογένειας και πόσο απλουστευμένα μπορεί ν' αγαπήσει κανείς τους συγγενείς του. Η κοπέλα θα εκτιμήσει το παιδί που κουβαλάει, την ανησυχία του φίλου της και των γονιών της και θα θυμήσει στον Άλβιν ότι κι αυτός είχε κάποτε παιδιά, γυναίκα, οικογένεια. Μια οικογένεια που θα συναντήσει και θα τον βοηθήσει να φτιάξει την μηχανή του θα τον κάνει να θυμηθεί τις συνθήκες με τις οποίες ζούσε στον πόλεμο, το πόσο παράλογες είναι αυτές οι καταστάσεις και πως τον έχουν στιγματίσει. Παράλληλα θα κάνει δυο αδέρφια ν' αγαπηθούν καθώς τους λέει πως ένας αδερφός είναι πάντα ένας αδερφός. Ό,τι κι αν γίνει. Υπενθυμίζοντας έτσι στον εαυτό του τον στόχο του. Αργότερα θ' ανταλλάξει απόψεις με νέα παιδιά για το πως είναι να είσαι νέος, γέρος, από δύο οπτικές γωνίες.
Η σκηνή στο μπαρ είναι εκπληκτική. Επίσης το κλείσιμο της ταινίας ήταν φοβερό... Ο Άλβιν έφερε στην ζωή του το όνειρο του, μια στιγμή από το παρελθόν που τόσο αγαπούσε. Τέλος είναι χαριτωμένα νοσταλγικό να βλέπεις τους νέους ποδηλάτες να προσπερνάνε τον Άλβιν, τα μεγάλα τρακτερ το ίδιο, αλλά και τον Άλβιν να συνεχίζει ακάθεκτος. Είναι τρομερό πώς μέσα από ένα τάξιδι ξεδιπλώνεται ένας άνθρωπος, πώς βλέπεις το τι είσαι, το παρελθόν σου, μέσα από έναν στόχο, από κάτι μελλοντικό. Καθόλου συντηρητική η ταινία, αν σκεφτεί κανείς πως κάποια στιγμή όλοι θέλουμε να δούμε απλά κι όμορφα πράγματα, ειδικά από έναν άνθρωπο που μας έχει συνηθίσει σε αναζητήσεις του υποσυνείδητου. Μετά την Χαμένη Λεωφόρο, βλέπουμε μια άλλη αναζήτηση, σ' έναν άλλο δρόμο. Δεν είναι ένας τόπος αγγελικά πλασμένος ο κόσμος μας, δεν θέλει να πει κάτι τέτοιο, απλά μερικές φορές μπορούμε να δούμε την καλή πλευρά των ανθρώπων, την αγνή, καθημερινή, που μπορεί ν' αγαπήσει. Πολλά νοήματα, που βρίσκεις μέσα από τους διαλόγους, δίχως να είναι βαθύτερα- είναι πραγματικά. Απλά τα πράγματα, δείτε την, είναι καταπληκτική. Ο... Κέρουακ με ηλικιωμένους ήρωες και μια φωτογραφία άλλο πράγμα...

Last tango in Paris

Μετά απο καιρό ποστάρω για μια απο τις πιο γνωστές και αμφισβητούμενες ταινίες του Ιταλού Bernando Bertolucci την οποία και είδα χτές.

Director:Bernardo Bertolucci
Writers:Bernardo Bertolucci
Year: 1972

Η Jeanne είναι μια 20χρονη που ψάχνει ένα διαμέρισμα στο Παρίσι για να μείνει με τον αρραβωνιαστικό της Tom.Ο Paul είναι ένας 50άρης ιδιοκτήτης μοτέλ που μόλις η γυναίκα του έχει αυτοκτονήσει.Συναντιούνται τυχαία σε ένα άδειο διαμέρισμα και εκεί ξεκινάει ένας ''δεσμός'' εξαναγκασμού αλλα και αλληλεξάρτησης.

Η ταινία αποτέλεσε σοκ κυρίως για τις τολμηρές ερωτικές σκηνές της(οι οποίες είναι και μερικές απο τις καλύτερες που έχω δεί) αλλά και για τη γενικότερη στάση της.Ένας μηδενισμός και μία δυσφορία δημιουργείται τόσο απο τα θεσπέσια πλάνα με την ΤΕΛΕΙΑ φωτογραφία και τις υπολογισμένες μέχρι αηδίας κινήσεις της κάμερας όσο και απο τις φαντασιώσεις και χυδαίες ατάκες που ξεστομίζει κυρίως ο Paul αλλά δέχεται η Jeanne.Τα πρόσωπα φαίνεται να βρίσκονται σε μία πλήρη κενότητα με την ζωή του Paul να έχει καταστραφεί πλήρως(φαίνεται αμυδρά σε όλη τη ταινία αλλά κυρίως προς το τέλος) και την ζωή της Jeanne να συμπληρώνεται απο ένα ψεύτικο πλήρως κλισαρισμένο ντοκιμαντέρ που γυρίζει ο Tom με πρωταγωνίστρια την ίδια.Το αρσενικό παρουσιάζεται ως άρχοντας του παιχνιδιού,με έναν Marlon Brando να είναι άλλωτε ψυχρός άλλωτε θερμός, που αρχίζει και τελειώνει ολη αυτή την ιστορία αλλα τελικά βρίσκεται χαμένο.Ο Bertolucci δεν αφήνει πουθενά να χαθεί το κλίμα της ταινίας με άδειους χώρους και περίεργους φωτισμούς να κυριαρχούν ενω τα πρόσωπα κινουνται φυσικότατα μέσα σε αυτό το σκηνικό μέχρι να επέλθει η τελική απελευθέρωση.Η τελευταία σκηνή είναι κορυφαία.
Ταινία κατ' εμε μάστ μάθημα για ακροατές αλλα και τον νεότερο κινηματογράφο γενικότερα.

Το κύμα

Die Welle

Director : Dennis Gansel
Writers : Dennis Gansel

Peter Thorwarth
Release Date : March, 2008

Αυτήν την ταινία την είδα πρόσφατα αφού είχα ακούσει τόσα πολλά για αυτήν και θεώρησα ότι δεν γίνεται να της αποδίδουν άδικα τόσες επιβραβεύσεις. Τοποθετούμαστε λοιπόν στη Γερμανία σε ένα συνηθισμένο δημόσιο σχολείο. Βασικός πρωταγωνιστής ένας αναρχικός καθηγητής που θα αναλάβει το μάθημα της απολυταρχίας. Κόντρα ρόλος για αυτόν αλλά δέχεται και έτσι ξεκινούν τα μαθήματα.Προσπαθώντας όμως να βάλει τους μαθητές του στο «κλίμα» του φασισμού και της απολυταρχίας σε γενικότερες γραμμές δημιουργεί μια ομάδα, ένα κόμμα, το Κύμα το οποίο δεν απέχει πολύ από τους Νεοναζί. Τα παιδιά φανατίζονται και φτάνουν σε ακραίες καταστάσεις και σε βίαιες διαμάχες με τους συμμαθητές τους. Μέσα από τη ταινία ο σεναριογράφος τονίζει πόσο σημαντική επιρροή μπορεί να δεχτεί μια μάζα νέων [ίσως και άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας σε άλλες περιστάσεις] και πόσο εύκολα ένας άνθρωπος αφοσιωμένος στις ιδέες του μπορεί να χάσει τον εαυτό του και να τυφλωθεί από την εξουσία. Οι συγκεκριμένοι νέοι πιστεύοντας ότι αποτελούν κάτι διαφορετικό, ενθουσιασμένοι από την ασφάλεια και την ικανοποίηση τού να γίνεσαι μέλος μιας ομάδας, δέχτηκαν την πλύση εγκεφάλου με προθυμία και μπλέχτηκαν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις . Ίσως σε αληθινές καταστάσεις όλα αυτά τα συμβάντα να μην είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν σε τόσο μικρό διάστημα όσο δείχνει η ταινία (μια εβδομάδα) αλλά σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που υπάρχουν παρόμοιοι σκοποί και πρόθυμοι ηγέτες ακόμα και σήμερα. Πάντως η ανατριχίλα του τέλους είναι αρκετή ώστε να περάσει το μήνυμα και να δώσει την ώθηση να σκεφτούμε τι πρέπει να δεχόμαστε, τι όχι , ποιους ανθρώπους πρέπει να αφήσουμε να μας επηρεάζουν και να ξεχωρίζουμε την εκμετάλλευση και το συμφέρον.

Twin Peaks:Fire Walk With Me

Είχα δει Οδό Μακχόλαντ, Μπλε Βελούδο και Χαμένη Λεωφόρο από Λυντς. Τα δύο πρώτα δεν μου άρεσαν, το τρίτο ήταν αρκετά καλό. Δεν τον είχα σε εκτίμηση των Λυντς. Μέχρι που είδα τον Άνθρωπο Ελέφαντα και έπαθα σοκ και στο καπάκι την καταπληκτική κινηματογραφική μεταφορά της σειράς Twin Peaks (αντίστροφα όμως) με την αίσθηση που μου άφησε.

Σκηνοθέτης: David Lynch

Σενάριο: Mark Frost, David Lynch

Προβλήθηκε: 1992

Είδος: Μυστηρίου

Στην ήσυχη αλλά και μυστικοπαθητική πόλη Twin Peaks δολοφονείται μια 17χρονη κοπέλα. Την υπόθεση αναλαμβάνει το FBI στο οποίο οι κάτοικοι δεν είναι ιδιαίτερα φιλικοί. Ο αστυνόμος που ανέλαβε την υπόθεση, εξαφανίζεται. Την υπόθεση αναλαμβάνει ένας άλλος πράκτορας. Ένα χρόνο αργότερα βλέπουμε τις τελευταίες μέρες μιας άλλης 17χρονης κοπέλας η οποία έχει παραδωθεί σ' έναν αργό θάνατο που από την μία δεν δείχνει να την νοιάζει και από την άλλη δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Πλάθει πρόσωπα για να μην βλέπει ποιοι πραγματικά την κακοποιούν, παίρνει ναρκωτικά, κάνει σχέσεις με ανθρώπους μόνο για το συμφέρον και όλα αυτά υπόγεια. Επιφανειακά δείχνει ότι ζει σαν μια μέση έφηβη, σε μια απλή πόλη, σε μια φυσιολογική οικογένεια. Η πόλη όμως κρύβει πολλά μυστικά, οι κάτοικοι της δεν είναι αυτοί που δείχνουν.

Ο Λυντς απλά παρατηρεί, δεν ευθύνεται αυτός για την κατάσταση της κοπέλας, έτσι συμβαίνει. Πιστεύεις ότι οι παραισθήσεις είναι μέσα σε αυτό το φυσιολογικό πρόγραμμα παρόλο που σε πιάνουν απροετοίμαστο κάθε φορά. Η πρωταγωνίστρια έχει γίνει παθητικός δέκτης της βαθύτερης επιθυμίας ανθρώπων μέσα στην πόλη, ενός πεπρωμένου άδικου και άρρωστου. Αυτοί την οδηγούν στον θάνατο. Φαινομενικά δεν είναι ο σωστός δρόμος αλλά για μια βασανισμένη κοπέλα σαν αυτή είναι η μόνη λύτρωση. Τελικά παραδίδεται εκεί που πάντα πίστευε. Στα χέρια των αγγέλων που πάντα θεωρούσε ότι την προστάτευαν. Για μια φορά η αντιπέρα όχθη παρουσιάζεται ως η καλύτερη λύση παρόλο που ο θάνατος την συναντάει με άγριες δολοφονικές διαθέσεις. Οι εικόνες κινούνται τόσο γρήγορα, οι ψυχικές εναλλαγές σ' έχουν σε αγωνία, σε κρατάνε και δε βαριέσαι ποτέ την ταινία. Μέσα σε όλα αυτά τα πάθη μένει κάτι καλό, κάτι σαν λύτρωση του καθένα. Ο Λυντς έχει βάλει εμάς στην κάμερα του πλέον. Μην περιμένει κανείς να δωθούν εξηγήσεις σε κενά. Πρόκειται για "πιλότο" και ίσως ξενίσει σε κάποιον το ότι δεν ακολουθεί μια κλασσική ροή. Επίσης είναι από τις πιο καλλιτεχνικές ταινίες του. Δεν κρύβει μυστικά στις σκηνές του και συμβολισμούς, ούτε έχει πλοκή που δεν είναι κατανοητή. Μιλάει ο φωτογράφος και ο σκηνογράφος Λυντς και η ηθοποιός του, όχι ο ποιητής. Για μένα πολύ καλύτερος από τον αινιγματικό και ακατανόητο σκηνοθέτη που γνώρισα σε ταινίες όπως η Χαμένη Λεωφόρος.

Η ωραία της ημέρας

Λιώνω σχετικά στις ταινίες αυτό τον καιρό και είπα να μοιραστώ κι εδώ τις σκέψεις μου για μερικές από αυτές. Αρχίζουμε με την αφορμή για το τελευταίο λιώσιμο που προανέφερα, την ωραία της ημέρας...

Σκηνοθέτης: Luis Bunuel

Σενάριο: Joseph Kessel (βιβλίο), Luis Bunuel (μεταφορά)

Προβλήθηκε: 1967

Είδος: Κοινωνικό

Μια όμορφη γυναίκα είναι παντρεμένη πρόσφατα με έναν μεγαλοαστό γιατρό. Αγαπιούνται αλλά αυτή δεν μπορεί να βρεθεί μαζί του ερωτικά. Παράλληλα έχει βίαιες σεξουαλικές φαντασιώσεις με άλλους άντρες. Ο άντρας της δείχνει κατανόηση και φαίνεται να έχει υπομονή. Η γυναίκα όμως για να μπορέσει να εκπληρώσει τις φαντασιώσεις πιάνει δουλειά σαν πόρνη πολυτελείας σε μέρος που της υπέδειξε φίλος του άνδρα της που του αρέσει και όσο πιο πολύ απασχολεί το σώμα της εκεί, τόσο πιο κοντά έρχεται με τον άνδρα της. Κάποια στιγμή γνωρίζει έναν δολοφόνο ο οποίος και παθιάζεται μαζί της. Όταν αποφασίζει να παρατήσει την πορνεία και να αφοσιωθεί στον σύζυγο της ο δολοφόνος τρελαίνεται και προσπαθεί να σκοτώσει τον άνδρα της. Τελικά εκείνος μένει ανάπηρος και ο δολοφόνος πεθαίνει. Τι απ' όλα αυτά είναι φαντασίωση όμως; Ο Bunuel, παίζει με το μυαλό σαν σουρεαλιστής που θέλει να σέβεται τον εαυτό του. Εικόνες στο πορνείο, βίαιες φαντασιώσεις, ένας παθιασμένος δολοφόνος, ένας υπομονετικός άνδρας. Τι υπάρχει στην ζωή και τι στην φαντασία της γυναίκας παραμένει άγνωστο. Καλό όμως θα ήταν να αναρωτηθούμε και το γιατί... Ας δούμε τις εικόνες και τι μπορούμε να ερμηνεύσουμε. Το ζευγάρι αγαπιόταν σε μια εποχή που οι μεγαλοαστοί είχαν ανιαρές υποχρεώσεις και που τα πάντα κρίνονταν στον κοινωνικό περίγυρο. Φυσικά τέτοιοι φτασμένοι άνθρωποι δεν χρειάζεται και απαγορεύεται από ένα σημείο και μετά να αναλώνονται σε δραστηριότητες, όπως η σεξουαλική. Γι' αυτό υπάρχουν τα πορνεία. Αλλά παντού μπορεί να βρεθεί η διάκριση και βλέπουμε στην ταινία να τονίζεται το "πολυτελείας" και η διαφορά από την "πιάτσα". Ένα ακόμα κατηγορώ προς την αστική κοινωνία από τον Bunuel. Η καταπίεση της σαρκικής επιθυμίας, η οποία μπορεί να είναι και μέρος της αγάπης. Ο ανάπηρος σύζυγος. Γιατί βλέπει τον σύζυγο της ανάπηρο και μετά από λίγο να περπατάει κανονικά; Μάλλον η πρωταγωνίστρια ήθελε κάπου να ρίξει την ανικανότητα για ερωτική συνεύρεση και πρακτικά η σωματική αναπήρια δεν επιτρέπει την σεξουαλική επαφή. Ήθελε επίσης να φύγει το φταίξιμο από πάνω της αλλά να μπορεί να του δείχνει την αγάπη της. Γι' αυτό ήταν ανάπηρος, μπορούσε να τον φροντίζει. Όταν του αποκάλυψε την αλήθεια λυτρώθηκε, και μαζί της έγινε καλά κι αυτός. Έπειτα ο παθιασμένος δολοφόνος. Ένα μέρος το οποίο την απελευθέρωσε και την έκανε να φερθεί τρυφερά στον άνδρα της αφού είχε την σεξουαλική ικανοποίηση από αλλού και δεν την πείραζε που δεν εισέπρατε κάτι τέτοιο από τον σύζυγο της. Ο φίλος που παρότρυνε την πρωταγωνίστρια να δουλέψει σε οίκο ανοχής. Αυτός που έρχεται να ταράξει τα νερά στη ζωή ενός μεγαλοαστικού ζευγαριού. Η επανάσταση ή κάποιος που διψάει για κατακτήσεις; Όταν η όμορφη γυναίκα του φίλου δίνεται από μόνη της στο πορνείο δεν τον ελκύει πια. Όσο ανήκει σε κάποιον, όσο υπάρχουν κάποιοι κανόνες γύρω της που πρέπει να σπάσει για να την έχει, τότε είναι ελκυστική. Η ταινία αρχίζει και ξεκινάει με μια φαντασίωση πάνω σε μια άμαξα. Όσο είναι καταπιεσμένη η γυναίκα βρίσκεται με την βία πάνω στην άμαξα. Όταν όμως απελευθερώνεται η άμαξα προχωράει μόνη της και αυτή απλά την κοιτάει... Μια εξαιρετική (αναμφίβολα) ταινία που για ακόμη μια φορά κατηγορεί τους επιφανειακούς κανόνες ζωής της αστικής κοινωνίας που καταπιέζουν, απαιτούν και διαιωνίζονται χωρίς καμία βελτίωση. Ο Βunuel ζωγραφίζει ένα σουρεαλιστικό μανιφέστο με τον τρόπο που τον κάνει πρώτο και μοναδικό στο είδος του.