Μόνος εναντίον όλων

Πριν αρκετό καιρό είχα πάει με μια φίλη στο Dasein, στα Εξάρχεια, όπου η κινηματογραφική λέσχη του που λειτουργεί εκεί είχε προβολή το "Μόνος Εναντίον Όλων" του Gaspar Noe. Συνδέεται με το "Κρέας" και το "Μη Αναστρέψιμος" του ίδιου. Την ταινία προλόγιζε ο Γιάννης Οικονομίδης ("Σπιρτόκουτο", "Ψυχή στο Στόμα"). Μου άρεσε η γενικότερη κίνηση και το κλίμα. Το μέρος ήταν γεμάτο και δεν βλέπαμε καλά αλλά δεν πειράζει, άξιζε τον κόπο.

Σκηνοθέτης: Gaspar Noe
Σεναριογράφος: Gaspar Noe
Προβλήθηκε: 1999 (Γαλλία)
Είδος: Δράμα



Η ταινία είναι έκθεση και αφήγηση των περιπετειών ενός χασάπη - από τον ίδιο- που περιπλανιέται στην Γαλλία. Συνοπτικά μαθαίνουμε ότι τον πατέρα του τον είχαν σκοτώσει Ναζιστές, ότι έχει μια αυτιστική κόρη σε ίδρυμα της οποίας η μητέρα αυτοκτόνησε, ότι αναγκάστηκε να πουλήσει το μαγαζί του σε κάτι Άραβες και ότι μπήκε φυλακή για χάρη της κόρης του. Ξεκινάμε από την ζωή του μετά την φυλακή όμως: είναι με μια καταπιεστική, μίζερη γυναίκα που μένει μαζί της επειδή την έχει αφήσει έγκυο κι επειδή δεν έχει χρήματα να ζήσει μόνος του. Μαζί τους μένει και η μητέρα της. Σ' ένα βίαιο ξέσπασμα του ξυλοφορτώνει την γυναίκα αυτή με αποτέλεσμα να χάσει το παιδί της και με την συντροφιά ενός όπλου με τρεις σφαίρες μέσα πηγαίνει στο Παρίσι να βρει δουλειά και στέγη. Στην προσπάθεια του να βρει δουλειά έρχεται αντιμέτωπος με τους πλούσιους, τους απλούς εργαζόμενους, το κεφάλαιο.
Αφηγητής είναι ο χασάπης κι έτσι τον γνωρίζουμε καλύτερα. Μισάνθρωπος, με κακία για τον κόσμο, μια αίσθηση αδικίας και δίψα για ανταπόδωση κι εκδίκηση σε ό,τι του στέκεται εμπόδιο, σε ό,τι τον ενοχλεί και σε ό,τι τον καταπιέζει. Ο μόνος άνθρωπος που του έχει μείνει ν' αγαπάει και που έχει αγνή καρδιά είναι η κόρη του, η οποία όμως είναι αυτιστική και δε μπορεί να επικοινωνήσει μαζί της. Σε μια έκρηξη αντίδρασης και υπερβολικής αγάπης (;) ξεσπάει στην κόρη του- αλλά δε θα ήθελα να το "χαλάσω" λέγοντας περισσότερα.
Πώς η κοινωνία με την απρόσωπη ηθική της και την αδιαφορία της κάνει στην άκρη ανθρώπους, δεν τους δέχεται, τους αναγκάζει να συναναστραφούν με όμοιους περιθωριακούς και να ζήσουν μία χαμηλού βιωτικού επιπέδου ζωή. Μαζί με λίγη κακή τύχη έχουμε τον πρωταγωνιστή της ταινίας. Τι γίνεται όμως όταν αυτός ο άνθρωπος αποφασίσει να πάρει λίγες σφαίρες και να τις ονομάσει δικαιοσύνη; Να γυρίσεις τον χρόνο πίσω δε μπορείς, έχεις ήδη προσπαθήσει για τους τύπους να του βάλεις μυαλό και να τον πείσεις για το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο, και παρέα με μια δόση αντίδρασης, τον έχεις στρέψει ενάντια σε όλους.
Φεύγοντας είχα ανακατευτεί κάπως απ' όλη αυτή την ανθρώπινη αρρώστια και την ωμότητα της σκηνοθεσίας. Η ταινία είναι στα όρια του αριστουργήματος με χαρτί την ειλικρίνεια, την αμεσότητα και την (μισ)ανθρωπιά της. Είναι κοινωνική, γιατί αντιμετωπίζει πρόσωπο με πρόσωπο έναν περιθωριακό άνθρωπο, χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς να προσπαθήσει να μας κάνει να συμπαθήσουμε τον "κακό". Ο Gaspar Noe είναι γνωστός για το "Μη Αναστρέψιμος" και όχι για το "I Stand Alone" και λογικό, αφού αποφεύγει την καλλιτεχνική σκηνοθεσία για να απαλύνει την βία. Να αναφέρω ότι το είδος της ταινίας είναι Γαλλικός Εξτρεμισμός και απ' όσο ξέρω ο Gaspar Noe είναι από αυτούς που το έκαναν γνωστό.

Οι τελευταίες μέρες της Σόφι Σολ

Ταινιόραμα, η τιτλοφορούμενη "Στίγματα Πολέμου" 15η μέρα είχε, μεταξύ άλλων, τις τελευταίες μέρες της Σόφι Σολ.

Σκηνοθέτης: Marc Rothemund
Σεναριογράφος: Fred Breinersdorfer
Προβλήθηκε: Οκτώβριος 2006
Είδος: Βιογραφικό, Δραματικό






















Η φοιτήτρια Σόφι Σολ και ο αδερφός της Χανς, είναι μέλη της αντιστασιακής οργάνωσης "Λευκό Ρόδο" στα τέλη του ΒΠΠ στην Γερμανία και δρουν ειρηνικά, προσπαθώντας ν' αλλάξουν και να αφυπνίσουν τον Γερμανικό λαό με τα λόγια και όχι με βίαιες πράξεις. Αποφασίζουν να μοιράσουν αντιστασιακά φυλλάδια στο πανεπιστήμιο, αλλά συλλαμβάνονται. Η ταινία περιγράφει τις τελευταίες μέρες της, από την σύλληψή της μέχρι την εκτέλεση της.
Η Σόφι Σολ έρχεται αντιμέτωπη με διοικητές αστυνομίας, κρατούμενους και γενικά την απόρροια του φασισμού. Μένει πιστή στις ιδέες της, δεν τρομάζει και είναι σίγουρη για την τελική δικαίωση των πράξεών της. Μπορεί να την εκτελούν, αλλά έτσι αποδεικνύεται ότι είναι δυνατότερα ο λόγος της, οι ιδέες της και η γαλήνια πίστη της από τον φασισμό του Χίτλερ και ότι οι Ναζί έχουν κάτι να φοβούνται. Χαρακτηριστική η σκηνή της δίκης όπου, απευθυνόμενη στο δικαστήριο, λέει "θα έρθετε σύντομα στη θέση μου".
Προσωπικά μετά από αυτή την ατάκα ήθελα να δω την Δίκη της Νυρεμβέργης για να δικαιωθώ ηθικά. Η ταινία είναι πολύ δυνατή, ο ορισμός του αντιπολεμικού δράματος. Από τις ταινίες που ταυτίζεσαι εύκολα και παθιάζεσαι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Είτε θες να κάνεις κι εσύ κάτι τόσο πιστό στης αρχές σου, είτε να δικάσεις τους Ναζί. Προφανώς και υπάρχει οπτική γωνία από τη στιγμή που πρόκειται για τη βιογραφία αντιστασιακού, αλλά δεν τερατοποιεί τους φασίστες, περισσότερο παραθέτει καταστάσεις, όσο τερατώδης κι αν είναι. Πιστεύω πως παίζει ρόλο το ότι η ταινία είναι Γερμανική, έχει δηλαδή κάτι προσωπικό, κάτι που την πονάει να πει. Αξίζει να σημειωθεί πως τόσο η Σόφι Σολ, όσο και η οργάνωση "Λευκό Ρόδο", υπήρξαν και δρούσαν ειρηνικά.
Όπως και να 'χει, η ταινία είναι από τις λίγες που μ' έχουν εντυπωσιάσει τελευταία, αρκετά "κινηματογραφική" με την ένταση της περιπέτειας, αν και δραματική και μ' έναν συνεχή
πολιτικό, κοινωνικό, ηθικό προβληματισμό.

Joint Security Area

Ο Chan-wook Park έχει καταλήξει να είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες. Πέρα από κάποιες γνωστές ταινίες του -πρώτες και καλύτερες αυτές που περιλαμβάνονται στην τριλογία της εκδίκησης- υπάρχουν κάποιες που, έχω την εντύπωση πως δεν έχουν την ίδια απήχηση, ενώ είναι εξίσου καλές. Το Joint Security Area είναι μια από αυτές.

Σκηνοθέτης: Chan-wook Park
Σεναριογράφος: Seon-san Jeong, Hyeon-seok Kim, Mu-yeong Lee, Chan-wook Park, Sang-yeon Park (βιβλίο)
Προβλήθηκε: Σεπτέμβριος 2000 (Ν. Κορέα)
Είδος: Δραματικό, Πολεμικό





















Στην γη των συνόρων που χωρίζει την Νότια από την Βόρεια Κορέα δολοφονούνται δύο Βόρειοι από έναν Νότιο, σε Βόρειο έδαφος. Ο νοτιοκορεάτης ισχυρίζεται ότι τον απήγαγαν, ο Βορειοκορεάτης που επιβίωσε ισχυρίζεται ότι τους προκαλούσε. Την υπόθεση προσπαθεί να διελευκάνει μία Ελβετή-Κορεάτισσα στρατιωτικός, που είναι ουδέτερη, για να μην εξελιχθεί η κατάσταση σε σοβαρή εμφύλια διαμάχη. Τα στοιχεία την οδηγούν στο συμπέρασμα πως υπήρξε κι άλλο ένα άτομο που πάτησε τη σκανδάλη, αλλά όσες περισσότερες ερωτήσεις κάνει, τόσο λιγότερο μιλάνε οι ύποπτοι.
Κάνοντας ένα flash-back μαθαίνουμε ότι ο ένας Βορειοκορεάτης που σκοτώθηκε μαζί με αυτόν που επέζησε, είχαν βοηθήσει τον Νότιο που τους πυροβόλησε να σωθεί από μια νάρκη και σιγά σιγά έγιναν φίλοι, μαζί μ' έναν ακόμα Νότιο, φίλο του πρώτου. Όταν, κατά τύχη, τους ανακάλυψαν έγινε επεισόδιο κι αναγκάστηκαν να βγάλουν όπλα. Η λύση και η διαδικασία διελεύκανσης θα παίξει σημαντικό ρόλο τόσο για τους στρατιώτες, όσο και για την στρατιωτικό που ερευνά την υπόθεση.
Ένα εξαιρετικό πολεμικό δράμα, που εξετάζει τον πόλεμο μέσα από την πιο ανθρώπινη μεριά και με μια έξυπνη υπόθεση. Η φιλία και η εξέλιξή της είναι τόσο απλή, γίνεται ξεχωριστά από τον πόλεμο, αποδεικνύει πόσο απρόσωπος και παράλογος είναι, αλλά και πόσο καταστροφικός όταν εισβάλει στις ανθρώπινες σχέσεις και πόσο μεγάλο και σημαντικό μπορεί να καταλήξει να γίνει ένα "στρατευμένο" γεγονός.
Χαμηλών τόνων σκηνοθεσία, απλός παρατηρητής και "αφηγητής" ο σκηνοθέτης μας παραθέτει τα γεγονότα χωρίς να πάρει θέση, λέγοντας κάτι απλό όπως "ο πόλεμος είναι κακός" με την πιο ανθρώπινη και τραγική ιστορία.

Ταινιόραμα - 10η μέρα - Αφιέρωμα στον Τσέχικο Κιν/φο

Πάει πάνω από ένας χρόνος που έχει να γράψει κάποιος στο blog και απ' ότι βλέπω υπάρχουν επισκέψεις, πράγμα που πήρα ως αφορμή για ν' αρχίσω να ξαναγράφω. Ελπίζω να "επιστρέψουν" και οι υπόλοιποι bloggers. Καλώς σας (ξανα)βρήκα λοιπόν!
Αυτό τον καιρό στην Αθήνα συμβαίνει ένα όμορφο πολιτιστικό -ας πούμε- γεγονός. Ο κινηματογράφος "Άστυ" επί της οδού Κοραή φιλοξενεί το ονομαζόμενο "Ταινιόραμα", ένα πλήθος προβολών ταινιών μεγάλου μήκους από γνωστούς σκηνοθέτες, κινήματα κλπ. Είναι χωρισμένο σε θεματολογίες, αλλά και ονόματα σκηνοθετών. Συνολικά θα προβληθούν 168 ταινίες. Προσωπικά έχω πάρει κάρτα απεριορίστων προβολών και πηγαίνω κάθε μέρα, όσο μπορώ. Η σημερινή είναι η 14η μέρα και απ' όσες ταινίες έχω δει θα ήθελα να γράψω αρχικά για την 10η μέρα, που είχε αφιέρωμα στον Τσέχικο Κινηματογράφο.

Έρωτας στο Zelary

Σκηνοθέτης: Ondrej Trojan
Σεναριογράφος: Petr Jarchovsky, Kveta Legatova (βιβλίο)
Προβλήθηκε: Δεκέμβριος 2004
Είδος: Δράμα, Ρομαντικό





















Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μία εκπαιδευόμενη γιατρός είναι μέλος της αντίστασης μαζί με τον εραστή της. Όταν οι Ναζί τους ανακαλύπτουν, αποφασίζεται να φυγαδευθεί σ' ένα ορεινό χωριό όπου ένας ασθενής της, τον οποίο έσωσε, δέχεται να τη παρουσιάσει ως γυναίκα του. Ο εραστής της πεθαίνει και η ίδια πράγματι κρύβεται σ' αυτό το χωριό, αλλάζει ταυτότητα και παντρεύεται τον ασθενή της.
Επικεντρωνόμαστε στη εντελώς ορεινή ζωή του χωριού και στην προσπάθεια της πρωταγωνίστριας να αντέξει τη νέα της καθημερινότητα -πριν πάει να ζήσει στο χωριό δούλευε στην πόλη ως νοσοκόμα και ήταν μέλος της αντίστασης άλλωστε. Εκεί θα γνωρίσει όλες τις γραφικές, λογοτεχνικές κι απαραίτητες φιγούρες μιας μικρής κοινωνίας: τον μεθύστακα άντρα, την σοφή γριά γυναίκα, την χήρα με το παιδί κ.λ.π. Εργάζεται, γίνεται νοικοκυρά, κάνει φιλίες, εχθρούς και τελικά ερωτεύεται τον άντρα της, έναν καλό και όπως αποδεικνύεται γενναίο άντρα.
Η ταινία δεν είναι πρωτότυπη, αλλά είναι έξοχα γυρισμένη με καλούς ηθοποιούς. Στο σύνολο της είναι καθαρά ηθογραφική, πράγμα που ευνοεί την μεγάλη της διάρκεια- δεν την κάνει κουραστική δηλαδή. Επι τη ευκαιρία, μου θύμισε λίγο Louis Malle σ' αυτό το σημείο. Δεν "πέφτει" σε ερωτικά ξεσπάσματα, γίνεται μελαγχολική και αποφεύγει τους μελοδραματισμούς. Οι εικόνες από το ορεινό τοπίο είναι όμορφες και τ' όλο πλέξιμο του έρωτα των δύο αυτών χαρακτήρων είναι απλό κι ανθρώπινο. Στα συν το φόντο του ΒΠΠ. Πρωτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

Κάθε ψέμα κρύβει μια αλήθεια

Σκηνοθέτης: Jan Hrebejk
Σεναριογράφος: Petr Jarchovsky
Προβλήθηκε: Ιανουάριος 2011
Είδος: Δραματικό

















Ο Πάβελ Γιόσεκ είναι ένας σπουδαίος ψυχίατρος και πρόκειται να του απονεμηθεί βραβείο για το έργο του, αλλά και την αντιφασιστική δράση που είχε αναπτύξει στα χρόνια του ΒΠΠ. Ο γαμπρός του, που τον ζηλεύει, εργάζεται στη δημοσιογραφική ομάδα που γυρίζει ένα ρεπορτάζ γύρω από το πρόσωπο του Πάβελ. Ανακαλύπτει πως ο πεθερός του, εκείνα τα χρόνια, δεν ήταν τόσο ηθικός όσο παρουσιάζεται, γιατί είχε συνεργαστεί με τις Μυστικές Υπηρεσίες. Αυτό το νέο ταράζει την οικογενεία του Πάβελ και αλήθειες και ψέματα αρχίζουν να έρχονται στο προσκήνιο, που επηρεάζουν την καθημερινότητα τους.
Εξαιρετική πλοκή, ένα πιο κοινωνικό "Μουσικό Κουτί". Καθ' όλη την ζύμωση των χαρακτήρων επικρατεί η σύγχυση και η απαίτηση του ηρωισμού, ενώ, εν τέλει, ο Πάβελ έπεσε στην ανάγκη που είχαν πέσει οι περισσότεροι άνθρωποι που φοβήθηκαν γι' αυτούς και την οικογένεια τους, με όλα όμως τα παρελκόμενα που επηρέασαν και κάποιους άλλους γύρω του. Καθαρά δραματική η ταινία, που δεν γίνεται ούτε αυτή μελό-ενώ θα μπορούσε, σου αφήνει γλυκόπικρη γεύση.

Υπηρέτησα το Βασιλιά της Αγγλίας

Σκηνοθέτης: Jiri Menzel
Σεναριογράφος: Jiri Menzel, Bohumil Hrabal
Προβλήθηκε: Ιανουάριος 2007 (Τσεχία)
Είδος: Κωμωδία, Δράμα, Ρομαντικό
























Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, είναι ένας άνθρωπος που έζησε και μας αφηγείται με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο την ιστορία της Τσεχοσλοβακίας κατά τον ΒΠΠ. Είναι φιλόδοξος σερβιτόρος που κάνει σιγά σιγά γνωριμίες με τους κατάλληλους ανθρώπους προκειμένου να φτάσει ψηλά και να δημιουργήσει δικό του ξενοδοχείο σε μια εποχή όπου το χάσμα των τάξεων, αλλά και των εθνών εντίνεται. Μέσα στην αφέλεια, τον τρόπο ζωής των πλουσίων και την ονειροπόλησή του, γνωρίζει κι ερωτεύεται μία Γερμανίδα και με τον τρόπο του βοηθάει τους Ναζί. Εν τέλει τιμωρείται για την πράξη του αυτή.
Όλη η ταινία περιστρέφεται γύρω από την υπερβολή των πλουσίων και των φασιστών, αλλά και τον ιδιαίτερα αφελή αυτό άνθρωπο. Θεωρεί πως τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία, ερωτεύεται, χωρίς να σκεφτεί ένα συλλογικό καλό. Οι εικόνες και ο τρόπος που παρουσιάζονται οι βασιλιάδες και οι αριστοκράτες είναι απολαυστικός. Σκηνές που θυμίζουν Παζολίνι, με πόρνες που τις ταϊζουν άπειρα φαγητά διάφοροι αριστοκράτες. Γενικότερα η ταινία είναι ειρωνική, με καυστικό πολιτικό μήνυμα και δίνει το μάθημα της στον ήρωα στο τέλος και ουσιαστικά μιλάει για το τίμημα μιας τόσο ρηχής φιλοδοξίας, αλλά και την ίδια της τη φύση.

Το νησί των καταραμένων

Για τα δεδομένα μου πάω συχνά κινηματογράφο τελευταία... Σήμερα λοιπόν είδα το Shutter Island, την καινούρια ταινία του Scorsese. Θα γράψω και για Ghost Writer κάποια στιγμή.

Σκηνοθέτης: Martin Scorsese
Σεναριογράφος: Laeta Kalogridis, Dennis Lehane(βιβλίο)
Προβλήθηκε: Φεβρουάριος 2010
Είδος: Θρίλερ, Μυστηρίου, Αστυνομικό


Την δεκαετία του 50, ένας αστυνομικός με τον καινούριο συνεργάτη του φτάνουν σ' ένα νησί το οποίο στεγάζει ένα ψυχιατρείο όπου περιθάλπονται επικίνδυνοι ψυχασθενείς με σκοπό να εξιχνίασουν την μυστηριώδη δραπέτευση μιας ασθενούς. Οι καταιγίδες εμποδίζουν τον αστυνομικό να φύγει και αρχίζει ν' ανακαλύπτει στοιχεία τα οποία τον οδηγούν στην τρέλα. Ανακαλύπτει ότι οι γιατροί κάνουν πειράματα στους ασθενείς τους και σιγά σιγά αμφιβολίες για την ψυχική του υγεία αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Είναι αληθινά όλα αυτά; Είναι τρελός ή πάει κάποιος να τον τρελάνει;
Αυτά τα ερωτήματα θέτει ο σκηνοθέτης στον θεατή ο οποίος μετά την λήξη της ταινίας δεν θα ξέρει τι να πιστέψει. Μια ταινία για την παράνοια και την λογική. Την κοντινή τους σχέση και πώς υπερισχύει η μία έναντι της άλλης, ακόμα και όταν το τοπίο ξεκαθαρίζει. Η ταινία έχει μια μαεστρική σκηνοθεσία. Ακόμα κι αν δεν σου πουν ότι είναι Scorsese, καταλαβαίνεις πως πρόκειται για κάποιο "θηρίο". Οι ηθοποιίες -με αυτή του Di Caprio να ξεχωρίζει- έχουν μια δόση από Χιτσκοκικές ταινίες του 50'. Ο τρόπος που έχει τοποθετηθεί η σκέψη είναι Καφκική. Το θέμα που καταπιάνεται έχει την διαχρονικότητα που έδωσε ο Κιούμπρικ στις ταινίες του. Μια απίστευτη συνταγή για να γυρίσει κανείς θρίλερ δίχως να τον κατηγορήσουν για αντιγραφή. Τα παιχνίδια του μυαλού πάντα άρεσαν και πάντα κατέληγαν να τελειώνουν λίγο άδοξα, λίγο ξενέρωτα. Η συγκεκριμένη ταινία σου δίνει το τέλος το οποίο περιμένεις να δεις, όχι για να μην την πεις "Αμερικανιά", αλλά για να δέσει με όλη την υπόλοιπη. Δίνει αυτό που υπόσχεται με λίγα λόγια. Στην αρχή σκεφτόμουν ότι θα έδινε άλλη αίσθηση το ασπρόμαυρο αλλά γρήγορα το ξέχασα γιατί το μουντό σκηνικό που αποδίδεται είναι ιδανικό έγχρωμο. Καθ' όλη την διάρκεια παρουσιάζονται λίγα στοιχεία που θα σε κάνουν να "μαντέψεις" το τέλος της ταινίας, ακόμα κι αν το περιμένεις. Κι εκεί είναι η ευφυΐα: οτιδήποτε κι αν αποδειχθεί στο τέλος, η ταινία θα έχει επικεντρωθεί στο ανθρώπινο μυαλό, στο οποίο -αν και κάτοχος- δεν θα έχεις καταφέρει να εισχωρήσεις. Θα μπορέσεις να πεις ότι κατέληξε όπου κατέληξε λογικά αλλά και παρανοικά. Γνωρίζεις, η αλήθεια είναι μπροστά σου αλλά έχεις συγχυστεί, δεν ξέρεις τι έχεις πιστέψει.
Επιμένω πως η μαγεία της ταινίας βρίσκεται στην σκηνοθεσία και το τί κατάφερε αυτή να κάνει σε υπόθεση, ηθοποιούς και την σχέση της ταινίας με το κοινό. Ίσως όχι η καλύτερη ταινία για το ανθρώπινο μυαλό αλλά σίγουρα μια από τις πιο ώριμες.

Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται

Ο χώρος μας είναι στο ψυγείο και λέω να τον βγάλω μιας και τελευταία βλέπω συνεχώς αξιόλογα πράγματα..Εδώ λοιπόν έχουμε κάτι απο τη γειτονική μας Σερβία και πάλι.




Director:Srdjan Dragojevic

Writers:Vanja Bulic (story) Srdjan Dragojevic (dialogue)
Έτος: 1996

Eίμαστε στο 1994 σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο με κάποιους τραυματίες απο τον πόλεμο μεταξύ Σερβίας και Βοσνίας.Μεταφερόμαστε στο 1992 σε κάποια χωριά της εμπόλεμης ζώνης λίγο πριν τον πόλεμο.Σε ένα εγκατελείμενο τούνελ που υποτίθεται οτι κατασκευάστηκε για να ενώνει τις δύο αυτές χώρες κάτω απο τη σκέπη της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο αλλά τώρα αποτελεί το καταφύγιο μιας μικρής ομάδας Σέρβων κατα τη διάρκεια του πολέμου.

Ο πόλεμος μεταξύ Ορθόδοξων και Μουσουλμάνων στα εδάφη που αυτοί ζούσαν μέχρι πριν λίγο όλοι μαζί.Η άτσαλη επέλαση του καπιταλισμού.Οι μνήμες της προηγούμενης ζωής.Οι ελπίδες που κατέρευσαν υπο όλα τα καθεστώτα.Το κατευθυνόμενο μίσος.Οι φυτεμένοι για τα καλά εθνικιστικοί σπόροι στα κεφάλια των ανθρώπων.Το παράλογο το πολέμου.Όλα αυτά μέσα απο τη πορεία ενός Σέρβου που φτάνει να μισεί παθητικά τους ''Τούρκους'' οπως λένε τους Βόσνιους.Με μπόλικο σαρκαστικό δηλητήριο,ειρωνία και μερικές απο τις πιο δυνατές εικόνες που έχω δεί τελευταία καταφέρε να με κάνει να παρακολουθώ με κομένη την ανάσα χωρίς άκυρους διδακτισμούς,φλερτς του κώλου εν μέσω οβίδων και χωρίς να παίρνει το μέρος κανενός.Ακολουθώντας τον ''πατερούλη'' Κουστουρίτσα αλλα μαλλον περισσότερο την ''Σλάβικη νοοτροπία'' ο Dragojevic καταφέρνει και καταπιάνεται με ένα τόσο σοβαρό θέμα αλλά σε κάνει τη μία να γελάς και την άλλη να ξεροκαταπίνεις χωρίς να το φαρσοποιεί ούτε μια στιγμή.Μαζί με το Underground άλλο ένα αριστούργημα των γειτόνων μας για τα 90s...

Mr. Lonely

Έχω καιρό να γράψω στο blog και σκέφτηκα να γράψω για μια ταινία που είδα το καλοκαίρι, με συγκλόνισε και είναι πλέον στις αγαπημένες μου.

Σκηνοθέτης: Harmony Korine
Σεναριογράφος: Harmony Korine, Avi Korine
Προβλήθηκε: 2008
Είδος: Δραματικό, Κωμωδία

Τοποθετούμαστε στο Παρίσι όπου παρακολουθούμε έναν νεαρό να βγάζει τα προς το ζην κάνοντας στον δρόμο τον Michael Jackson. Γνωρίζει μια μίμο της Marilyn Monroe η οποία τον προσκαλεί να μείνει μαζί της στον πύργο που έχει στην Σκωτία όπου ζει με τον άντρα της, μίμο του Charlie Chaplin, την κόρη της Shirley Temple και άλλους μίμους μεταξύ των οποίων η Βασίλισσα της Αγγλίας, ο James Dean, ο Αβράαμ Λίνκον, ο Πάπας, η κοκκινοσκουφίτσα, η Madonna και άλλοι. Ο Michael τους πετυχαίνει σε μια περίοδο που προετοιμάζουν ένα σόου για τον κόσμο. Αρχίζει να ερωτεύεται την Marilyn. Το ίδιο κι εκείνη, δίχως όμως να διευκρινίζουν τα συναισθήματα τους ο ένας στον άλλο. Και με την άφιξη του Michael και το άγχος για την παράσταση αρχίζουν να πέφτουν τα προσωπεία των κατοίκων του πύργου. Παράλληλα βλέπουμε την εξής περιπέτεια: σ' ένα μοναστήρι ένας μοναχός μαζί με κάποιες καλόγριες πάνε να εφοδιάσουν ένα φτωχό χωριό με τρόφιμα πετώντας τα από ένα αεροπλάνο. Κατά τη διάρκεια της αποστολής μια από τις καλόγριες πέφτει από το αεροπλάνο αλλά δεν παθαίνει απολύτως τίποτα. Πεπεισμένη πως την έσωσε η προσευχή, πηγαίνει στις υπόλοιπες μοναχές και τους λέει πως ο Θεός τις καλεί για να ελέγξει την πίστη τους. Παρατηρούμε ότι κατά την διάρκεια της τριβής των μίμων αρχίζει να φαίνεται ο πραγματικός εαυτός τους και ότι στην πραγματικότητα ο εαυτός που φαίνεται να έχουν είναι δανεικός, δηλαδή οι άνθρωποι που μιμούνται. Ο Τσάπλιν είναι γυναικάς, ο Αβράαμ Λίνκον αυστηρός αλλά και αλληλέγγυος, η Βασίλισσα διακοσμητική. Με αυτή την στάση τους θέλουν να ενταχθούν στην κοινωνία ή θέλουν να την αποφύγουν γιατί πιστεύουν ότι δεν ανήκουν εκεί; Στην πραγματικότητα είναι άνθρωποι μοναχικοί, με συναισθήματα που δεν μπορούν να μοιραστούν και τους πνίγουν, που έχουν πιστέψει πως όλη τους η ζωή είναι το σόου που ετοιμάζουν. Ο Michael το καταλαβαίνει πιο γρήγορα από τους άλλους και προσπαθεί να γνωρίσει τον πραγματικό του εαυτό, βλέποντας θετικά την ζωή, σε αντίθεση με την Marilyn που όταν συνειδητοποιεί ποιά είναι, συμπεριφέρεται αυστηρά στον εαυτό της... Αυτοί οι άνθρωποι έχουν σαν ελπίδα για να ζουν τις ζωές κάποιων άλλων. Οι καλόγριες έχουν την πίστη στο Θεό. Και οι δύο μεριές μοιάζουν αρκετά. Θεωρούν ότι πρέπει να βασιστείς αλλού για να πάνε όλα στη ζωή σου όπως τα θες. Φυσικά αυτή η θέληση αποδεικνύεται ψεύτικη και αυτό φαίνεται έντονα στην κατάληξη που έχουν οι καλόγριες όταν δοκιμάζουν να πέσουν από το αεροπλάνο. Κανείς δεν χρησιμοποιεί την δική του δύναμη. Ο σκηνοθέτης φαίνεται να κρατά παραμυθένια στάση απέναντι στους ήρωές του πράγμα που δένει ωραία με την απαισιόδοξη αύρα που επικρατεί. Το σενάριο έχει κάποια κενά γιατί οι ήρωες στις συζητήσεις τους (ή και στους μονόλογους) αοριστολογούν αλλά όταν αρχίζουν τα πράγματα να γίνονται πιο σφαιρικά, που είναι και ο σκοπός της σκηνοθεσίας εφόσον έχει να καλύψει κάτι αχανές, δεν καταλαβαίνεις καν τα κενά τα οποία και ίσως να μην υπάρχουν και να εξυπηρετείται έτσι η ταινία. Πολύ πιθανό μιας και ο σκηνοθέτης έχει γράψει το σενάριο. Συνοψίζοντας, το θέμα που διαπραγματεύεται η ταινία είναι το αχανές "υπάρχω" και δεν μιλάει στην λογική αλλά στο συναίσθημα και οι εικόνες της είναι γλυκήτατες και παραμυθένιες, στιγματίζοντας έτσι την ταινία, χαρακτηρίζοντας την μοναδική, φρέσκια και μοντέρνα.

Everything is Illuminated

EVERYTHING IS ILLUMINATED

Director: Liev Schreiber
Based on the novel by Jonathan Safran Foer
Starring: Elijah Wood,Eugene Hutz,Boris Leskin,Laryssa Lauret

Ένας ήσυχος και πραγματικά παράξενος νεαρός, o Safran [a true weirdo],ο οποίος είναι συλλέκτης στιγμών και αναμνήσεων ταξιδεύει στην Ουκρανία για να βρει τη γυναίκα που έσωσε τον εβραίο παππού του στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αναλαμβάνει να τον βοηθήσει ένας νεαρός Ουκρανός,ο Alex με τον παππού του και τον mentally ασταθή σκύλο-οδηγό του κατά φαντασία και κατά συμφέρον τυφλού παππού. Η έρευνα ξεκινάει όχι μόνο για τον νεαρό αμερικάνο αλλά και για τον παππού ,αφού η όλη αναζήτηση τον οδηγεί σε κομμάτια του παρελθόντος, τα οποία δεν είχε φυσικά ξεχάσει παρά μόνο θάψει στο μυαλό του. Λίγο η τύχη, λίγο η απροσδόκητη και breath-taking σύμπτωση και λίγο ακόμα το παρελθόν συνθέτουν μια ιστορία που λαβαίνει το τέλος που της αξίζει με συγκίνηση που σπάει κόκκαλα.

Well, πολλοί πόντοι για την υποκριτική ικανότητα και των τριών πρωταγωνιστών μας, για την αφοσίωση του σκηνοθέτη στη λεπτομέρεια και για την συλλογή του Σαφράν. Ακόμη , μερικοί πόντοι για το στυλ του Άλεξ [τραγουδιστη των Gogol Bordello στην πραγματική ζωή] και για τα γρυλίσματα του σκύλου.

Roma,citta aperta

Ρώμη ανωχύρωτη πόλη


Ας εκμεταλλευτώ τη μανία μου με τις ιταλικές ταινίες που έχω αυτήν την εποχή με τις Ιταλικές ταινίες μιλώντας για το κλασικό ''Ρώμη ανωχύρωτη πόλη''..

Director:Roberto Rossellini
Writers:Sergio Amidei (writer)Federico Fellini (writer)
Ετος:1945

Στη κατέχομενη απο τους Γερμανούς Ρώμη του 1944 ένα ανώτερο στέλεχος της αντίστασης (Giorgio) βρίσκει προσωρινό καταφύγιο στο σπίτι του φίλου του(Francesco) που ετοιμάζεται να παντρευτεί μια γειτονισσά του(Pina) ενω ο παπάς(Don Pietro) βοηθάει με κάθε τρόπο εν αντιθέση με την θεατρίνα φιλενάδα του(Marina)...


Ο Roberto Rossellini δημιούργησε λίγο μετά αλλα και κατα τη διάρκεια του πολέμου μία ταινία που έμελε να θεωρηθεί χαρακτηριστική και μία απο τις πρώτες του κινήματος του νεορεαλισμού.Η αλήθεια είναι οτι δεν είναι και η πιο χαρακτηριστική.Το σενάριο δημιουργήθηκε απο τον κλασικο συνεργάτη του Rosellini,Sergio Amidei μαζί με τον Federico Fellini(!) και έχει να κάνει με το δίπολο καλού-κακού σε μια εποχή που οι ρόλοι ήταν αρκετά ξεκάθαροι.Η Ρώμη παρουσιάζεται ξεκάθαρα..Φτωχός κόσμος ζεί με τον φόβο και το μίσος για Γερμανους και Ιταλούς φασίστες ενω καλύπτουν οσο μπορούν τους υπολοίπους..Οι κομμουνιστές αγωνιστές,θεωρητικά συγκρουόνται με τον Καθολικό αγωνιστή ιερέα αλλά στην πράξη είναι το ένα και το αυτό ενάντια στον κοινό εχθρό ενω τα παιδιά και η χήρα αυξάνουν το μελοδραματισμό μιας ούτως η άλλως δραματικής ιστορίας.Παρακολουθούμε ένα ντοκιμαντέρ σύγχρονο με το περιεχομενό του και μια ιστορία τόσο αληθινή και τόσο έντονα δωσμένη που όταν τελειώνει νομίζεις οτι και συ θα μπορούσες να είσαι σε αυτή τη πολυκατοικία..Χαρακτήρας αίνιγμα ο μεθυσμένος Γερμανός στη Γκεστάπω που οπως διάβασα ήταν ιδέα του Φελίνι και λόγος να απαγορευτεί η ταινία σε κάποιες χώρες..Οι ηθοποιοι και ειδικα η αγαπητή μου Anna magnani και o Aldo Fabrizi στο ρόλο του παπά είναι εξαιρετικοί..Δεν είναι μελόδραμα που προσπαθεί να είναι συγκηνητικό.Είναι μια Μεγάλη ταινία που χωρίς φανφάρες,μουσικές και φυσικά σύγχρονα εφέ συγκλονίζει με τα βασικά της στοιχεία την λιτή της σκηνοθεσία,την τόσο ειλικρινή της ιστορία και τους φοβερούς ηθοποιοούς της..


Υπόσχομαι στους 1-2 αναγνώστες μας η επόμενη ταινία να μην είναι κάποιο έπος:P

Underground

Oι διακοπές τελείωσαν τα κεφάλια μέσα κλπ..Οποτε ας ξεκινήσουμε με ένα ευκολάκι.Εύκολο στη θεωρία αφού για μια τέτοια ταινία δεν είσαι ποτε σίγουρος για το τι πρέπει να γράψεις..Κριτική πάντως οχι




Underground (1995)

Director:

Emir Kusturica

Writers:

Dusan Kovacevic (novel)
Dusan Kovacevic (play)

Βελιγράδι 1941.Β' Παγκόσμιος πόλεμος σε εξέλιξη.Παρακολουθούμε 2 ανώτερα στελέχη του Γιουγκοσλαβικού Κομμουνιστικού Κόμματος όπως και τη θεατρίνα Nataljia την οποία ερωτεύονται και οι 2 οπως και ενα Γερμανός αξιωματούχος.Η Κατοχή ξεκινάει αι μια ομάδα ανθρώπων υπο τις εντολές του Μάρκο μπαίνει σε ενα καταφύγιο.Οι Γερμαοί χάνουν τον πόλεμο και φεύγουν η μικρή κοινότητα που έχει δημιουργηθεί εκεί κάτω συνεχίζει και ζεί περιμένοντας την επανάσταση..






Ο Emir Kusturica μετά το ονειρικό αλλά αδίκως κατ'εμέ υπερεκτιμημένο Arizona Dream επιστρέφει στην Σερβία ωστε να γυρίσει την ταινία που στέκεται δίπλα αλλά τελικά μάλλον προσπερνάει το έπος Time of gypsies.Παίρνει τα όνειρα του arizona και τη σκληρή πραγματικότητα των προηγούμενων ταινιών του τα βάζει στο μπλέντερ και βγάζει αυτό το υβρίδιο σου-ρεαλισμού.Οι συμβολισμοί ασφυκτιούν και δείχνουν τόσο όμορφα κατι που συνεβαινε στις χώρες του κομμουνισμού(αν και πολλοί λένε οτι η παρουσιάζει στρεβλη εικόνα για τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο)..Οι εργατες μιας βιοτεχνίας(?) όπλων μπαίνουν στο υπόγειο να προστατευτούν απο τον πόλεμο και παραμυθάζονται απο τον πανούργο Μάρκο(που τελικά έχει γίνει δεξί χέρι του Τίτο) οτι ο πόλεμος συνεχίζεται ενω έχουν περάσει ήδη 20 χρόνια ενω αυτος εκμεταλλεύεται την-εξαίσια- παραγωγική τους ικανότητα εμπορέυοντας τα όπλα για τις διάφορες κοινωνικές αναταραχές στον πάνω κόσμο.Όταν τελικά βγαίνουν πάνω βλέπουμε την αδυναμία τους να σταθούν στα πόδια τους.Η ταινία θα μπορούσε να είναι απλά ενας ωραίος διδακτικός συμβολισμός και μια αναπαράσταση για το τι συναίβει κάποτε κάπου.Ο kusturica ομως ποτε δεν θα έκανε κάτι τετοιο..Η ατμόσφαιρα που διακατέχει την ταινία δεν είναι αυτή του πολέμου αλλά μιας γιορτής..μιας γιορτής καταμεσής του πολέμου,μέσα στο καταφυγίο..Το ερωτικό τρίγωνο μεταξύ του Blackie,του Marko και της ξεπουλημένης(περισσότερο απο τους άλλους 2?χμμ) Nataljia περιπλέκει ακομα πιο πολυ τα πράγματα..Οι ερμηνίες δεν περιγράφονται(η ''μουσα'' Manojlovic σβήνει τα πάντα),η σκηνοθεσία είναι προσεγμένη παντού με την κάμερα να μην κάθεται ποτε ακίνητη και η μουσική του Bregovic την εκτινάσουν στον ουρανό..Τα τελευταια 20 λεπτά η αλλαγή πυ συντελείται σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό..Το είπα δεν είναι εύκολο να κάνεις κατι παραπανω απο μια απλή περιγραφη σε Αυτή τη ταινία..Και άλλωστε δεν χρειάζεται..Είναι τόσο απολαυστικό να την ανακαλύψεις μόνος σου.

Μάλλον οτι καλύτερο έβγαλε ο ευρωπαικός κινηματογράφος στα 90s.